Η Φύση του Ανθρώπου 6

Ο αληθινός άνθρωπος, αυτός που απέκτησε ήδη το δικό του «είναι», όπως και ο άνθρωπος σε εισαγωγικά, που δεν το έχει, είναι το ίδιο σκλάβοι της φύσης, ωστόσο υπάρχει ανάμεσα τους μια διαφορά: ο πρώτος παίρνοντας μια συνειδητή στάση απέναντι στη σκλαβιά του, αποκτά τη δυνατότητα ενώ υπηρετεί την παγκόσμια πραγματοποίηση, να αφιερώνει ένα μέρος από τις εκδηλώσεις του, σύμφωνα με τις προβλέψεις της μεγάλης φύσης, στην απόκτηση ενός άφθαρτου είναι, ενώ ο άλλος, επειδή δε συνειδητοποιεί τη σκλαβιά του παραμένει σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του ένα «εγώ», το οποίο όταν πια γίνει άχρηστο, καταστρέφεται για πάντα.

Η Φύση του Ανθρώπου 5

Όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως είναι σκλάβοι της φύσης, για να εκπληρώσουν αυτό που καθορίστηκε για τον καθένα σύμφωνα με το είναι του, δηλαδή σύμφωνα με ότι του μεταδόθηκε κληρονομικά και ότι απέκτησε συνειδητά μόνος του.

Φύση του Ανθρώπου 4

Η ζωή δεν δόθηκε στους ανθρώπους γι’ αυτούς τους ίδιους, αλλά για την εξυπηρέτηση υψηλών κοσμικών σκοπών και γι’ αυτό η μεγάλη φύση φροντίζει, ώστε η ζωή να κυλάει με λίγο πολύ ανεκτό τρόπο και να μην τελειώνει πριν την ώρα της. Μήπως κι εμείς δεν παχαίνουμε το πρόβατα και τα άλλα ζώα μας, δεν τα περιποιούμαστε, δεν φροντίζουμε να κάνουμε τη ζωή τους όσο το δυνατό πιο άνετη; Τα κάνουμε όλα αυτά επειδή εκτιμούμε τη ζωή τους, για χάρη της ζωής τους; Όχι, όλα αυτά τα κάνουμε για να τα σφάξουμε μια μέρα και να πάρουμε το κρέας τους. Έτσι ακριβώς και η φύση παίρνει τα μέτρα της για να ζούμε χωρίς να μας κυριεύει ο τρόμος και να μην κρεμαστούμε, αλλά να ζούμε και μόλις μας χρειαστεί μας σφάζει.

Η Φύση του Ανθρώπου 3

Ο συνηθισμένος άνθρωπος δε μπορεί να «κοιτάξει», κατά πρόσωπο τον θάνατο του, γιατί θα του έφευγε το έδαφος κάτω από τα πόδια του και θα του γεννιόταν το ερωτηματικό, «προς τι η ζωή αυτή και γιατί να υποφέρει κανείς». Γι’ αυτό η μεγάλη φύση φρόντισε να μην προσλαμβάνουν και να μη νοιώθουν την πραγματικότητα οι άνθρωποι.

Η Φύση του Ανθρώπου 2

Αν είχε δοθεί στον άνθρωπο η δυνατότητα να νοιώσει, ή έστω να προβλέψει νοερά, ότι ύστερα από μια συγκεκριμένη ημερομηνία θα πεθάνει, διερωτάται κανείς τι θα του απόμενε τότε από όλα όσα ως εκείνη τη μέρα του γέμιζαν και αποτελούσαν τη ζωή του; Τα πάντα γι’ αυτόν θα έχαναν αμέσως το νόημα τους. Προς τι τα πλούτη που έχει συγκεντρώσει, τα αξιώματα, τα παράσημα. Όλα αυτά δεν θα έχουν πλέον την ίδια βαρύτητα, αν ξέρει ότι ο θάνατος θα έλθει έστω σε 5, ή 10 χρόνια.

Η Φύση του Ανθρώπου 1

Με το πρώτο δώρο που του κάνεις σου φιλάει τα πόδια, με το δεύτερο το χέρι, με το τρίτο υποκλίνεται, με το τέταρτο απλά κουνάει το κεφάλι του, με το πέμπτο εξοικειώνεται μαζί σου, με το έκτο σε προσβάλλει, με το έβδομο σε πάει στα δικαστήρια γιατί δεν του έδωσες αρκετά. Και μια μόνο άρνηση στον ασυνείδητο και ασύνετο, μηδενίζει χίλια καλά που του έκανες.

Η Δύναμη της Σκέψης 24 (Τέλος)

Όταν πάψεις να κρίνεις και γίνεις απλός παρατηρητής, τότε θα νοιώσεις την εσωτερική γαλήνη.

Η Δύναμη της Σκέψης 23

Μην θεωρείς κανένα υπεύθυνο για ότι σου συμβαίνει. Μη μεταθέτεις ευθύνες σε άλλους. Η μνησικακία είναι ενέργεια κατώτερης ποιότητας και θα σε καταστρέψει.

Η Δύναμη της Σκέψης 22

Κάθε φορά που γεμίζεις μνησικακία, παραδίδεις στους άλλους τον έλεγχο της συναισθηματικής σου ζωής για να κάνουν ότι θέλουν.

Η Δύναμη της Σκέψης 21

Κράτα τα θαύματα που μπορείς να κάνεις μέσα στη σιωπή. Μην προσπαθείς να εξηγήσεις και να υπερασπιστείς στους άλλους τις εμπνεύσεις σου, (για να ικανοποιήσεις το εγώ σου).

Η Δύναμη της Σκέψης 20

 

Ότι επιθυμείς να εκδηλώσεις εκπορεύεται από το πνεύμα, μέσα από τη σιωπή. Μην κοινοποιείς τις προσωπικές σου εμπνεύσεις, αυτό που σκοπεύεις να δημιουργήσεις.

Η Δύναμη της Σκέψης 19

Θα βρεις τις απαντήσεις σου στη σιωπή.

Θυμήσου όλα δημιουργούνται από την ανυπαρξία, το κενό.

Η Δύναμη της Σκέψης 18

Αν χρησιμοποιείς την ντροπή και την ταπείνωση σε κάποιο για να τον αναγκάσεις να διορθωθεί, θα δημιουργήσεις ένα αδύναμο άτομο, που δε θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια του ποτέ, παρά μόνο αν εξαλείψει τις ταπεινωτικές σκέψεις.