Εαυτός (ΙΣΤ΄)

Ο άνθρωπος είναι μια πολλαπλότητα, το όνομα του ανθρώπου είναι λεγεώνα.

Ο άνθρωπος είναι χωρισμένος σ’ ένα πλήθος από μικρά εγώ,

* Κι έτσι εξηγείται το γεγονός ότι οι άνθρωποι παίρνουν τόσο συχνά αποφάσεις και τις εκτελούν τόσο σπάνια.

Κάποιος αποφασίζει να σηκώνεται νωρίς από την επόμενη μέρα. Την απόφαση αυτή την παίρνει ένα εγώ ή μια ομάδα εγώ.

Αλλά το να σηκώνεται νωρίς είναι υπόθεση ενός άλλου εγώ, που δε συμφωνεί καθόλου με την απόφαση, ή μπορεί να έχει άγνοια.

Φυσικά ο άνθρωπος δε θα σηκωθεί νωρίτερα το άλλο πρωί και το βράδυ θα αποφασίσει πάλι να σηκώνεται νωρίς.

Έτσι περνάμε ολόκληρη ζωή εξοφλώντας τα γραμμάτια των μικρών, τυχαίων εγώ.


Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε ανάρτηση της ίδιας ενότητας, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνη της, θα ήταν καλύτερο για τον αναγνώστη να τις παρακολουθήσει με την αλφαβητική τους σειρά.

Zεν (ΙΒ΄)

Στο Ζεν το τόξο ρίχνει "μόνο" του, το πινέλο ζωγραφίζει "μόνο" του,

* Χωρίς το νου και χωρίς την εμπλοκή της συνειδητής επιλογής.

Η απόφαση και η ανάληψη δράσης πρέπει να συμβαίνουν ταυτόχρονα.

Η κανονική αναπνοή είναι να εκπνέεις τελείως,

* Διαδικασία που διευκολύνεται αν το σώμα νοηθεί σαν ένας δερμάτινος σάκος, ανοικτός από επάνω,

* Που αφήνεται πάνω στο πάτωμα για να ξεφουσκώσει αργά μόνος του.

Στη συνέχεια η εισπνοή ακολουθεί εύκολα σαν ένα απλό ανακλαστικό,

* Ο αέρας "δεν εισπνέεται", απλά αφήνεις να γεμίσει πάλι ο ασκός του σώματος και να αδειάσει πάλι χωρίς προσπάθεια ή βία.

Ο τρόπος αυτός της αναπνοής είναι από τη φυσιολογική του άποψη αυτό καθαυτό το Ζεν.

Η αναπνοή δεν είναι κάποια άσκηση, (στο διαλογισμό), αλλά απλά μια (χωρίς συμμετοχή) παρατήρηση της όλης διαδικασίας.

Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε ανάρτηση της ίδιας ενότητας, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνη της, θα ήταν καλύτερο για τον αναγνώστη να τις παρακολουθήσει με την αλφαβητική τους σειρά.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IΘ΄)

Οδηγίες προς το νεκρό

1^η – 7^η Ημέρα: Ανατολή των Ειρηνικών θεοτήτων

1^η Ημέρα:

Δεν πρέπει να αισθανθείς δέος για το θείο κυανό φως, (το σύνολο της ύλης στην πρωταρχική κατάσταση),

* Που θα εμφανιστεί λάμποντας, εκθαμβωτικό και ένδοξο.

* Μη φοβηθείς, δώσε σ’ αυτό την πίστη σου, μείνε σ’ αυτό το φως, είναι το φως της Χάριτος θα πετύχεις την απελευθέρωση.

* Μην αγαπήσεις το θολό λευκό φως των Ντέβας, (αγγέλων) μην προσελκυσθείς, μην είσαι αδύνατος.

2^η Ημέρα:

Δεν πρέπει να φοβηθείς το λαμπρό, εκθαμβωτικό, διαφανές λευκό φως, (η αγνή μορφή του νερού).

* Δώσε την πίστη σου σ’ αυτό είναι η Σοφία, μείνε σ’ αυτό το φως θα πετύχεις την απελευθέρωση.

* Μην αγαπήσεις το θαμπό φως στο χρώμα του καπνού από την Κόλαση, που ανοίγει να σε δεχτεί, λόγω του κακού κάρμα από το βίαιο θυμό μην είσαι αδύνατος.

Ο θυμός εμποδίζει την πνευματική πρόοδο.
Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (ΙΕ΄)

 Η τραγωδία του ανθρώπου σαν άτομο βρίσκεται στο γεγονός,

 

* Ότι αυτός ζει μέσα στην πυκνή μάζα ενός κατώτερου όντος, (λαού),

* Και όλη του η δράση τίθεται στην υπηρεσία των καθαρά φυτικών λειτουργιών του τυφλού αυτού κολλώδους οργανισμού.

Η όλη ζωή του ανθρώπου, η συσσώρευση πλούτου, ή δύναμης, ή μάθησης, είναι το χτίσιμο ενός πύργου της Βαβέλ,

* Διότι αναγκαστικά θα καταλήξει στην καταστροφή, στο θάνατο,

* Που είναι η μοίρα κάθε όντος που δεν μπορεί να περάσει στο επίπεδο του είναι.

Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε ανάρτηση της ίδιας ενότητας, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνη της, θα ήταν καλύτερο για τον αναγνώστη να τις παρακολουθήσει με την αλφαβητική τους σειρά.

Zεν (ΙΑ΄)

Το Ζεν δεν έχει ούτε σκοπό ούτε προορισμό, είναι ένα ταξίδι χωρίς προορισμό,

* Δεν ξεκινά από πουθενά και δεν πηγαίνει πουθενά.

Το ταξίδι σημαίνει ζωή και ο προορισμός θάνατο.

Το ταξίδι είναι αυτό που μετράει και όχι ο τελικός προορισμός.

Η πραγματική  χαρά βρίσκεται στη χωρίς πρόθεση δράση που προκύπτει κατά τη διάρκεια της δράσης,

* Όπως αυτή καθαυτή η χαρά του ταξιδιού, βρίσκεται στις κάθε λογής εκπλήξεις που επιφυλάσσει το ταξίδι,

* Και όχι στην αφετηρία, ή στον τελικό προορισμό.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IH΄)

Οδηγίες προς το νεκρό

Μην αρπαχτείς από τούτη τη ζωή με αγάπη και αδυναμία, γιατί δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα, παρά την περιπλάνηση σου στη σανγκσάρα.

 

Το σώμα που τώρα κατέχεις ονομάζεται νοητικό σώμα των ροπών, (σκέψεων) και καθώς δεν έχεις υλικό σώμα από σάρκα και αίμα,

* Οτιδήποτε και αν έλθει, ήχοι, φώτα ή ακτίνες είναι ανίκανα να σε βλάψουν.

Δεν μπορείς να πεθάνεις, αρκεί μόνο να γνωρίζεις ότι αυτές είναι δικές σου μορφές – σκέψεις.

«Είθε να αναγνωρίσω οτιδήποτε όραμα εμφανιστεί σαν αντανακλάσεις της δικής μου συνείδησης».

«Είθε να μη φοβηθώ τις στρατιές των ειρηνικών και οργισμένων θεοτήτων, που είναι δικές μου μορφές – σκέψεις».

Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (ΙΔ΄)

Μια φυλή ή ένα έθνος θεωρούμενο σαν ένας οργανισμός δεν έχει τίποτα το κοινό με τον υψηλά ανεπτυγμένο και περίπλοκο οργανισμό ενός ανθρώπου.

Σε σύγκριση με ένα ξεχωριστό άνθρωπο, μια φυλή ή ένα έθνος σαν οργανισμός βρίσκεται σε πολύ χαμηλό επίπεδο:

* Στο επίπεδο των ζωοφύτων, άμορφοι οργανισμοί, κατά το μεγαλύτερο μέρος ακίνητοι, μαζικοί, όντα που δεν έχουν ειδικά όργανα και η ζωή τους συνίσταται στο να τρώνε το ένα το άλλο.

Η όλη ιστορία της ανθρωπότητας, η ιστορία των πολέμων μεταξύ των λαών και φυλών, είναι μια διαδικασία των ζωοφύτων, που τρώνε το ένα το άλλο.

Οι λαοί δεν δημιουργούν τίποτα, μόνο καταστρέφουν.

Μόνο οι ατομικοί άνθρωποι δημιουργούν και βέβαια η πρωτοβουλία καταστροφής σε μεγάλη κλίμακα

* Aνήκει πάντοτε σε ατομικούς ανθρώπους και οι μάζες είναι μόνο το εκτελεστικό όργανο.

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IΖ΄)

Η ανάγνωση του Τοντόλ για τον κοινό άνθρωπο έχει σκοπό την απελευθέρωση του ζωικού ρευστού από το θνήσκον σώμα, ώστε να επιτευχθεί η μεγαλύτερη δυνατή μετά θάνατο συνείδηση και συνεπώς η ευτυχισμένη επαναγέννηση.

Η φώτιση προκύπτει από την κατανόηση της μη πραγματικότητας της σαμσάρας, (φαινομενικός κόσμος, ο κόσμος των επαναγεννήσεων).

Μια τέτοια συνειδητοποίηση είναι δυνατή στον ανθρώπινο κόσμο ή στη σημαντική στιγμή του θανάτου ή μέσα στη μετά θάνατο περίοδο, (κατάσταση Μπάρντο), με τη συγκέντρωση του νου στην ορθή γνώση.

Σκοπός είναι και μπορεί να είναι μόνο η απελευθέρωση από τη σαμσάρα.

Η νιρβάνα είναι κατάσταση μη σαμσαρική και υπάρχει πέρα από κόσμους παραδείσους και κολάσεις.

Η νιρβάνα είναι η παύση κάθε θλίψης, είναι η Πραγματικότητα.

Για εκείνον που προσκολλάται υπάρχει πτώση, (επαναγέννηση), για εκείνον όμως που δεν προσκολλάται η πτώση δεν μπορεί να έλθει.

Υπάρχει ένα Αγέννητο, Ακατασκεύαστο, Αμορφοποίητο και υπάρχει διαφυγή από το γεννημένο, το κατασκευασμένο και το μορφοποιημένο. Βούδας Γκαουτάμα.

Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (ΙΓ΄)

Η λογική σκέψη φυλακίζει τον άνθρωπο στην ύλη, στο φαινομενικό κόσμο.

Η επαφή με την αλήθεια, με την εσώτερη πραγματικότητα δεν μπορεί να συνδυαστεί με τη διασκέδαση ή τη διέγερση της διάνοιας και των αισθήσεων.

Πρέπει να νηστέψεις από την ύλη που σου προσφέρουν σαν εντυπώσεις οι εξωτερικές αισθήσεις σου.

Ο άνθρωπος ζει με:

* Την ικανοποίηση των ορέξεων του, τους φόβους και της ματαιοδοξία του.

* Διασκεδάσεις και γιορτές και ηλίθια ανταγωνιστικά αθλήματα.

* Την απληστία για το κέρδος και τον αισθησιασμό.

* Την ανιαρή και νωθρή εργασία και τις έγνοιες και τις αγωνίες της κάθε μέρας.

Πιο πολύ απ’ όλα ζει με την υποταγή και την απόλαυση, (από άγνοια), της υποταγής.

Zεν (Θ΄)

Το να διώξεις όλες τις σκέψεις σου με τη σκέψη σου είναι σαν να καθαρίζεις όλο το αίμα σου με το αίμα σου.

Οι σκέψεις είναι ένα διανοητικό οικοδόμημα και δε πρέπει ούτε να τις συγκρατήσουμε ούτε να τις απορρίψουμε,

* Πρέπει να τις αφήσουμε να εκδηλωθούν και να εξαφανιστούν.

Αν είσαι στη ζωή, αυτή είναι η ζωή, αν έλθει ο θάνατος αυτός είναι ο θάνατος.

Δεν υπάρχει κανείς λόγος να μπεις κάτω από τον έλεγχο τους.

Μην αποθέτεις καμία ελπίδα ούτε στη ζωή ούτε στο θάνατο.

Αυτή η ζωή και ο θάνατος είναι η ζωή του Βούδα (φωτισμένου).

Όλος ο χρόνος βρίσκεται εδώ, μέσα σ’ αυτό το σώμα, που είναι το σώμα του Βούδα.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IΣΤ΄)

Η φύση της ύπαρξης μεταξύ θανάτου και επαναγέννησης, σ’ αυτόν ή σε άλλο κόσμο, καθορίζεται από τις προηγούμενες πράξεις.

Ψυχολογικά μιλώντας, αυτή είναι μια κατάσταση παρατεινόμενου ονείρου, (σε άλλη διάσταση),

* Γεμάτη από απατηλά οράματα, σαν άμεσα αποτελέσματα του νοητικού περιεχομένου του υποσυνείδητου,

* Ευτυχισμένα και παραδεισιακά αν το κάρμα είναι καλό, άθλια και κολασμένα αν το κάρμα είναι κακό.

Η εμπειρία της πραγματικότητας δοκιμάζεται σε μια κατάσταση αβεβαιότητας,

* Γιατί ο δοκιμαζόμενος τη βιώνει μέσω του αντίστοιχου Μπάρντο, μέρους των απατηλών αντιληπτικών ιδιοτήτων του γήινου σώματος,

* Και όχι μέσω της ασυσκότιστης υπερκόσμιας συνείδησης, όπου δεν υπάρχει κανένα Μπάρντο, (αβεβαιότης, ή ενδιάμεση κατάσταση).

Αν δεν κατακτηθεί η φώτιση, η επαναγέννηση στον ανθρώπινο κόσμο από το Μπάρντο είναι αναπόφευκτη.

Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (ΙB΄)

Να νιώθεις απλά και μόνο τον πόνο δεν είναι αρνητικό συναίσθημα,

* Όταν όμως μπαίνουν μέσα η φαντασία ή/και η ταύτιση, τότε γίνεται αρνητικό συναίσθημα.

Οι άνθρωποι που είναι γεμάτοι αρνητικά συναισθήματα και ταύτιση,

* Προκαλούν παρόμοιες αντιδράσεις και στους άλλους ανθρώπους.

Οι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν τόση δύναμη επάνω μας όση νομίζουμε,

* Εκτός εάν υπάρχει ταύτιση με αυτούς.

Αν δεν ταυτίζεσαι είσαι ελεύθερος.

Zεν (Η΄)

Η καταμέτρηση του πλούτου και της επιτυχίας με τους όρους του χρόνου και η επίμονη απαίτηση για την εξασφάλιση ενός πολλά υποσχόμενου μέλλοντος μας,

* Εμποδίζουν να ζήσουμε ελεύθερα τόσο στο παρόν, όσο και στο πολλά υποσχόμενο μέλλον, όταν επιτέλους έλθει.

Η ζωή του Ζεν αρχίζει με την απαλλαγή από την ψευδαίσθηση του κυνηγιού των στόχων που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα:

* Το καλό χωρίς το κακό.

* Η ανάδειξη του εαυτού δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ιδέα και το αύριο δεν έρχεται ποτέ.

Όλες οι ιδέες της προσωπικής βελτίωσης και του να γίνει ή να αποκτήσει κάτι κανείς στο μέλλον,

* Συνδέονται αποκλειστικά και μόνο με την αφηρημένη εικόνα για τον εαυτό μας,

* Και ακολουθώντας αυτές τις ιδέες προσδίδομε περισσότερη πραγματικότητα στην πλαστή εικόνα.

Από την άλλη πλευρά ο αληθινός, ό όχι αντιληπτός εαυτός είναι ήδη Βούδας (Φωτισμένος) και δε χρειάζεται καμιά βελτίωση.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IΕ΄)

Όλες οι δυνατές καταστάσεις, ουρανοί, κολάσεις και κόσμοι, είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τα φαινόμενα ή με άλλα λόγια δεν είναι παρά φαινόμενα.

Όλα τα φαινόμενα είναι παροδικά, απατηλά, μη πραγματικά και ανύπαρκτα εκτός για το νου, που τα παρατηρεί.


Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν όντα, όπως θεοί, δαίμονες ή πνεύματα ή αισθανόμενα πλάσματα. Όλα είναι φαινόμενα που εξαρτώνται από μια αιτία:


Η αιτία αυτή είναι η δίψα για αίσθηση, για την ασταθή σανγκσαρική (γήινη) ύπαρξη.


Όσο καιρό η δίψα αυτή δεν υπερνικάται από τη φώτιση, ο θάνατος ακολουθεί τη γέννηση και η γέννηση το θάνατο ασταμάτητα, όπως πίστευε και ο Σωκράτης.


Η μετά θάνατο ύπαρξη είναι μια συνέχεια, κάτω από αλλαγμένες συνθήκες της φαινομενικής ύπαρξης του ανθρώπινου κόσμου.


Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (ΙΑ΄)

Αν δεν επιθυμούμε να είμαστε στην εξουσία των ασυνείδητων αυτό-υποβολών, πρέπει να προσέχουμε τις λέξεις που χρησιμοποιούμε όταν μιλάμε στον εαυτό μας.

Θα πρέπει να θυμόμαστε όλους αυτούς στο σκοτάδι, που κρυφακούν στις πόρτες της συνειδητότητας μας,

- Που βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα απ’ όσα ακούν,

- Που υποτάσσονται με ευκολία σε πειρασμούς και φόβους κάθε λογής και αρχίζουν να στριφογυρίζουν πανικόβλητοι και μόνο με τη σκέψη ότι μπορεί να χάσουμε το τραίνο ή κάποιο κλειδί.

Πρέπει να μάθουμε να υπολογίζουμε τη σημασία αυτών των εσωτερικών πανικών.

«Τι φρικτός καιρός», που λέγεται με πολύ συναίσθημα, οι εσωτερικές συνειδητότητες το καταλαβαίνουν με το δικό τους τρόπο,

- «Τώρα που ο καιρός είναι φρικτός, δεν υπάρχει ελπίδα, διέξοδος και δεν αξίζει να ζει κανείς, ή να δουλεύει».

Τα αρνητικά συναισθήματα είναι οι πιο καλοί αγωγοί του κακού, γιατί είναι από τα πιο μηχανικά πράγματα που έχομε.

Πρέπει να αντιληφθούμε πόσο συχνά μας κυβερνούν και μας εξουσιάζουν όχι τα πράγματα αυτά καθαυτά, αλλά οι ιδέες μας για τα πράγματα, οι απόψεις μας για τα πράγματα.

Το αρνητικό συναίσθημα οδηγεί στην αρρώστια, ψυχική και σωματική και σε όλες τις δυστυχίες της ανθρωπότητας.

Zεν (Ζ΄)

Η απαλλαγή από τις ψευδαισθήσεις συνεπάγεται εγκατάλειψη του κυνηγιού της ευτυχίας.

Η επιλογή είναι μάταιη, γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει επιλογή.

«Κυνηγώντας» την ευτυχία, μοιραία θα συναντάς και τη δυστυχία.

Το πρόβλημα μας είναι, ότι η δύναμη της σκέψης μας επιτρέπει να οικοδομούμε σύμβολα των πραγμάτων, ξεχωριστά από τα ίδια τα πράγματα.

Αυτό συνεπάγεται την ικανότητα να οικοδομούμε και ένα σύμβολο, μια ιδέα για τον εαυτό μας ξέχωρη από τον εαυτό μας.

Έτσι μάθαμε να ταυτίζουμε τον εαυτό μας με την ιδέα περί του εαυτού μας.

Το Ζεν υπογραμμίζει ότι ο πολύτιμος «εαυτός» μας είναι μόνο μια ιδέα, χρήσιμη αν αναγνωριστεί έτσι όπως είναι,

- Αλλά εντελώς καταστροφική αν ταυτιστεί με την πραγματική μας φύση.

Όταν δεν ταυτιζόμαστε με την ιδέα του εαυτού μας,

- Τότε ολόκληρη η σχέση ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικείμενο, στον γνώστη και το γνωστό υπόκειται μια ξαφνική και επαναστατική αλλαγή.

Ολόκληρη η έννοια του να πάρει κανείς κάτι από τη ζωή, ή να αποζητήσει κάτι από την εμπειρία χάνει ολοκληρωτικά το νόημα της.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IΔ΄)

Το στοιχείο της συνείδησης, αμέσως μόλις εγκαταλείψει το γήινο σώμα με το θάνατο, φθάνει στην υψηλότερη πνευματική «αναπήδηση», όπως ένα τόπι.

Στη συνέχεια η «αναπήδηση» είναι χαμηλότερη και τελικά η δύναμη του κάρμα φέρνει το στοιχείο της συνείδησης μέσα σε μια μήτρα και πραγματοποιείται η επαναγέννηση στον κόσμο αυτό.

Η διαδικασία του θανάτου είναι η αντίστροφη της διαδικασίας της γέννησης, αφού η γέννηση είναι η ενσάρκωση και ο θάνατος η αποσάρκωση του στοιχείου συνείδηση.

Όμως και στα δύο υπάρχει το πέρασμα από τη μια κατάσταση συνείδησης στην άλλη.

Όπως ένα μωρό πρέπει να ξυπνήσει στον κόσμο και να μάθει, έτσι και με το θάνατο ξυπνά στο Μπάρντο (κατάσταση μετά θάνατο) και μαθαίνει.

Το σώμα του Μπάρντο σχηματίζεται από αόρατη αιθερική ύλη και είναι πανομοιότυπο με το ανθρώπινο σώμα από το οποίο χωρίστηκε με το θάνατο.

Μέσα στο σώμα του Μπάρντο διατηρείται το στοιχείο συνείδηση και το ψυχικό νευρικό σύστημα, αντίστοιχο του νευρικού συστήματος του ανθρωπίνου σώματος.

Τα τρία συμπτώματα του θανάτου με το συμβολικό τους αντίστοιχο:

- Σωματική αίσθηση πίεσης, «η γη που βυθίζεται στο νερό».

- Σωματική αίσθηση γλοιώδους κρύου, σαν να βυθίζεται το σώμα σε νερό που σιγά σιγά μετατρέπεται σε θερμότητα πυρετού, «το νερό που βυθίζεται στη φωτιά».

- Αίσθημα σαν το σώμα να τινάζεται σε μικρά κομμάτια, «η φωτιά που βυθίζεται στον αέρα».

Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (Ι΄)

Ο άνθρωπος αποτελείται από τεράστιο αριθμό ζωών:

Κάθε μέρος του σώματος, κάθε όργανο, κάθε ιστός, κάθε κύτταρο, έχει την ξεχωριστή ζωή του και την ξεχωριστή του συνειδητότητα.

Οι εσωτερικές (αυτές) συνειδήσεις ακούν συνεχώς τη φωνή του λογικού και των συγκινήσεων.

Η εγκεφαλική συνειδητότητα έχει άγνοια γι’ αυτό και τους δίνει χιλιάδες διαφορετικές υποβολές,

- Που συχνά είναι αντιφατικές, παράλογες και βλαβερές για τον οργανισμό.

Οι εσωτερικές συνειδητότητες είναι ένα επαρχιακό πλήθος που ακούει τις γνώμες των κατοίκων της πρωτεύουσας, ακολουθούν τα γούστα τους και μιμούνται τους τρόπους τους.

Τα όσα «λένε» ο νους και το συναίσθημα, τα όσα κάνουν, όσα επιθυμούν, όσα φοβούνται, γίνονται αμέσως γνωστά στις πιο απόμακρες και σκοτεινές γωνιές του οργανισμού.

Το στομάχι μπορεί να υπνωτιστεί από ορισμένες παράλογες γεύσεις καθαρά «αισθητικού» χαρακτήρα.

Η καρδιά, τα νεφρά, το συκώτι, τα νεύρα, οι μυς, μπορούν να υποταγούν σε υποβολές που τους δίνονται ασυνείδητα με σκέψεις και συναισθήματα.


Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε ανάρτηση της ίδιας ενότητας, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνη της, θα ήταν καλύτερο για τον αναγνώστη να τις παρακολουθήσει με την αλφαβητική τους σειρά.

Zεν (ΣΤ΄)

Ακολούθησε τη φύση σου, περπάτα ήρεμα και σταμάτα να ανησυχείς. Αν οι σκέψεις σου σε δεσμεύουν, εγκατάλειψε τις.

Μην ανταγωνίζεσαι τον κόσμο των αισθήσεων, γιατί όταν σταματήσει ο ανταγωνισμός, είναι το ίδιο σαν το πλήρες ξύπνημα.

Ο σοφός δεν «αγωνίζεται» (βου-βέι). Μόνο ο βυθισμένος στην άγνοια αυτοδεσμεύεται.

Όταν ερμηνεύεις το νου σου με το νου σου, πως θα αποφύγεις τη σύγχυση;

Ποια είναι η μέθοδος της απελευθέρωσης; Ποιος σε κρατά δεμένο; Κανείς. Τότε γιατί αναζητάς μια μέθοδο για απελευθέρωση; (Ερώτηση του 4ου πατριάρχη Τάο Χσιν 597-651 του Ζεν προς τον 3ο πατριάρχη Σενγκ Τσαν).

«Το σώμα είναι το δένδρο και ο νους μοιάζει με ένα ακίνητο καθρέπτη. Φρόντιζε να τον καθαρίζεις συνεχώς, ώστε να μην κολλήσει επάνω του ούτε ένας κόκκος σκόνης» Σεν Χσίου.

«Δεν υπήρξε ποτέ κάποιο δένδρο, ούτε κάποιος λαμπρός καθρέπτης. Στην ουσία δεν υπάρχει τίποτα κι έτσι, που θα κολλήσει η σκόνη;» Χούι Νεγκ.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IΓ΄)

Με την αποχώρηση του στοιχείου συνείδηση από το ανθρώπινο σώμα επέρχεται ένα ψυχικό σκίρτημα που το διαδέχεται μια κατάσταση διαύγειας.

Η αγνότερη κατάσταση του όντος είναι η υπερκόσμια συνείδηση κενή από κάθε νοητικό περιορισμό ή συσκότιση, που προέρχεται από την επαφή της πρωταρχικής συνείδησης με την ύλη.

Στο βασίλειο του καθαρού φωτός, ο νους για μια στιγμή ισορροπεί κι ενώνεται,

- Όμως λόγω της μη εξοικείωσης με την κατάσταση αυτή του εκστατικού μη – εγώ η συνείδηση του μέσου ανθρώπου δεν μπορεί να λειτουργήσει εκεί.

Η συνείδηση σκοτίζεται με σκέψεις της προσωπικότητας και του δυαδισμού και χάνοντας την ισορροπία, η συνείδηση πέφτει από το Καθαρό Φως.

Ο ιδεασμός του εγώ, εμποδίζει την πραγμάτωση της νιρβάνα, (το σβήσιμο της φλόγας της εγωιστικής επιθυμίας), κι έτσι ο τροχός της ζωής συνεχίζει να γυρνά.

Οι ενάρετοι βλέποντας τον κίνδυνο της προσκολλήσεως, που είναι η αιτία της γέννησης και του θανάτου,

- Σβήνουν στη ζωή αυτή τους πόνους της υπάρξεως,

- Φθάνοντας σε μια κατάσταση ελευθερίας από το φόβο και από τα πάθη.

Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (Θ΄)

Ο άνθρωπος εξουσιάζεται από τις επιθυμίες του και καταντά το παιχνιδάκι των διαθέσεων και των εξωτερικών εντυπώσεων.

Η θέληση μπορεί να οριστεί σαν η συνισταμένη των επιθυμιών.

Οι άνθρωποι με ισχυρή θέληση συνήθως έχουν μια κυρίαρχη επιθυμία, που μπροστά σ’ αυτήν εξαφανίζονται όλες οι άλλες.

Ο κόσμος είναι ένας κόσμος άπειρων δυνατοτήτων.

Ο νους ακολουθεί την ανάπτυξη των δυνατοτήτων προς μια μόνο κατεύθυνση.

Τα πάντα είναι μέσα στον άνθρωπο και δεν υπάρχει τίποτα έξω απ’ αυτόν.

Ο χρόνος δεν είναι όρος της ύπαρξης του σύμπαντος,

- Αλλά μόνο ένας όρος αντίληψης του κόσμου από την ψυχική μας συσκευή,

- Που επιβάλλει στον κόσμο χρονικούς όρους, διότι διαφορετικά δε θα μπορούσε να το συλλάβει.

Αν ο άνθρωπος σκεφτεί το άπειρο, το αντιλαμβάνεται σαν έξω απ’ αυτόν.

Στην πραγματικότητα το άπειρο είναι μέσα του.

Zεν (Ε΄)

Η τρίτη ευγενική αλήθεια, αναφέρεται στο τέλος της αυτό-απογοήτευσης, ή της προσκόλλησης, καθώς και στην έξοδο από το κάρμα που παράγει ο κύκλος της γέννησης και του θανάτου.

Αυτό το τέλος ονομάζεται νιρβάνα.

Αν η νιρβάνα είναι η εκπνοή, τότε αποτελεί την πράξη εκείνου που έχει διακρίνει τη ματαιότητα της επιδίωξης να συγκρατήσει την ανάσα του, εφόσον η συγκράτηση της ανάσας ισοδυναμεί με την απώλεια της.

Η νιρβάνα είναι ο τρόπος ζωής που προκύπτει, όταν απορρίπτεται οριστικά η έμμονη προσκόλληση στη ζωή.

Η τέταρτη ευγενική αλήθεια, αναφέρεται στον οκτα-βάθμιδο δρόμο της διδασκαλίας του Βούδα, που χάρη σ’ αυτήν καταργείται οριστικά η αυτό-απογοήτευση.

Όπου υπάρχει σκοπιμότητα, άμεση ή απώτερη, τότε υπάρχει και αναζήτηση για την προσκόλληση πάνω στα αποτελέσματα.

Όλες οι πράξεις με πρόθεση, πόθοι, ιδανικά, είναι μάταιες.

Σε ολόκληρο το σύμπαν δεν υπάρχει κάτι, όπου μπορεί κάποιος να πιαστεί.

Το ερώτημα, τι θα μου συμβεί όταν πεθάνω,

Eίναι ίδιο με το ερώτημα, τι συμβαίνει στη γροθιά μου, όταν ανοίγω το χέρι μου.


Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε ανάρτηση της ίδιας ενότητας, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνη της, θα ήταν καλύτερο για τον αναγνώστη να τις παρακολουθήσει με την αλφαβητική τους σειρά.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IB΄)

Για τη βουδιστική άποψη, δεν υπάρχει επιστημονική αναγκαιότης να επιβεβαιώσει κανείς, ή να αρνηθεί την ύπαρξη ενός υπέρτατου Θεού – Δημιουργού,

- Καθώς ο νόμος του Κάρμα, (νόμος της αιτιότητας, της αναπόφευκτης σχέσεως αιτίου και αποτελέσματος, ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης, ο νόμος της δικαιοσύνης και της ισορροπίας, που ακολουθούν την εφαρμογή του σε κάθε εκδήλωση της ζωής),

- Παρέχει μια πλήρη εξήγηση για όλα τα φαινόμενα και είναι αφ’ εαυτού αποδεκτός.

Ο νους στην φυσική ή πρωταρχική του κατάσταση είναι άδειος από μορφοποιητικές δραστηριότητες.

Ο νους στην αφύσικη κατάσταση του, δηλαδή ενσαρκωμένος σε ανθρώπινο σώμα, βρίσκεται συνεχώς σε μορφοποιητική δραστηριότητα λόγω της ελκτικής δύναμης των πέντε αισθήσεων.

Η φυσική ή ανενσάρκωτη κατάσταση είναι η πεμπτουσία, όμοια με το ύψιστο ντυάνα, (βαθύ διαλογισμό), όταν ο νους βρίσκεται ακόμα ενωμένος με το ανθρώπινο σώμα.

Η ανθρώπινη μορφή, (και όχι η θεία φύση μέσα στον άνθρωπο), είναι μια άμεση κληρονομιά των υπανθρώπινων βασιλείων,

- Που εξελίχθηκε από τις πιο χαμηλές μορφές ζωής,

- Οδηγημένη από το πάντοτε αναπτυσσόμενο και μεταβαλλόμενο ρεύμα ζωής, (ζωικό ρευστό),

- Με τη συνείδηση σαν μια δυνατότητα, που μπορεί να ονομαστεί σπέρμα της δύναμης της ζωής.

Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (Η΄)

Οι άνθρωποι φοράνε το ένα ή το άλλο είδος μάσκας και πιστεύουν πως είναι ακριβώς σαν τη μάσκα αυτή,

- Ενώ στην πραγματικότητα είναι διαφορετικοί.

Ο καθένας μας έχει πολλές μάσκες, όχι μόνο μία.

Όταν αισθάνεσαι κατάθλιψη ή εκνευρισμό, προσπάθησε να θυμηθείς τον εαυτό σου.

Θα δεις ότι αυτός που αισθάνεται κατάθλιψη δεν είναι ο εαυτός σου,

- Αλλά η φανταστική ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου.

Η πρόοδος του ανθρώπου αρχίζει από τη στιγμή που θα αντιληφθεί, ότι άλλο είναι αυτός ο ίδιος,

- Και άλλο είναι η φανταστική εικόνα που έχει φτιάξει για τον εαυτό του.

Zεν (Δ΄)

Η δεύτερη ευγενική αλήθεια, αναφέρεται στο αίτιο της απογοήτευσης, (προσκόλληση), βασισμένη στην άγνοια, ασυνειδησία.

Είναι η κατάσταση του νου, όταν βρίσκεται υπνωτισμένος, ή «μαγεμένος» από τον φαινομενικό υλικό κόσμο,

- Με αποτέλεσμα να θεωρεί τον κόσμο των πραγμάτων και των γεγονότων σαν τον κόσμο της πραγματικότητας.

Σ’ ένα ακόμη βαθύτερο επίπεδο πρόκειται για την απουσία αυτογνωσίας, την απουσία της συνειδητοποίησης ότι,

- Κάθε προσκόλληση αποδεικνύεται αργά ή γρήγορα μια μάταιη προσπάθεια.

Όποιος όμως κατέχει την αυτογνωσία δεν βλέπει καμία δυαδική σχέση ανάμεσα στον εαυτό του και τον εξωτερικό κόσμο.

Η δράση του κύκλου της γέννησης και του θανάτου, ονομάζεται εξαρτημένη δράση.

Πρόκειται για δράση που προκύπτει από κάποιο αίτιο και αναζητά πάντα ένα αποτέλεσμα, είναι δηλαδή ο τύπος της δράσης που απαιτεί πάντα κι άλλη δράση.

Ο άνθρωπος υπόκειται στο κάρμα, (δράση – αποτέλεσμα), όταν αντιμετωπίζει τον κόσμο με τέτοιο τρόπο,

- Ώστε η λύση κάθε προβλήματος που τον απασχολεί να δημιουργεί καινούργια προβλήματα,

- Και η απόκτηση ελέγχου πάνω σ’ ένα πράγμα να παράγει την ανάγκη ελέγχου πάνω και σε άλλα πράγματα.

Προσπαθεί διαρκώς να παγιδέψει τον κόσμο μέσα στην παγίδα, όπου ο ίδιος είναι παγιδευμένος.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IΑ΄)

Ο νεκρός άνθρωπος γίνεται θεατής ενός θαυμαστού πανοράματος των απατηλών οραμάτων.


Κάθε σπέρμα της σκέψης στο περιεχόμενο της συνείδησης του παρουσιάζεται μπροστά του, όπως σε μια οθόνη κι εκείνος σαν παιδί που τα έχει χαμένα από την κατάπληξη, κοιτάζει χωρίς επίγνωση, εκτός αν υπήρξε μύστης.

Οι μετά θάνατο εμπειρίες του καθενός βασίζονται απόλυτα στο δικό του προσωπικό νοητικό περιεχόμενο.

Η μετά θάνατο κατάσταση μοιάζει πολύ με μια ονειρική κατάσταση και τα όνειρα της είναι τα παιδιά της νοοτροπίας εκείνου που ονειρεύεται.

Ο χριστιανός, ο μουσουλμάνος, ο ινδουιστής, ο υλιστής, όπως στα όνειρα, θα βλέπουν αντίστοιχα οράματα, σύμφωνα με τις σκέψεις και εμπειρίες τους.

Σ’ ένα βαθύ σύστημα γιόγκα, ο ζηλωτής εισέρχεται συνειδητά στην κατάσταση των ονείρων με πλήρη επίγνωση ότι ονειρεύεται,

Και ύστερα επιστρέφει στην κατάσταση της εγρήγορσης με πλήρη ανάμνηση της εμπειρίας.

Έτσι κατανοεί τη μη πραγματικότητα και των δύο καταστάσεων.

Η Βίβλος, όπως και το Κοράνι δεν εξετάζουν αν οι πνευματικές εμπειρίες – τα οράματα των προφητών, των ζηλωτών με τη μορφή οραμάτων μπορεί να μην είναι αληθινά,

Ενώ η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών βεβαιώνει κατηγορηματικά ότι:

- Κάθε όραμα χωρίς καμία εξαίρεση, όπου εμφανίζονται πνευματικά όντα, θεοί, ή δαίμονες, παράδεισοι, ή κολάσεις στο Μπάρντο, (μετά θάνατο), ή σε έκσταση,

- Είναι καθαρά απατηλά.

Ο στόχος της Θιβετανικής Βίβλου των Νεκρών είναι να αφυπνίσει τον ονειρευόμενο:

- Μέσα στην πραγματικότητα,

- Ελεύθερο από κάθε συσκότιση των πλανών,

- Σε μια υπερκόσμια κατάσταση, πέρα απ’ όλους τους φαινομενικούς παραδείσους και κολάσεις.

Λάμα Ντάβα Σαντάπ

Εαυτός (Ζ΄)

Όλη μας η ζωή έχει ένα μόνο σκοπό: Να αποφεύγουμε τα δυσάρεστα συναισθήματα.


Ότι δυσάρεστο συνειδητοποιούμε σχετικά με τον εαυτό μας το αποφεύγουμε,

Και αυτός είναι ο κύριος λόγος που μας κρατά «κοιμισμένους».

Ευτυχία είναι αρμονία ανάμεσα στις εξωτερικές περιστάσεις και τις εσωτερικές εκδηλώσεις.

Τίποτα δε συμβαίνει τη στιγμή που συμβαίνει, η ανάγκη να συμβεί δημιουργήθηκε πολύ καιρό πριν.

Νομίζουμε ότι μπορούμε να πάρουμε κάποια απόφαση και να ενεργήσουμε ανάλογα.

Στην πραγματικότητα μας εξουσιάζουν οι εξωτερικές επιδράσεις και όχι οι εσωτερικές αποφάσεις.

Τίποτα δε χαρίζεται, μόνο αγοράζεται.

Τα πράγματα δεν πέφτουν από τον ουρανό, δεν βρίσκονται τυχαία, πρέπει να τα αγοράσουμε.

Zεν (Γ΄)

Η πρώτη ευγενική αλήθεια αναπτύσσεται γύρω από τον πόνο, τη γέννηση, την αρρώστια, τη θλίψη, την προσκόλληση σε δυσάρεστα, τον ανεκπλήρωτο πόθο.


Όσο προσπαθείς να «αρπαχτείς» από τον κόσμο, τόσο αυτός μεταβάλλεται.

Αυτή καθαυτή η πραγματικότητα δεν είναι ούτε πρόσκαιρη ούτε μόνιμη, δεν μπορεί να καταταχθεί.

Αλλά όταν προσπαθείς να πιαστείς απ’ αυτήν, τότε η μεταβολή γίνεται ολοφάνερη.

Όπως όταν κυνηγάς τη σκιά σου. Όσο πιο γρήγορα τρέχεις πίσω της, τόσο πιο γρήγορα τρέχει κι αυτή.

Ο εαυτός δεν «πιάνεται» αν είναι ο πραγματικός εαυτός.

Το μόνο που παρουσιάζεται για αντικείμενο στήριξης είναι πάντα μια από τις αναρίθμητες μορφές του Εγώ.

Θεμελιώδης αρχή του βουδισμού είναι το όχι – εγώ.

Η απουσία της οντότητας με διάρκεια, (το εγώ),που υπόκειται στις μεταβαλλόμενες εμπειρίες.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (I΄)

Όπως σκέπτονται οι άνθρωποι, τέτοιοι είναι και εδώ και στο μετέπειτα,

- Γιατί οι σκέψεις είναι οι γεννήτορες όλων των δράσεων, καλών και κακών,

- Και όπως έσπειρε κανείς θα θερίσει….

Τα οράματα των παρουσιών, που βλέπει ο νεκρός στην ενδιάμεση κατάσταση δεν είναι οράματα της πραγματικότητας,

- Αλλά μόνο απατηλές ενσωματώσεις των μορφών – σκέψεων, που γεννά το νοητικό περιεχόμενο του νεκρού.

Τα οράματα αυτά, (πνεύματα, θεοί, δαίμονες, κόλαση, παράδεισος), αντιστοιχούν σε:

- Συγκεκριμένες ανθρώπινες σκέψεις, πάθη και παρορμήσεις, ανώτερες και κατώτερες,

- Που αποτελούν το περιεχόμενο της συνείδησης του νεκρού, ή την προσωπικότητα του, η οποία είναι ένα παροδικό προϊόν.

Καμία από τις θεότητες, ή τα πνευματικά όντα δεν έχει πραγματική ατομική ύπαρξη,

Αρκεί να αναγνωρίζεται, (από το νεκρό), ότι αυτές οι παρουσίες είναι δικές του μορφές – σκέψεις.

Είναι μόνο το περιεχόμενο της συνείδησης, το οποίο μορφοποιείται σε παρουσίες οραμάτων, «αέρινα τίποτα».

Η πλήρης αναγνώριση αυτής της ψυχολογίας από το νεκρό τον απελευθερώνει μέσα στην Πραγματικότητα.


Λάμα Ντάβα Σαντάπ

Εαυτός (ΣΤ΄)

Ότι κι αν κάνουμε, ότι κι αν σκεφτόμαστε, ότι κι αν νιώθουμε, δε θυμόμαστε τον εαυτό μας.

Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε παρόντες, ότι έχουμε επίγνωση, συνειδητότητα, ότι είμαστε εδώ.

Πρέπει να έχεις επίγνωση του εαυτού σου την ίδια στιγμή που συμβαίνουν τα γεγονότα.

Η επίγνωση του εαυτού είναι η μεγαλύτερη δυνατή αλλαγή στον άνθρωπο.

Κάθε μέρα μπορείς να βρίσκεις χρόνο για να συνειδητοποιείς ότι δεν θυμάσαι τον εαυτό σου.

Αυτό θα σε φέρει βαθμιαία στην ανάμνηση του εαυτού.

Αν γίνουμε ενσυνείδητοι αρχίζουμε να βλέπομε πράγματα, για τα οποία δεν έχουμε ιδέα.

Να θυμάσαι τον εαυτό σου τρεις τέσσερις φορές την ημέρα, τις ίδιες ώρες και με το σταμάτημα των σκέψεων η ανάμνηση του εαυτού θα έρχεται από μόνη της στα μεταξύ διαστήματα όταν τη χρειάζεσαι.

Συνέχισε να παρατηρείς και θα δεις ότι υπάρχει ένα μέρος μέσα σου, όπου θα είσαι ήσυχος, ήρεμος και τίποτε δε θα μπορεί να σε ενοχλήσει.

Είναι ανάγκη να θυμόμαστε τον εαυτό μας, ιδίως όταν πάμε να κάνουμε κάτι κακό και να μην το κάνουμε.

Όσο περισσότερο θυμόμαστε τον εαυτό μας, τόσο περισσότερο έλεγχο θα έχομε και θα μπορούμε να σταματάμε ορισμένες εντυπώσεις. Αυτές θα έρχονται, αλλά δε θα διεισδύουν.

Zεν (Β΄)

Από τη στιγμή που σταματά και η τελευταία ταύτιση του εαυτού με κάποιο αντικείμενο, ή κάποια ιδέα,

- Τότε προκύπτει η κατάσταση χωρίς αντίληψη, όπου η συνείδηση απολαμβάνει πλέον τις λάμψεις του άγνωστου βάθους της.

Αυτή η κατάσταση είναι θεϊκή και ταυτίζεται με τη γνώση της Αιώνιας Πραγματικότητας.

Ο πολυπρόσωπος υλικός κόσμος των γεγονότων και των δεδομένων,

Ερμηνεύεται σαν μια παραίσθηση που επικαλύπτει τη βαθύτερη αλήθεια της Αιώνιας Πραγματικότητας.

Η επίγνωση της Αιώνιας Πραγματικότητας αποκτάται με την «απελευθέρωση» από τον φαινομενικό υλικό κόσμο.

Το ανυπέρβλητο πλήρες ξύπνημα, είναι η απελευθέρωση από τον φαινομενικό υλικό κόσμο και τον αιώνιο κύκλο της γέννησης και του θανάτου.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (Θ΄)

Η ΘΒΤΝ, ή Μπάρντο Τοντόλ είναι μια μυητική διαδικασία, που σκοπεύει ν’ αποκαταστήσει την ψυχή στη θεότητα που έχασε με τη γέννηση.

Έχει σκοπό να αφυπνίσει το νεκρό στην πραγματικότητα, δηλαδή στην υπερκόσμια κατάσταση συνείδησης, (Φώτιση), κατά την μεταθανάτιο ύπαρξη (Μπάρντο).

Συμβολικά περιγράφεται σαν μια ενδιάμεση κατάσταση διαρκείας 49 ημερών, μεταξύ ζωής και επαναγέννησης. Διακρίνεται σε 3 μέρη:

- Τσικχάι Μπάρντο, ο νεκρός βρίσκεται σε μια κατάσταση χωρίς συνείδηση του γεγονότος ότι έχει αποχωριστεί από το ανθρώπινο σώμα.

Εκεί ανατέλλει το Καθαρό Φως, αλλά ο νεκρός δεν είναι σε θέση να το αναγνωρίσει γιατί το αντιλαμβάνεται συσκοτισμένο καρμικά (από το εγώ του, τις σκέψεις και πράξεις στη ζωή του).

- Τσογίντ Μπάρντο, ο νεκρός βρίσκεται κάτω από την πλάνη του ότι αν και έχει πεθάνει, κατέχει ακόμη ένα σώμα από σάρκα και αίμα.

Εκεί ανατέλλουν συμβολικά οράματα, αυταπάτες που τις δημιουργούν τα αντανακλαστικά των σκέψεων - πράξεων, που έκανε κατά τη διάρκεια της γήινης ζωής του.

Ότι είχε σκεφθεί, ή είχε κάνει, τώρα γίνονται ένα μεγαλόπρεπο πανόραμα, σαν περιεχόμενο της συνείδησης της προσωπικότητας του.

- Σίντπα Μπάρντο, εδώ αντιλαμβάνεται ότι στην πραγματικότητα δεν έχει σώμα κι έτσι αναπτύσσει μια φλογερή επιθυμία να το αποκτήσει.

Αναζητώντας ένα σώμα, οι καρμικές προτιμήσεις για γήινη ύπαρξη γίνονται φυσικά αποφασιστικές και τελικά με την επαναγέννηση του τερματίζεται η μεταθανάτιος κατάσταση.

Αυτή είναι η φυσιολογική διαδικασία για τους κοινούς ανθρώπους.

Οι εξαιρετικές διάνοιες που κατέχουν εξαιρετική γνώση και φώτιση δοκιμάζουν μόνο τα πνευματικώτερα στάδια του Μπάρντο στις πρώτες λίγες μέρες.

Οι πιο φωτισμένοι ξεφεύγουν εντελώς από το Μπάρντο, περνώντας σ’ ένα παραδεισιακό βασίλειο, ή ενσαρκούμενοι πάλι στον κόσμο, αμέσως μόλις απορρίψουν το ανθρώπινο σώμα, διατηρώντας πάντα την αδιάσπαστη συνέχεια της συνείδησης.

Λάμα Ντάβα Σαντάπ

Εαυτός (E΄)

Η ζωή του ανθρώπου μηχανή, ελέγχεται από το τυχαίο, διότι τα πράγματα στην καθημερινή ζωή συμβαίνουν μηχανικά, τυχαία.

Όταν αναπτύξουμε θέληση, παύουμε να είμαστε κάτω από το νόμο του τυχαίου.

Όπως είμαστε τώρα, πάντοτε θα βρισκόμαστε κάτω από μια ορισμένη πιθανότητα του τυχαίου.

Σιγά – σιγά όμως μπορούμε να μειώσουμε τις πιθανότητες των τυχαίων γεγονότων.

Η θεωρία των τυχαίων γεγονότων είναι απλή:

Συμβαίνουν μόνο όταν ο χώρος είναι κενός, αν ο χώρος είναι κατειλημμένος από συνειδητές πράξεις δεν μπορούν να συμβούν.

Όσο περισσότερο έλεγχο έχουμε στον εαυτό μας, τόσο περισσότερο αλλάζει ο νόμος του τυχαίου.

Όταν σταματήσουν τα εσωτερικά τυχαία γεγονότα μέσα μας, αυτό θα μας κάνει πιο ελεύθερους από τα εξωτερικά τυχαία γεγονότα.

Θέληση σημαίνει απελευθέρωση από τη μηχανική κατάσταση.

Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε ανάρτηση της ίδιας ενότητας, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνη της, θα ήταν καλύτερο για τον αναγνώστη να τις παρακολουθήσει με την αλφαβητική τους σειρά.

Zεν (A΄)

Ο βουδισμός Ζεν δεν είναι ούτε θρησκεία, ούτε ψυχολογία, ούτε φιλοσοφία, ούτε κάποιο είδος επιστήμης,

- Είναι ένας « δρόμος λύτρωσης».

Η λύτρωση από τη σύμβαση, (ο τρόπος που έχουμε μάθει να ζούμε), δεν συντελείται με την καταπολέμηση της, αλλά με την άρνηση της γοητείας της:

- Με το να την χρησιμοποιεί κανείς και όχι να χρησιμοποιείται απ’ αυτήν.

Η πρακτική εφαρμογή του δρόμου της λύτρωσης αποτελεί μια διαδοχική ανακοπή του εαυτού του καθενός, από κάθε λογής ταύτιση.

Αποβλέπει στην πληρότητα της συνειδητοποίησης από μέρους του ατόμου,

- Ότι δεν είναι αυτό το σώμα, αυτά τα συναισθήματα, αυτές οι σκέψεις, αυτή η συνείδηση.

Η πραγματικότητα της ζωής δεν έχει καμία σχέση με το οποιοδήποτε αντιληπτό αντικείμενο,

Και σε τελική ανάλυση δεν μπορεί να ταυτιστεί ούτε με κάποια ιδέα, όπως εκείνη του Θεού.

A.Watts