Zεν (ΣΤ΄)

Ακολούθησε τη φύση σου, περπάτα ήρεμα και σταμάτα να ανησυχείς. Αν οι σκέψεις σου σε δεσμεύουν, εγκατάλειψε τις.

Μην ανταγωνίζεσαι τον κόσμο των αισθήσεων, γιατί όταν σταματήσει ο ανταγωνισμός, είναι το ίδιο σαν το πλήρες ξύπνημα.

Ο σοφός δεν «αγωνίζεται» (βου-βέι). Μόνο ο βυθισμένος στην άγνοια αυτοδεσμεύεται.

Όταν ερμηνεύεις το νου σου με το νου σου, πως θα αποφύγεις τη σύγχυση;

Ποια είναι η μέθοδος της απελευθέρωσης; Ποιος σε κρατά δεμένο; Κανείς. Τότε γιατί αναζητάς μια μέθοδο για απελευθέρωση; (Ερώτηση του 4ου πατριάρχη Τάο Χσιν 597-651 του Ζεν προς τον 3ο πατριάρχη Σενγκ Τσαν).

«Το σώμα είναι το δένδρο και ο νους μοιάζει με ένα ακίνητο καθρέπτη. Φρόντιζε να τον καθαρίζεις συνεχώς, ώστε να μην κολλήσει επάνω του ούτε ένας κόκκος σκόνης» Σεν Χσίου.

«Δεν υπήρξε ποτέ κάποιο δένδρο, ούτε κάποιος λαμπρός καθρέπτης. Στην ουσία δεν υπάρχει τίποτα κι έτσι, που θα κολλήσει η σκόνη;» Χούι Νεγκ.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IΓ΄)

Με την αποχώρηση του στοιχείου συνείδηση από το ανθρώπινο σώμα επέρχεται ένα ψυχικό σκίρτημα που το διαδέχεται μια κατάσταση διαύγειας.

Η αγνότερη κατάσταση του όντος είναι η υπερκόσμια συνείδηση κενή από κάθε νοητικό περιορισμό ή συσκότιση, που προέρχεται από την επαφή της πρωταρχικής συνείδησης με την ύλη.

Στο βασίλειο του καθαρού φωτός, ο νους για μια στιγμή ισορροπεί κι ενώνεται,

- Όμως λόγω της μη εξοικείωσης με την κατάσταση αυτή του εκστατικού μη – εγώ η συνείδηση του μέσου ανθρώπου δεν μπορεί να λειτουργήσει εκεί.

Η συνείδηση σκοτίζεται με σκέψεις της προσωπικότητας και του δυαδισμού και χάνοντας την ισορροπία, η συνείδηση πέφτει από το Καθαρό Φως.

Ο ιδεασμός του εγώ, εμποδίζει την πραγμάτωση της νιρβάνα, (το σβήσιμο της φλόγας της εγωιστικής επιθυμίας), κι έτσι ο τροχός της ζωής συνεχίζει να γυρνά.

Οι ενάρετοι βλέποντας τον κίνδυνο της προσκολλήσεως, που είναι η αιτία της γέννησης και του θανάτου,

- Σβήνουν στη ζωή αυτή τους πόνους της υπάρξεως,

- Φθάνοντας σε μια κατάσταση ελευθερίας από το φόβο και από τα πάθη.

Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (Θ΄)

Ο άνθρωπος εξουσιάζεται από τις επιθυμίες του και καταντά το παιχνιδάκι των διαθέσεων και των εξωτερικών εντυπώσεων.

Η θέληση μπορεί να οριστεί σαν η συνισταμένη των επιθυμιών.

Οι άνθρωποι με ισχυρή θέληση συνήθως έχουν μια κυρίαρχη επιθυμία, που μπροστά σ’ αυτήν εξαφανίζονται όλες οι άλλες.

Ο κόσμος είναι ένας κόσμος άπειρων δυνατοτήτων.

Ο νους ακολουθεί την ανάπτυξη των δυνατοτήτων προς μια μόνο κατεύθυνση.

Τα πάντα είναι μέσα στον άνθρωπο και δεν υπάρχει τίποτα έξω απ’ αυτόν.

Ο χρόνος δεν είναι όρος της ύπαρξης του σύμπαντος,

- Αλλά μόνο ένας όρος αντίληψης του κόσμου από την ψυχική μας συσκευή,

- Που επιβάλλει στον κόσμο χρονικούς όρους, διότι διαφορετικά δε θα μπορούσε να το συλλάβει.

Αν ο άνθρωπος σκεφτεί το άπειρο, το αντιλαμβάνεται σαν έξω απ’ αυτόν.

Στην πραγματικότητα το άπειρο είναι μέσα του.

Zεν (Ε΄)

Η τρίτη ευγενική αλήθεια, αναφέρεται στο τέλος της αυτό-απογοήτευσης, ή της προσκόλλησης, καθώς και στην έξοδο από το κάρμα που παράγει ο κύκλος της γέννησης και του θανάτου.

Αυτό το τέλος ονομάζεται νιρβάνα.

Αν η νιρβάνα είναι η εκπνοή, τότε αποτελεί την πράξη εκείνου που έχει διακρίνει τη ματαιότητα της επιδίωξης να συγκρατήσει την ανάσα του, εφόσον η συγκράτηση της ανάσας ισοδυναμεί με την απώλεια της.

Η νιρβάνα είναι ο τρόπος ζωής που προκύπτει, όταν απορρίπτεται οριστικά η έμμονη προσκόλληση στη ζωή.

Η τέταρτη ευγενική αλήθεια, αναφέρεται στον οκτα-βάθμιδο δρόμο της διδασκαλίας του Βούδα, που χάρη σ’ αυτήν καταργείται οριστικά η αυτό-απογοήτευση.

Όπου υπάρχει σκοπιμότητα, άμεση ή απώτερη, τότε υπάρχει και αναζήτηση για την προσκόλληση πάνω στα αποτελέσματα.

Όλες οι πράξεις με πρόθεση, πόθοι, ιδανικά, είναι μάταιες.

Σε ολόκληρο το σύμπαν δεν υπάρχει κάτι, όπου μπορεί κάποιος να πιαστεί.

Το ερώτημα, τι θα μου συμβεί όταν πεθάνω,

Eίναι ίδιο με το ερώτημα, τι συμβαίνει στη γροθιά μου, όταν ανοίγω το χέρι μου.


Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε ανάρτηση της ίδιας ενότητας, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνη της, θα ήταν καλύτερο για τον αναγνώστη να τις παρακολουθήσει με την αλφαβητική τους σειρά.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IB΄)

Για τη βουδιστική άποψη, δεν υπάρχει επιστημονική αναγκαιότης να επιβεβαιώσει κανείς, ή να αρνηθεί την ύπαρξη ενός υπέρτατου Θεού – Δημιουργού,

- Καθώς ο νόμος του Κάρμα, (νόμος της αιτιότητας, της αναπόφευκτης σχέσεως αιτίου και αποτελέσματος, ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης, ο νόμος της δικαιοσύνης και της ισορροπίας, που ακολουθούν την εφαρμογή του σε κάθε εκδήλωση της ζωής),

- Παρέχει μια πλήρη εξήγηση για όλα τα φαινόμενα και είναι αφ’ εαυτού αποδεκτός.

Ο νους στην φυσική ή πρωταρχική του κατάσταση είναι άδειος από μορφοποιητικές δραστηριότητες.

Ο νους στην αφύσικη κατάσταση του, δηλαδή ενσαρκωμένος σε ανθρώπινο σώμα, βρίσκεται συνεχώς σε μορφοποιητική δραστηριότητα λόγω της ελκτικής δύναμης των πέντε αισθήσεων.

Η φυσική ή ανενσάρκωτη κατάσταση είναι η πεμπτουσία, όμοια με το ύψιστο ντυάνα, (βαθύ διαλογισμό), όταν ο νους βρίσκεται ακόμα ενωμένος με το ανθρώπινο σώμα.

Η ανθρώπινη μορφή, (και όχι η θεία φύση μέσα στον άνθρωπο), είναι μια άμεση κληρονομιά των υπανθρώπινων βασιλείων,

- Που εξελίχθηκε από τις πιο χαμηλές μορφές ζωής,

- Οδηγημένη από το πάντοτε αναπτυσσόμενο και μεταβαλλόμενο ρεύμα ζωής, (ζωικό ρευστό),

- Με τη συνείδηση σαν μια δυνατότητα, που μπορεί να ονομαστεί σπέρμα της δύναμης της ζωής.

Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εαυτός (Η΄)

Οι άνθρωποι φοράνε το ένα ή το άλλο είδος μάσκας και πιστεύουν πως είναι ακριβώς σαν τη μάσκα αυτή,

- Ενώ στην πραγματικότητα είναι διαφορετικοί.

Ο καθένας μας έχει πολλές μάσκες, όχι μόνο μία.

Όταν αισθάνεσαι κατάθλιψη ή εκνευρισμό, προσπάθησε να θυμηθείς τον εαυτό σου.

Θα δεις ότι αυτός που αισθάνεται κατάθλιψη δεν είναι ο εαυτός σου,

- Αλλά η φανταστική ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου.

Η πρόοδος του ανθρώπου αρχίζει από τη στιγμή που θα αντιληφθεί, ότι άλλο είναι αυτός ο ίδιος,

- Και άλλο είναι η φανταστική εικόνα που έχει φτιάξει για τον εαυτό του.

Zεν (Δ΄)

Η δεύτερη ευγενική αλήθεια, αναφέρεται στο αίτιο της απογοήτευσης, (προσκόλληση), βασισμένη στην άγνοια, ασυνειδησία.

Είναι η κατάσταση του νου, όταν βρίσκεται υπνωτισμένος, ή «μαγεμένος» από τον φαινομενικό υλικό κόσμο,

- Με αποτέλεσμα να θεωρεί τον κόσμο των πραγμάτων και των γεγονότων σαν τον κόσμο της πραγματικότητας.

Σ’ ένα ακόμη βαθύτερο επίπεδο πρόκειται για την απουσία αυτογνωσίας, την απουσία της συνειδητοποίησης ότι,

- Κάθε προσκόλληση αποδεικνύεται αργά ή γρήγορα μια μάταιη προσπάθεια.

Όποιος όμως κατέχει την αυτογνωσία δεν βλέπει καμία δυαδική σχέση ανάμεσα στον εαυτό του και τον εξωτερικό κόσμο.

Η δράση του κύκλου της γέννησης και του θανάτου, ονομάζεται εξαρτημένη δράση.

Πρόκειται για δράση που προκύπτει από κάποιο αίτιο και αναζητά πάντα ένα αποτέλεσμα, είναι δηλαδή ο τύπος της δράσης που απαιτεί πάντα κι άλλη δράση.

Ο άνθρωπος υπόκειται στο κάρμα, (δράση – αποτέλεσμα), όταν αντιμετωπίζει τον κόσμο με τέτοιο τρόπο,

- Ώστε η λύση κάθε προβλήματος που τον απασχολεί να δημιουργεί καινούργια προβλήματα,

- Και η απόκτηση ελέγχου πάνω σ’ ένα πράγμα να παράγει την ανάγκη ελέγχου πάνω και σε άλλα πράγματα.

Προσπαθεί διαρκώς να παγιδέψει τον κόσμο μέσα στην παγίδα, όπου ο ίδιος είναι παγιδευμένος.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (IΑ΄)

Ο νεκρός άνθρωπος γίνεται θεατής ενός θαυμαστού πανοράματος των απατηλών οραμάτων.


Κάθε σπέρμα της σκέψης στο περιεχόμενο της συνείδησης του παρουσιάζεται μπροστά του, όπως σε μια οθόνη κι εκείνος σαν παιδί που τα έχει χαμένα από την κατάπληξη, κοιτάζει χωρίς επίγνωση, εκτός αν υπήρξε μύστης.

Οι μετά θάνατο εμπειρίες του καθενός βασίζονται απόλυτα στο δικό του προσωπικό νοητικό περιεχόμενο.

Η μετά θάνατο κατάσταση μοιάζει πολύ με μια ονειρική κατάσταση και τα όνειρα της είναι τα παιδιά της νοοτροπίας εκείνου που ονειρεύεται.

Ο χριστιανός, ο μουσουλμάνος, ο ινδουιστής, ο υλιστής, όπως στα όνειρα, θα βλέπουν αντίστοιχα οράματα, σύμφωνα με τις σκέψεις και εμπειρίες τους.

Σ’ ένα βαθύ σύστημα γιόγκα, ο ζηλωτής εισέρχεται συνειδητά στην κατάσταση των ονείρων με πλήρη επίγνωση ότι ονειρεύεται,

Και ύστερα επιστρέφει στην κατάσταση της εγρήγορσης με πλήρη ανάμνηση της εμπειρίας.

Έτσι κατανοεί τη μη πραγματικότητα και των δύο καταστάσεων.

Η Βίβλος, όπως και το Κοράνι δεν εξετάζουν αν οι πνευματικές εμπειρίες – τα οράματα των προφητών, των ζηλωτών με τη μορφή οραμάτων μπορεί να μην είναι αληθινά,

Ενώ η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών βεβαιώνει κατηγορηματικά ότι:

- Κάθε όραμα χωρίς καμία εξαίρεση, όπου εμφανίζονται πνευματικά όντα, θεοί, ή δαίμονες, παράδεισοι, ή κολάσεις στο Μπάρντο, (μετά θάνατο), ή σε έκσταση,

- Είναι καθαρά απατηλά.

Ο στόχος της Θιβετανικής Βίβλου των Νεκρών είναι να αφυπνίσει τον ονειρευόμενο:

- Μέσα στην πραγματικότητα,

- Ελεύθερο από κάθε συσκότιση των πλανών,

- Σε μια υπερκόσμια κατάσταση, πέρα απ’ όλους τους φαινομενικούς παραδείσους και κολάσεις.

Λάμα Ντάβα Σαντάπ

Εαυτός (Ζ΄)

Όλη μας η ζωή έχει ένα μόνο σκοπό: Να αποφεύγουμε τα δυσάρεστα συναισθήματα.


Ότι δυσάρεστο συνειδητοποιούμε σχετικά με τον εαυτό μας το αποφεύγουμε,

Και αυτός είναι ο κύριος λόγος που μας κρατά «κοιμισμένους».

Ευτυχία είναι αρμονία ανάμεσα στις εξωτερικές περιστάσεις και τις εσωτερικές εκδηλώσεις.

Τίποτα δε συμβαίνει τη στιγμή που συμβαίνει, η ανάγκη να συμβεί δημιουργήθηκε πολύ καιρό πριν.

Νομίζουμε ότι μπορούμε να πάρουμε κάποια απόφαση και να ενεργήσουμε ανάλογα.

Στην πραγματικότητα μας εξουσιάζουν οι εξωτερικές επιδράσεις και όχι οι εσωτερικές αποφάσεις.

Τίποτα δε χαρίζεται, μόνο αγοράζεται.

Τα πράγματα δεν πέφτουν από τον ουρανό, δεν βρίσκονται τυχαία, πρέπει να τα αγοράσουμε.

Zεν (Γ΄)

Η πρώτη ευγενική αλήθεια αναπτύσσεται γύρω από τον πόνο, τη γέννηση, την αρρώστια, τη θλίψη, την προσκόλληση σε δυσάρεστα, τον ανεκπλήρωτο πόθο.


Όσο προσπαθείς να «αρπαχτείς» από τον κόσμο, τόσο αυτός μεταβάλλεται.

Αυτή καθαυτή η πραγματικότητα δεν είναι ούτε πρόσκαιρη ούτε μόνιμη, δεν μπορεί να καταταχθεί.

Αλλά όταν προσπαθείς να πιαστείς απ’ αυτήν, τότε η μεταβολή γίνεται ολοφάνερη.

Όπως όταν κυνηγάς τη σκιά σου. Όσο πιο γρήγορα τρέχεις πίσω της, τόσο πιο γρήγορα τρέχει κι αυτή.

Ο εαυτός δεν «πιάνεται» αν είναι ο πραγματικός εαυτός.

Το μόνο που παρουσιάζεται για αντικείμενο στήριξης είναι πάντα μια από τις αναρίθμητες μορφές του Εγώ.

Θεμελιώδης αρχή του βουδισμού είναι το όχι – εγώ.

Η απουσία της οντότητας με διάρκεια, (το εγώ),που υπόκειται στις μεταβαλλόμενες εμπειρίες.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (I΄)

Όπως σκέπτονται οι άνθρωποι, τέτοιοι είναι και εδώ και στο μετέπειτα,

- Γιατί οι σκέψεις είναι οι γεννήτορες όλων των δράσεων, καλών και κακών,

- Και όπως έσπειρε κανείς θα θερίσει….

Τα οράματα των παρουσιών, που βλέπει ο νεκρός στην ενδιάμεση κατάσταση δεν είναι οράματα της πραγματικότητας,

- Αλλά μόνο απατηλές ενσωματώσεις των μορφών – σκέψεων, που γεννά το νοητικό περιεχόμενο του νεκρού.

Τα οράματα αυτά, (πνεύματα, θεοί, δαίμονες, κόλαση, παράδεισος), αντιστοιχούν σε:

- Συγκεκριμένες ανθρώπινες σκέψεις, πάθη και παρορμήσεις, ανώτερες και κατώτερες,

- Που αποτελούν το περιεχόμενο της συνείδησης του νεκρού, ή την προσωπικότητα του, η οποία είναι ένα παροδικό προϊόν.

Καμία από τις θεότητες, ή τα πνευματικά όντα δεν έχει πραγματική ατομική ύπαρξη,

Αρκεί να αναγνωρίζεται, (από το νεκρό), ότι αυτές οι παρουσίες είναι δικές του μορφές – σκέψεις.

Είναι μόνο το περιεχόμενο της συνείδησης, το οποίο μορφοποιείται σε παρουσίες οραμάτων, «αέρινα τίποτα».

Η πλήρης αναγνώριση αυτής της ψυχολογίας από το νεκρό τον απελευθερώνει μέσα στην Πραγματικότητα.


Λάμα Ντάβα Σαντάπ

Εαυτός (ΣΤ΄)

Ότι κι αν κάνουμε, ότι κι αν σκεφτόμαστε, ότι κι αν νιώθουμε, δε θυμόμαστε τον εαυτό μας.

Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε παρόντες, ότι έχουμε επίγνωση, συνειδητότητα, ότι είμαστε εδώ.

Πρέπει να έχεις επίγνωση του εαυτού σου την ίδια στιγμή που συμβαίνουν τα γεγονότα.

Η επίγνωση του εαυτού είναι η μεγαλύτερη δυνατή αλλαγή στον άνθρωπο.

Κάθε μέρα μπορείς να βρίσκεις χρόνο για να συνειδητοποιείς ότι δεν θυμάσαι τον εαυτό σου.

Αυτό θα σε φέρει βαθμιαία στην ανάμνηση του εαυτού.

Αν γίνουμε ενσυνείδητοι αρχίζουμε να βλέπομε πράγματα, για τα οποία δεν έχουμε ιδέα.

Να θυμάσαι τον εαυτό σου τρεις τέσσερις φορές την ημέρα, τις ίδιες ώρες και με το σταμάτημα των σκέψεων η ανάμνηση του εαυτού θα έρχεται από μόνη της στα μεταξύ διαστήματα όταν τη χρειάζεσαι.

Συνέχισε να παρατηρείς και θα δεις ότι υπάρχει ένα μέρος μέσα σου, όπου θα είσαι ήσυχος, ήρεμος και τίποτε δε θα μπορεί να σε ενοχλήσει.

Είναι ανάγκη να θυμόμαστε τον εαυτό μας, ιδίως όταν πάμε να κάνουμε κάτι κακό και να μην το κάνουμε.

Όσο περισσότερο θυμόμαστε τον εαυτό μας, τόσο περισσότερο έλεγχο θα έχομε και θα μπορούμε να σταματάμε ορισμένες εντυπώσεις. Αυτές θα έρχονται, αλλά δε θα διεισδύουν.

Zεν (Β΄)

Από τη στιγμή που σταματά και η τελευταία ταύτιση του εαυτού με κάποιο αντικείμενο, ή κάποια ιδέα,

- Τότε προκύπτει η κατάσταση χωρίς αντίληψη, όπου η συνείδηση απολαμβάνει πλέον τις λάμψεις του άγνωστου βάθους της.

Αυτή η κατάσταση είναι θεϊκή και ταυτίζεται με τη γνώση της Αιώνιας Πραγματικότητας.

Ο πολυπρόσωπος υλικός κόσμος των γεγονότων και των δεδομένων,

Ερμηνεύεται σαν μια παραίσθηση που επικαλύπτει τη βαθύτερη αλήθεια της Αιώνιας Πραγματικότητας.

Η επίγνωση της Αιώνιας Πραγματικότητας αποκτάται με την «απελευθέρωση» από τον φαινομενικό υλικό κόσμο.

Το ανυπέρβλητο πλήρες ξύπνημα, είναι η απελευθέρωση από τον φαινομενικό υλικό κόσμο και τον αιώνιο κύκλο της γέννησης και του θανάτου.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (Θ΄)

Η ΘΒΤΝ, ή Μπάρντο Τοντόλ είναι μια μυητική διαδικασία, που σκοπεύει ν’ αποκαταστήσει την ψυχή στη θεότητα που έχασε με τη γέννηση.

Έχει σκοπό να αφυπνίσει το νεκρό στην πραγματικότητα, δηλαδή στην υπερκόσμια κατάσταση συνείδησης, (Φώτιση), κατά την μεταθανάτιο ύπαρξη (Μπάρντο).

Συμβολικά περιγράφεται σαν μια ενδιάμεση κατάσταση διαρκείας 49 ημερών, μεταξύ ζωής και επαναγέννησης. Διακρίνεται σε 3 μέρη:

- Τσικχάι Μπάρντο, ο νεκρός βρίσκεται σε μια κατάσταση χωρίς συνείδηση του γεγονότος ότι έχει αποχωριστεί από το ανθρώπινο σώμα.

Εκεί ανατέλλει το Καθαρό Φως, αλλά ο νεκρός δεν είναι σε θέση να το αναγνωρίσει γιατί το αντιλαμβάνεται συσκοτισμένο καρμικά (από το εγώ του, τις σκέψεις και πράξεις στη ζωή του).

- Τσογίντ Μπάρντο, ο νεκρός βρίσκεται κάτω από την πλάνη του ότι αν και έχει πεθάνει, κατέχει ακόμη ένα σώμα από σάρκα και αίμα.

Εκεί ανατέλλουν συμβολικά οράματα, αυταπάτες που τις δημιουργούν τα αντανακλαστικά των σκέψεων - πράξεων, που έκανε κατά τη διάρκεια της γήινης ζωής του.

Ότι είχε σκεφθεί, ή είχε κάνει, τώρα γίνονται ένα μεγαλόπρεπο πανόραμα, σαν περιεχόμενο της συνείδησης της προσωπικότητας του.

- Σίντπα Μπάρντο, εδώ αντιλαμβάνεται ότι στην πραγματικότητα δεν έχει σώμα κι έτσι αναπτύσσει μια φλογερή επιθυμία να το αποκτήσει.

Αναζητώντας ένα σώμα, οι καρμικές προτιμήσεις για γήινη ύπαρξη γίνονται φυσικά αποφασιστικές και τελικά με την επαναγέννηση του τερματίζεται η μεταθανάτιος κατάσταση.

Αυτή είναι η φυσιολογική διαδικασία για τους κοινούς ανθρώπους.

Οι εξαιρετικές διάνοιες που κατέχουν εξαιρετική γνώση και φώτιση δοκιμάζουν μόνο τα πνευματικώτερα στάδια του Μπάρντο στις πρώτες λίγες μέρες.

Οι πιο φωτισμένοι ξεφεύγουν εντελώς από το Μπάρντο, περνώντας σ’ ένα παραδεισιακό βασίλειο, ή ενσαρκούμενοι πάλι στον κόσμο, αμέσως μόλις απορρίψουν το ανθρώπινο σώμα, διατηρώντας πάντα την αδιάσπαστη συνέχεια της συνείδησης.

Λάμα Ντάβα Σαντάπ

Εαυτός (E΄)

Η ζωή του ανθρώπου μηχανή, ελέγχεται από το τυχαίο, διότι τα πράγματα στην καθημερινή ζωή συμβαίνουν μηχανικά, τυχαία.

Όταν αναπτύξουμε θέληση, παύουμε να είμαστε κάτω από το νόμο του τυχαίου.

Όπως είμαστε τώρα, πάντοτε θα βρισκόμαστε κάτω από μια ορισμένη πιθανότητα του τυχαίου.

Σιγά – σιγά όμως μπορούμε να μειώσουμε τις πιθανότητες των τυχαίων γεγονότων.

Η θεωρία των τυχαίων γεγονότων είναι απλή:

Συμβαίνουν μόνο όταν ο χώρος είναι κενός, αν ο χώρος είναι κατειλημμένος από συνειδητές πράξεις δεν μπορούν να συμβούν.

Όσο περισσότερο έλεγχο έχουμε στον εαυτό μας, τόσο περισσότερο αλλάζει ο νόμος του τυχαίου.

Όταν σταματήσουν τα εσωτερικά τυχαία γεγονότα μέσα μας, αυτό θα μας κάνει πιο ελεύθερους από τα εξωτερικά τυχαία γεγονότα.

Θέληση σημαίνει απελευθέρωση από τη μηχανική κατάσταση.

Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε ανάρτηση της ίδιας ενότητας, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνη της, θα ήταν καλύτερο για τον αναγνώστη να τις παρακολουθήσει με την αλφαβητική τους σειρά.

Zεν (A΄)

Ο βουδισμός Ζεν δεν είναι ούτε θρησκεία, ούτε ψυχολογία, ούτε φιλοσοφία, ούτε κάποιο είδος επιστήμης,

- Είναι ένας « δρόμος λύτρωσης».

Η λύτρωση από τη σύμβαση, (ο τρόπος που έχουμε μάθει να ζούμε), δεν συντελείται με την καταπολέμηση της, αλλά με την άρνηση της γοητείας της:

- Με το να την χρησιμοποιεί κανείς και όχι να χρησιμοποιείται απ’ αυτήν.

Η πρακτική εφαρμογή του δρόμου της λύτρωσης αποτελεί μια διαδοχική ανακοπή του εαυτού του καθενός, από κάθε λογής ταύτιση.

Αποβλέπει στην πληρότητα της συνειδητοποίησης από μέρους του ατόμου,

- Ότι δεν είναι αυτό το σώμα, αυτά τα συναισθήματα, αυτές οι σκέψεις, αυτή η συνείδηση.

Η πραγματικότητα της ζωής δεν έχει καμία σχέση με το οποιοδήποτε αντιληπτό αντικείμενο,

Και σε τελική ανάλυση δεν μπορεί να ταυτιστεί ούτε με κάποια ιδέα, όπως εκείνη του Θεού.

A.Watts

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (H΄)

Όπως στην εμβρυακή κατάσταση του ανθρώπου το έμβρυο περνάει απ’ όλες τις μορφές της οργανικής δομής, από την αμοιβάδα μέχρι τον άνθρωπο,

Έτσι και στη μεταθανάτιο κατάσταση, την εμβρυακή του ψυχικού κόσμου,

Ο γνώστης ή η αρχή της συνείδησης, πριν επανέλθει στην πυκνή ύλη, ζει εμπειρίες καθαρά ψυχικών καταστάσεων.

Οτιδήποτε είναι ορατό και αόρατο,

Είτε Σαμσάρα, (ο κόσμος της γέννησης και του θανάτου, η κατάσταση της σύγχυσης και της άγνοιας, ο κόσμος που ζούμε),

Είτε Νιρβάνα (Λύτρωση, Φώτιση), στη βάση είναι Ένα,

Δηλαδή Σουνιάτα, (Η απόλυτη φύση όλων των εξωτερικών και εσωτερικών φαινομένων),

Με δύο ατραπούς Αβιντίγια – Άγνοια και Βίντγια - Γνώση.

Η Σαμσάρα και η Νιρβάνα είναι οι 2 πόλοι της συνείδησης.

Λάμα Ντάβα Σαντάπ

Εαυτός (Δ΄)

Μια από τις μεγάλες ψευδαισθήσεις που έχομε και από τις πιο δύσκολες στην καταπολέμηση είναι η πεποίθηση μας ότι μπορούμε και «πράττουμε».

Δεν παραδεχόμαστε ότι τα πράγματα συμβαίνουν μηχανικά.

Το κακό γίνεται πάντοτε μηχανικά, ενώ το καλό γίνεται πάντα συνειδητά.

Αν προσπαθήσεις να έχεις επίγνωση του εαυτού σου θα δεις ότι δεν μπορείς να το κάνεις.

Το κύριο εμπόδιο για την απόκτηση της συνειδητότητας του εαυτού είναι ότι νομίζουμε πως την έχουμε.

Δεν θα αποκτήσει κανείς ποτέ συνειδητότητα του εαυτού όσο πιστεύει ότι την έχει.

Όλη η ιστορία είναι φτιαγμένη από ανθρώπους που κοιμούνται….

Άνθρωποι που κοιμούνται:

- Μάχονται, θεσπίζουν νόμους, δείχνουν υπακοή, ή αρνούνται υπακοή σ’ αυτούς.

Για να αναπτυχθούμε πρέπει να ξυπνήσουμε και να παλέψουμε με τη μηχανικότητα μας.

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (Z΄)

Η ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ ζωής και επαναγέννησης ονομάζεται από τους ανθρώπους θάνατος.


Η πλάνη του θανάτου προέρχεται από την ταύτιση του ατόμου με την προσωρινή μεταβατική του μορφή, φυσική, συναισθηματική, νοητική,


Απ’ όπου πηγάζει η λανθασμένη ιδέα ότι υπάρχει ένα προσωπικό, ξεχωριστό εγώ, που ανήκει σε κάποιον και φοβάται να μην το χάσει.


Αν ταυτίζεσαι με το Αιώνιο, το Άφθαρτο φως, τότε ο φόβος του θανάτου διαλύεται σαν σύννεφο μπροστά στον ήλιο που ανατέλλει.


Τότε γνωρίζεις πως οτιδήποτε και αν δεις, ακούσεις, ή αισθανθείς την ώρα της αναχώρησης απ’ αυτή τη ζωή:


- Δεν είναι παρά μια αντανάκλαση του δικού σου συνειδητού και ασυνείδητου νοητικού περιεχομένου.


Λάμα Αναγκαρίκα Γκοβίντα.

Εαυτός (Γ΄)

Συνειδητότητα είναι ένα ιδιαίτερο είδος επίγνωσης μέσα στον άνθρωπο, ανεξάρτητα από τη δραστηριότητα της διάνοιας.

Είμαστε φτιαγμένοι να ζούμε σε τέσσερις καταστάσεις συνειδητότητας,

Αλλά έτσι όπως είμαστε χρησιμοποιούμε μόνο τις δύο.

Τη μία όταν είμαστε ξύπνιοι και την άλλη όταν κοιμόμαστε.

Η τρίτη κατάσταση είναι η συνειδητότητα του εαυτού, που οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι την έχουν!

Κατά την παρατήρηση του εαυτού αντιλαμβανόμαστε ότι δεν βρισκόμαστε στην τρίτη κατάσταση συνειδητότητας, ότι ζούμε μόνο στις δύο.

Η τέταρτη κατάσταση είναι η αντικειμενική συνειδητότητα, η οποία είναι απρόσιτη για μας.

Στην τέταρτη κατάσταση φθάνουμε μόνο μέσω της συνειδητότητας του εαυτού.

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (ΣΤ΄)

Η ενεργός μνήμη είναι ένα μικρό μόνο μέρος της συνείδησης.

Η υποσυνείδητη μνήμη καταγράφει και διαφυλάσσει κάθε εντύπωση και πείρα του παρελθόντος.

Ο νους δεν μπορεί να ανακαλέσει την υποσυνείδητη μνήμη.

Όμως υπάρχουν άνθρωποι, που με τη αυτοσυγκέντρωση είναι ικανοί να φέρνουν το υποσυνείδητο στην περιοχή της συνείδησης.

Έτσι αντλούν από τον απεριόριστο θησαυρό του υποσυνείδητου, όπου συσσωρεύονται όχι μόνο οι καταγραφές των περασμένων ζωών,

Αλλά και οι καταγραφές του παρελθόντος της φυλής μας.

Εάν όμως τυχαία «άνοιγαν» οι πύλες του υποσυνείδητου ενός ατόμου,

Ο απροετοίμαστος νους θα κατακυριευόταν και θα συντρίβονταν.

Λάμα Αναγκαρίκα Γκοβίντα.

Εαυτός (Β΄)

Για τη μελέτη του εαυτού είναι ανάγκη να μελετήσουμε τις μεθόδους παρατήρησης του εαυτού.

Υπάρχουν τέσσερις λειτουργίες του εαυτού, η διανοητική, η συναισθηματική, η ενστικτώδης και η κινητική.

Οι ενστικτώδεις είναι έμφυτες και αναφέρονται στην εσωτερική λειτουργία του οργανισμού, αναπνοή, λειτουργία καρδιάς, χώνεψη, γεύση, αφή κλπ.

Από τις εξωτερικές κινήσεις μόνο τα απλά αντανακλαστικά ανήκουν στην ενστικτώδη λειτουργία.

Γεννιόμαστε με τις ενστικτώδεις λειτουργίες, ενώ οι κινητικές μαθαίνονται, γράψιμο, ποδήλατο, ακόμα και το βάδισμα.

Η διανοητική λειτουργία, (σκέψη, έχει τη μικρότερη ταχύτητα, ακολουθούν η κινητική, η ενστικτώδης και η συναισθηματική, οι οποίες έχουν περίπου την ίδια ταχύτητα.

Στην παρατήρηση του εαυτού είναι ανάγκη να διαχωρίζομε τις τέσσερις λειτουργίες και να τις ταξινομούμε.

Το δύσκολο είναι ότι ξεχνάμε να παρατηρούμε, γιατί γενικά δε θυμόμαστε τον εαυτό μας.

Αν μπορείς να θυμάσαι τον εαυτό σου θα είχες τη θέληση να κάνεις ότι θέλεις.

Ανάμνηση του εαυτού σημαίνει έλεγχος των σκέψεων.

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (Ε΄)

Το κάρμα συνεπάγεται ένα είδος ψυχικής θεωρίας της κληρονομικότητας, καθόσον υπάρχει κληροδότηση ψυχικών χαρακτηριστικών.

Τα αρχέτυπα είναι αιώνια κληρονομούμενες μορφές και ιδέες που δεν έχουν στην αρχή κανένα ειδικό περιεχόμενο.

Αυτό παρουσιάζεται μόνο μέσα στη ζωή του ατόμου, όταν η προσωπική εμπειρία φυλακίζεται μέσα στις μορφές αυτές.

Αν δεν προϋπήρχαν πανομοιότυπα παντού, πως θα μπορούσε να εξηγήσει κανείς το γεγονός στο Μπάρντο ότι «οι νεκροί δεν ξέρουν ότι είναι νεκροί».

Το στρώμα της ασυνείδητης ψυχής, που αποτελείται από αυτές τις παγκόσμιες δυναμικές μορφές είναι το συλλογικό ασυνείδητο.

Η σχιζοφρένεια συνίσταται σε μια καθίζηση του νοητικού επιπέδου, που καταργεί το φυσιολογικό έλεγχο του συνειδητού νου κι έτσι δίνει απεριόριστο χώρο στο παιχνίδι των ασυνείδητων «κυριάρχων».

Ο κόσμος των θεών και των πνευμάτων δεν είναι τίποτα άλλο παρά «το συλλογικό ασυνείδητο» μέσα μας.

Ψυχολογικές Παρατηρήσεις Καρλ Γιούνγκ.

Εαυτός (Α΄)

Ψυχολογία είναι η μελέτη της εφικτής εξέλιξης του ανθρώπου και η μελέτη του εαυτού μας.

Δε χρησιμοποιούμε ούτε ένα μικρό μέρος των ικανοτήτων μας και των δυνάμεων μας.

Έχουμε ένα μεγάλο σπίτι γεμάτο με ωραία έπιπλα, με ένα δωμάτιο βιβλιοθήκης και πολλά άλλα δωμάτια και μένουμε στο υπόγειο.

Μιλάμε πάντα για τον εαυτό μας ως εγώ και υποθέτουμε ότι αναφερόμαστε συνέχεια στο ίδιο πράγμα, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε χωρισμένοι σε εκατοντάδες διαφορετικά εγώ.

Αυτά τα εγώ αλλάζουν συνέχεια, το ένα πνίγει το άλλο, το ένα αντικαθιστά το άλλο και όλη αυτή η πάλη αποτελεί την εσωτερική μας ζωή.

Τα εγώ χωρίζονται σε διάφορες ομάδες, μερικές από τις οποίες ανήκουν στις σωστές διαιρέσεις των λειτουργιών του ανθρώπου.

Μερικές απ’ αυτές είναι εντελώς τεχνητές και δημιουργούνται από ορισμένες φανταστικές ιδέες που έχει ο άνθρωπος για τον εαυτό του.

Κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα, κάθε αίσθηση, κάθε επιθυμία, κάθε μ’ αρέσει, ή δεν μ’ αρέσει είναι ένα εγώ.

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (Δ΄)

Στο ασυνείδητο βρίσκονται αποθηκευμένα τα αρχεία ολόκληρου του παρελθόντος της ανθρωπότητας.

Ο «δότης» όλων των «δεδομένων» πραγμάτων κατοικεί μέσα μας.

Η ζωική φύση του ανθρώπου τον κάνει να αντιστέκεται στο ότι ο ίδιος είναι ο δημιουργός των καταστάσεων του.

Η λύτρωση είναι ένας χωρισμός και μια απελευθέρωση, από την προηγούμενη κατάσταση του σκότους και την ασυνειδησία, που οδηγεί σε μια κατάσταση φωτίσεως και ελευθερίας.

Οι ψυχαναλυτές ποτέ δεν πήγαν πιο πίσω από καθαρά εικαστικά ίχνη ενδομήτριων εμπειριών.

Ακόμη και το περίφημο «τραύμα της γέννησης», δεν μπορεί να εξηγήσει τίποτα περισσότερο από την υπόθεση ότι:

- Η ζωή είναι μια αρρώστια με κακή πρόγνωση γιατί αποτέλεσμα είναι πάντα ο θάνατος.

Όποιος εισχωρήσει στο ασυνείδητο με καθαρά βιολογικές υποθέσεις, θα κολλήσει στην ενστικτώδη σφαίρα.

Δε θα μπορέσει να προχωρήσει πιο πέρα, γιατί θα έλκεται συνεχώς πίσω στη φυσική ύπαρξη.

Ο λογικός δυτικός νους, με τη βοήθεια της ψυχανάλυσης, προχώρησε στο «νευρωτισμό του Μπάρντο».

Έφθασε εκεί σ’ ένα αναπόφευκτο εμπόδιο, χάρις στην αβασάνιστη παραδοχή ότι κάθε τι το ψυχολογικό είναι υποκειμενικό και προσωπικό.

Ψυχολογικές Παρατηρήσεις Καρλ Γιούνγκ.

Εξουσία – Βία – Πόλεμος (ΣΤ΄)

Όταν δεν βρισκόμαστε σε σύγκρουση μέσα μας, δε βρισκόμαστε σε σύγκρουση ούτε εξωτερικά.

Εσύ κι εγώ είμαστε υπεύθυνοι για τον πόλεμο και μπορούμε να τον σταματήσουμε:

Αν μεταμορφώσουμε τους εαυτούς μας, που είναι η αιτία πολέμου.

Χωρίς τη μεταμόρφωση του εαυτού μας θα υπάρχουν αναγκαστικά:

- Εθνικοί, φυλετικοί και ιδεολογικοί ανταγωνισμοί.

- Ο πολλαπλασιασμός των όπλων και των στρατιωτών.

- Όλες οι βαναυσότητες, που οδηγούν στην οργανωμένη σφαγή (των πολέμων).

Ζω ειρηνικά σημαίνει ότι δε δημιουργώ ανταγωνισμό.

Η ειρήνη έρχεται μόνο όταν ο καθένας έχει την ειρήνη μέσα του.

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (Γ΄)

Η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών δίνει οδηγίες στο νεκρό κατά την περίοδο υπάρξεως του στο Μπάρντο.

Η κατάσταση Μπάρντο, συμβολικά περιγράφεται σαν μια ενδιάμεση κατάσταση διαρκείας 49 ημερών, μεταξύ ζωής και επαναγέννησης.

Διακρίνεται σε 3 μέρη:

- Τσικχάι Μπάρντο, περιγράφει τα ψυχικά γεγονότα τη στιγμή του θανάτου.

- Τσογίντ Μπάρντο, ασχολείται με την ονειρική κατάσταση που επέρχεται αμέσως μετά το θάνατο και με ότι ονομάζεται «καρμικές πλάνες».

- Σίντπα Μπάρντο, αφορά στην εμφάνιση του ενστίκτου για γέννηση και στα γεγονότα προ της γέννησης.

Η κάθοδος δείχνει την αποξένωση της συνείδησης από τις λυτρωτικές αλήθειες, καθώς πλησιάζει όλο και περισσότερο στη φυσική επαναγέννηση.

Ο σκοπός των οδηγιών είναι να καθηλώσει την προσοχή του νεκρού:

- Σε κάθε διαδοχικό στάδιο πλάνης κι εμπλοκής,

- Στη δυνατότητα της απελευθέρωσης, που υπάρχει πάντα και

- Να του εξηγήσει τη φύση των οραμάτων του.

Ψυχολογικές Παρατηρήσεις Καρλ Γιούνγκ.

Εξουσία – Βία – Πόλεμος (E΄)

Μπορούμε να προκαλέσουμε στην ίδια την ουσία της ύπαρξης μας μια ψυχολογική

μεταλλαγή,

(χωρίς καμία εξωτερική επίδραση, πειθώ, κάποιο φόβο τιμωρίας και όλες τις άλλες εκδηλώσεις της φύσης μας, με τις οποίες έχουμε κτίσει τη σάπια κοινωνία στην οποία ζούμε),

Έτσι ώστε να πάψουμε να είμαστε αγχώδεις, φοβισμένοι, ανταγωνιστικοί, φθονεροί, άπληστοι, βάρβαροι, βίαιοι;

Το να πραγματοποιήσεις ένα διαφορετικό τρόπο ζωής σημαίνει:

- Να τον πραγματοποιήσεις όχι στους άλλους, αλλά στον εαυτό σου, διότι ο άλλος είναι εσύ.

Δεν υπάρχει εμείς κι αυτοί, υπάρχει μόνο εμείς.

Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για τους άλλους, αν δεν κάνεις πρώτα κάτι για τον εαυτό σου.

Οι συνθήκες είναι δυνατό να ελεγχθούν από εμάς γιατί,

- Εμείς δημιουργούμε αυτές τις συνθήκες και η κοινωνία είναι το προϊόν των σχέσεων μας.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (Β΄)

Είναι αφάνταστα πολύτιμο να γνωρίζει κανείς πώς να συναπαντήσει σωστά το θάνατο, όταν αυτός έλθει.

Υπάρχει πλήρης, σε μια εν δυνάμει συνείδηση, η μνήμη ενός παρελθόντος ξεχασμένου, το οποίο ανήκει στον καθένα από μας που βρίσκεται ενσαρκωμένος.

Είμαστε ένα με κάθε τι που υπάρχει σε κάθε κατάσταση αισθανόμενης ύπαρξης:

- Από τους χαμηλότερους κόσμους του πόνου μέχρι τις ύψιστες καταστάσεις της μακαριότητας και της φώτισης.

Η θεωρία της επαναγέννησης συνεπάγεται μια επιστημονική επέκταση και διόρθωση της δαρβινικής αντίληψης περί εξέλιξης:

– Ότι δηλαδή μόνο με το πέρασμα από τον κύκλο της ζωής και του θανάτου, ο άνθρωπος φθάνει στην ψυχική και πνευματική εκείνη σφαίρα της προορισμένης τελειότητας.

Η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών περιγράφει μια μυητική διαδικασία, που σκοπεύει ν’ αποκαταστήσει την ψυχή στη θεότητα που έχασε με τη γέννηση.

Όποιος ακολουθεί την εσωτερική διδασκαλία έρχεται αυτόματα σ’ επαφή με πολύ καθορισμένες ψυχικές δυνάμεις.

Δεν πρέπει να ξοδέψεις σε άχρηστα έργα του κόσμου αυτού την υπέρτατη ευκαιρία που σου δόθηκε με την ανθρώπινη γέννηση:

- Και να φύγεις με άδεια τα πνευματικά σου χέρια, από τη ζωή αυτή.

Σχόλια Β.Γ. Έβανς Γουέντζ

Εξουσία – Βία – Πόλεμος (Δ΄)

Αν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους:

- Δεν θα είναι εθνικιστές και δε θα ταυτίζονται με καμιά χώρα.

- Δεν θα ανήκουν σε καμία θρησκεία.

- Θα καταλάβουν ποια είναι η ορθή σχέση τους με την ιδιοκτησία.

Γιατί:

- Η λατρεία του κράτους φέρνει πόλεμο, που σκοτώνει ή ακρωτηριάζει τα παιδιά τους.

- Το δόγμα και η πίστη διαιρούν τους ανθρώπους σε αλληλοσυγκρουόμενες παρατάξεις.

- Το κτητικό ένστικτο έχει δώσει στην ιδιοκτησία μια τεράστια και ψεύτικη σημασία, η οποία καταστρέφει τον κόσμο.

Όλοι μας έχομε συμβάλλει με τη βία μας στην κατάσταση που βρίσκεται ο κόσμος.

Όλες οι επαναστάσεις βασίστηκαν στη βία, η γαλλική, η κομμουνιστική κλπ και όλες κατέληξαν στην τυραννία , ή στη γραφειοκρατία.





Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θάνατος – Φόβος (Η΄)

Το σώμα είναι σύνθεση στοιχείων, που διαλύονται με το θάνατο και επιστρέφουν στα στοιχεία τους.

Ουσιαστικά είμαστε τα ίδια υλικά με τα φυτά και τα ζώα,

Και αυτά τα στοιχεία δε χάνονται ποτέ, αυτή η ύλη δε χάνεται ποτέ,

Αλλά μετασχηματίζεται σε νέες συνθέσεις, σε νέα όντα.

Το εγώ είναι μόνο μια εικόνα, ένα φαινόμενο, μια σύνθεση από ψεύτικα στοιχεία.

Ο θάνατος του εγώ, η διάλυση των στοιχείων του είναι η προϋπόθεση για το ξαναβλάστημα της ουσίας μας.

Ο φόβος είναι σκοτάδι κι ο θάνατος είναι φως.

Το να παρατηρείς την κίνηση του φόβου μέσα σου, να μένεις ολοκληρωτικά μαζί του χωρίς καμιά κίνηση της σκέψης,

Αυτό είναι ολοκληρωτικό τελείωμα του φόβου.

Ο θάνατος είναι ένα τελείωμα και έχει εξαιρετική σημασία στη ζωή.

Όχι ότι το φυσικό σώμα δεν πρόκειται να καταστραφεί,

Αλλά υπάρχει ελευθερία από το φόβο του ότι δεν είναι δυνατό να συνεχιστείς.

Θάνατος είναι να ζεις ελεύθερος από οποιαδήποτε προσκόλληση, να ζεις και να πεθαίνεις κάθε στιγμή.

Το να ζεις είναι η τέχνη της ζωής και του θανάτου μαζί.

Αυτό γεννά απίστευτη αγάπη.

Να ζεις χωρίς ψυχολογικό αύριο, είναι ο πιο υγιής τρόπος ζωής.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών / Bardo –Tontol (Α΄)

Η κατάσταση του Μπάρντο είναι η μετά θάνατον ονειρική κατάσταση, που ακολουθεί την κατάσταση της ζωής στη γη.

Ο στόχος της Θιβετανικής Βίβλου των Νεκρών είναι ν’ αφυπνίσει τον ονειρευόμενο στην πραγματικότητα:


- Την υπερκόσμια κατάσταση συνείδησης, τη Φώτιση εξαφανίζοντας όλους τους δεσμούς της σανγκσαρικής, (απατηλής-γήινης) ύπαρξης.


Η ζωή αποκτά την αληθινή της σημασία, μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξη,


Όχι σαν πιθανότητα αλλά σαν βεβαιότητα, της μετά θάνατο ζωής.


Η γήινη παρουσία αποτελεί ένα μέρος και όχι την αρχή και το τέλος της ζωής.


Ο Σωκράτης είχε ενορατικά αντιληφθεί ότι οι ζωντανοί έρχονται από τους νεκρούς.


Ο υπέρτατος στόχος του ανθρώπου είναι η υπέρβαση του παροδικού.

Σχόλια Β.Γ. Έβανς Γουέντζ.

Εξουσία – Βία – Πόλεμος (Γ΄)

Ο "πολιτισμός" του ανθρώπου στηρίζεται πάνω στη βία και επομένως ερωτοτροπεί με το θάνατο.

Εφόσον λατρεύουμε τη δύναμη, η βία θα αποτελεί τον τρόπο της ζωής μας.

Οι αιτίες πολέμου είναι:

- Η επιθυμία για απόκτηση δύναμης, θέσης, γοήτρου, χρημάτων.

- Η λατρεία της οργανωμένης θρησκείας και δόγματος.

- Η αρρώστια του εθνικισμού.

Ο πόλεμος είναι μια οργανωμένη μαζική δολοφονία και αποτελεί:

- Μια θεαματική αιματηρή προβολή της καθημερινής μας ζωής.

Ο πόλεμος είναι πιο θεαματικός, πιο αιματηρός και πιο καταστρεπτικός:

- Γιατί είναι το ομαδικό αποτέλεσμα της ατομικής μας δράσης.

Είμαστε υπεύθυνοι ο καθένας μας για κάθε πόλεμο λόγω:

- Της δικιάς μας επιθετικότητας.

- Του εγωισμού μας.

- Των ιδανικών μας.

- Των θεών μας.

- Του εθνικισμού μας.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θάνατος – Φόβος (Ζ΄)

Τι συμβαίνει όταν ένας σπόρος φυτεύεται;

- Σαπίζει και πεθαίνει. Αυτό είναι ο θάνατος του σπόρου, που όμως δίνει ζωή σε ένα νέο φυτό.

- Ο θάνατος μετατρέπεται σε ζωή.

Ο σπόρος, όταν σαπίσει αποσυντίθεται σε διάφορα στοιχεία, μαγνήσιο, φώσφορο κλπ, που από μόνα τους δεν μπορούν να δημιουργήσουν ζωή.

Κάτι υπάρχει μέσα στο σπόρο, ας το πούμε ουσία, που κρατά το σπόρο σε σύνθεση και ζωή,

Και που όταν ο σπόρος πεθαίνει και αποσυντίθεται, αυτό δίνει ζωή σ’ ένα νέο φυτό.

Η ουσία του σπόρου είναι κάτι το αθάνατο.

Βλέπουμε ότι ο θάνατος του σπόρου, η αποσύνθεση του,

Είναι η προϋπόθεση για να μπορέσει η ουσία του να δώσει ζωή σ’ ένα νέο φυτό.

Βλέπουμε ότι δεν υπάρχει ζωή και θάνατος αντιθετικά, αλλά ότι το ένα προϋποθέτει το άλλο.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Εξουσία – Βία – Πόλεμος (Β΄)

Οι πλούσιοι ζουν σε μια ιδιάζουσα ατμόσφαιρα εντελώς δική τους. Όσο καλλιεργημένοι, εξευγενισμένοι και αν είναι:

- Στέκουν σε μια αδιαπέραστη και γεμάτη αυτοπεποίθηση απόσταση και έχουν την βεβαιότητα και σκληρότητα, που είναι δύσκολο να διαλυθεί.

- Δεν κατέχουν τον πλούτο, αλλά κατέχονται απ’ αυτόν, που είναι χειρότερο και από το θάνατο.

- Η φιλανθρωπία τους είναι αλαζονεία.


Για να συγκεντρώσεις πλούτο:

- Πρέπει να κάνεις κακό.

-Να είσαι σκληρός και καθόλου γενναιόδωρος.

- Πρέπει να υπάρχει:

- Ασπλαχνία.

- Πονηρός υπολογισμός.

- Ατιμία.

- Αναζήτηση δύναμης.

- Εγωκεντρική δράση, που απλά καλύπτεται από εύηχες λέξεις όπως ευθύνη, καθήκον, απόδοση, δικαιώματα.

Ο "επιτυχημένος" άνθρωπος είναι:

- Σκληρός, κλεισμένος στον εαυτό του.

- Φορτωμένος με την ίδια του τη σπουδαιότητα, με τις ευθύνες του, τις επιτεύξεις του και τις αναμνήσεις του.

Η επιθυμία για επιτυχία είναι επιθυμία για κυριαρχία.

Ο άνθρωπος ο πλούσιος σε αγαθά, ο πλούσιος σε "γνώσεις" και "πεποιθήσεις", ποτέ δε θα γνωρίσει κάτι άλλο από σκοτάδι και θα είναι το κέντρο κάθε κακού και αθλιότητας.

Ο νοήμων άνθρωπος, επειδή είναι ευχαριστημένος με τα λίγα, είναι ελεύθερος από τα πολλά αποκτήματα.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θάνατος – Φόβος (ΣΤ΄)

Εμείς έχουμε δημιουργήσει το χρόνο, (τον ψυχολογικό χρόνο), σαν ελπίδα, σαν επίτευξη.

Η αλήθεια είναι, ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Δημιουργούμε μια διαίρεση ανάμεσα στη ζωή μας, μέσα στη συνείδηση μας και στο μακρινό μέλλον υπάρχει ο θάνατος.

Δηλαδή ενώ ζούμε με όλα τα προβλήματα:

Ο θάνατος είναι κάτι που θα έπρεπε να αποφύγουμε, ν’ αναβάλλουμε, να τον τοποθετήσουμε πολύ μακριά...

Το να παρατηρήσουμε συνολικά την όλη κίνηση της ζωής σημαίνει να ζούμε και τη ζωή και το θάνατο.

Ο θάνατος είναι το τέλος:

- Του κάθε τι που ξέρεις.

- Της κάθε προσκόλλησης - εξάρτησης.

- Όλων των χρημάτων και αποκτημάτων που έχεις μαζέψει και που δε μπορείς να πάρεις μαζί σου.

Μπορεί να προσποιείσαι ότι έχεις μέσα σου κάποιο υψηλότερο πνεύμα, το άτμαν, την ψυχή, κάτι αιώνιο,

Αλλά όλα αυτά έχουν συναρμολογηθεί από τη σκέψη.

Είναι το εγώ σου στο οποίο είσαι προσδεμένος.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.