Θεός (Z΄)

Οι ιεροτελεστίες, οι επαναλήψεις ψαλμών, φράσεων κλπ, αποκοιμίζουν το νου και αποκτάται η πείρα ορισμένων πραγμάτων, τα οποία όμως είναι προβολές αυτών που έχει μάθει, που έχει διδαχθεί και κατηχηθεί και είναι ψευδαίσθηση.

Η πείρα της πραγματικότητας δεν έρχεται με την εξάσκηση και την επανάληψη. Αυτό που απαντά όταν προσεύχεσαι είναι το υποσυνείδητο.

Η αλήθεια εμφανίζεται όταν επέρχεται πλήρες σταμάτημα της σκέψης.

Η σκέψη παύει μόνο όταν ο εαυτός απουσιάζει, όταν ο νους πάψει να δημιουργεί, μένει μόνος, δηλαδή, όταν δεν είναι σκλαβωμένος μέσα στις ίδιες του τις επιδιώξεις.

Εάν ψυχολογικά δε φοβόσουν καθόλου, αν δεν είχες κανένα φόβο,

Τότε δε θα είχες θεούς, δε θα είχες σύμβολα να λατρεύεις, ούτε προσωπικότητες να θαυμάζεις και τότε θα ήσουνα ψυχολογικά ελεύθερος.

Ένας άνθρωπος που ζητά ειρήνη και θέλει να δημιουργήσει ένα καινούργιο κόσμο, ένα ευτυχισμένο κόσμο, ασφαλώς δε μπορεί να απομονώνει τον εαυτό του, μέσω οποιασδήποτε μορφής πίστεως, ή πεποιθήσεως.

Ένα ελεύθερο πλάσμα δεν μπορεί ποτέ να νοιώσει ότι ανήκει σε κάποια χώρα, τάξη, ή τρόπο σκέψης.

Ελευθερία σημαίνει ελευθερία σε κάθε επίπεδο, πέρα για πέρα, χωρίς ψυχολογικές συγκρούσεις μέσα σου.

Η μεγάλη δύναμη δεν έρχεται μέσα από την προσευχή, την πίστη, την ψευδαίσθηση.

Έρχεται μέσα από τη διαύγεια, μέσα από το νου που μπορεί να δει ξεκάθαρα.

Αν είσαι πλήρως ελεύθερος από κάθε προσκόλληση αυτό σου δίνει τη δύναμη της αγάπης κι αυτή μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα απ’ όλες τις προσευχές.

Όταν υπάρχει αγάπη, που είναι η ίδια η αιωνιότης, τότε δεν υπάρχει αναζήτηση για το Θεό, γιατί αγάπη είναι ο Θεός.

Θάνατος – Φόβος (Δ΄)

Υπάρχει ένα βαθύτερο νόημα στο θάνατο, εκτός από το ότι ο φυσικός οργανισμός φθάνει σ’ ένα τέλος.

Είναι το τέλος που έρχεται ψυχολογικά στο εγώ:

Που συσσώρευσε γνώση, υπέφερε, έζησε με μνήμες ευχαρίστησης και πόνου, με τις ψυχολογικές συγκρούσεις, με πράγματα που θέλησε να κάνει και δεν έκανε κλπ.

Αυτό φοβάσαι πραγματικά και όχι εκείνο που βρίσκεται πέρα από τον θάνατο.

Φοβάσαι μήπως πάρει τέλος, αυτό που ξέρεις, αυτό που «είσαι», το γνωστό.

Δηλαδή το σπίτι σου, η οικογένεια σου, οι ιδέες σου, τ’ αποκτήματα σου, τα οποία τα ταύτισες με τον εαυτό σου.

Όταν αυτά χαθούν, νοιώθεις εντελώς απομονωμένος, Μόνος και αυτό είναι που φοβάσαι.

Αυτό είναι μια μορφή θανάτου κι αυτός είναι ο Μόνος Θάνατος.

Μόνο ένας νους που πετά καθημερινά όλα τα φορτία του, που τελειώνει κάθε πρόβλημα κάθε μέρα είναι ένας νους που ζει την αιωνιότητα.

Τότε η ζωή έχει ένα εντελώς άλλο νόημα.

Κάνε το και θα ανακαλύψεις τι εκπληκτικά πράγματα συμβαίνουν.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι

Έρωτας και Ευχαρίστηση

Ο έρωτας παίζει ένα εξαιρετικά σπουδαίο ρόλο στη ζωή, γιατί είναι ίσως η μόνη βαθειά από πρώτο χέρι εμπειρία.

Ο έρωτας είναι η μια μοναδική εμπειρία στην οποία συνυπάρχουν ελευθερία και ένταση.

Για εκείνη την ώρα, εκείνη τη στιγμή, ξεχνάς τον εαυτό σου.

Σ’ αυτή την πράξη, εκείνα τα μερικά δευτερόλεπτα που είναι τόσο όμορφα, αφήνεσαι, παραδίδεσαι, κυριεύεσαι και προσκολλάσαι.

Αλλά η προσκόλληση στον έρωτα γίνεται σκλαβιά γιατί διαρκώς απαιτεί τη συνέχισης της.

Έτσι ο άνθρωπος γνωρίζει το σεξ της σκέψης, που είναι το αναμάσημα της ευχαρίστησης και της επανάληψης της.

Η γενετήσια ορμή δε γεννάει τη σκέψη, είναι η σκέψη που την αιχμαλωτίζει, την χρησιμοποιεί και πλάθει εικόνες απ’ αυτή την ορμή και τότε η βιολογική ορμή γίνεται σκλάβα στη σκέψη.

Είναι η σκέψη που γεννά την ορμή πολλές φορές. Η σκέψη παράγει την απόλαυση.

Το να σκέπτεσαι γύρω από το σεξ γίνεται λαγνεία. Πόθος πριν και μετά το σεξ είναι λαγνεία.

Το συνεχές κυνήγι της ευχαρίστησης και της απόλαυσης, ή η καταστολή τους, φθείρουν την ποιότητα του νου.

Πρέπει να κοιτάζεις το σεξ, όπως και κάθε τι, με καθαρά μάτια, χωρίς τη μνήμη του χθες και τότε το σεξ δεν γίνεται πρόβλημα.

Είμαστε όλοι πιασμένοι βαθιά στην αναζήτηση της ευχαρίστησης. Η ευχαρίστηση είναι η δομή της κοινωνίας.

Δεν καταδικάζεται η ευχαρίστηση, ούτε λέμε ότι είναι σωστή, ή λάθος, αλλά όταν την επιζητείς, ας το κάνεις ξέροντας ότι ψάχνοντας την ευχαρίστηση θα βρίσκεις αναπόφευκτα και τη σκιά της, τον πόνο.

Είναι ο αγώνας να επαναλάβεις και να παρατείνεις την ευχαρίστηση που τη μετατρέπει σε πόνο.

Αν θέλεις να τελειώσεις με την ευχαρίστηση, που σημαίνει να τελειώσεις και με τον πόνο, πρέπει να δείξεις ολοκληρωτική προσοχή σ' όλο το οικοδόμημα της ευχαρίστησης.

Να δεις όλο το νόημα και τη σημασία της ευχαρίστησης και τότε θα έχεις ευτυχισμένη ζωή.

Η ευτυχία δεν ανήκει στο χθες, δεν είναι προϊόν χρόνου. Δεν υπάρχει ευτυχία στο μέλλον ή στο παρελθόν, παρά μόνο στην κίνηση του παρόντος, στην άχρονη κατάσταση.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Μικρή Ζωή (Ε΄)

Περιφρονούμε το πιο πολύτιμο πράγμα…

Επειδή ξεγελιόμαστε ότι ο χρόνος δεν είναι υλικό αγαθό και ότι διατίθεται δωρεάν.

Αν υπήρχε τρόπος να δείξουμε μπροστά στα μάτια του καθενός πόσα είναι τα χρόνια που του έχουν μείνει να ζήσει,

Θα τον έπιανε τρέμουλο βλέποντας πόσο λίγα του απομένουν και θα βλέπατε με πόση φειδώ θα τα διαχειριζόταν.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να βάλει στη θέση τους τα χρόνια που έχασες.

Και κανένας δεν μπορεί να σου δώσει πίσω τη ζωή σου.

Είτε είσαι βασιλιάς, είτε ο τελευταίος υπήκοος:

- Τα χρόνια θα εξακολουθήσουν τη ροή τους, χωρίς επιστροφή, ούτε στάση.

- Χωρίς τίποτα να επιβραδύνει την ταχύτητα τους.

Αυτοί που έζησαν τη ζωή τους χωρίς το κυνήγι του οφέλους,

Έζησαν μια πολύ μεγαλύτερη ζωή.

Αυτογνωσία (Ι΄)

Η αυτογνωσία δεν έχει τέλος, δε φθάνει σε μια επίτευξη, σ’ ένα συμπέρασμα.

Καθώς μελετάς τον εαυτό σου, καθώς εισχωρείς όλο και πιο βαθιά, βρίσκεις τη γαλήνη.

Μόνο όταν ο νους είναι ήρεμος, με αυτογνωσία και όχι επιβεβλημένη αυτοκυριαρχία, μόνο τότε μέσα στη σιωπή, μπορεί να γεννηθεί η πραγματικότητα.

Αν εμβαθύνεις στον εαυτό σου χωρίς προσπάθεια, φόβο, χωρίς καμία αίσθηση περιορισμού,

Αν πραγματικά σκάψεις βαθιά, θα βρεις εκπληκτικά πράγματα και δε θα χρειαστεί να διαβάσεις κανένα βιβλίο.

Ο κόσμος ολόκληρος βρίσκεται μέσα σου κι αν ξέρεις πώς να κοιτάς και να μαθαίνεις, τότε η πόρτα είναι εκεί και το κλειδί στο χέρι σου.

Κανείς στον κόσμο δε μπορεί να σου δώσει ούτε το κλειδί, ούτε να σου δείξει την πόρτα που θ’ ανοίξεις, εκτός από σένα τον ίδιο.

Αξίζει να αφοσιώσεις του νου σου και την καρδιά σου στην ανακάλυψη:

Του κρυμμένου αυτού κήπου, του βασιλείου της ευδαιμονίας, που βρίσκεται μέσα σου.

Και όταν θα βρεθείς στην πηγή της αιώνιας ευδαιμονίας δε θα δεσμεύεσαι πλέον από τίποτα επί της γης.

Βρες το κλειδί που ανοίγει όλες τις πύλες του ουρανού, όλους τους κήπους της έκστασης, αυτό το κλειδί είναι η δική σου εσωτερική φωνή.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θεός (E΄)

Υπάρχει η θεωρία από πάντοτε, ότι ο Θεός κατεβαίνει στον άνθρωπο και τον βοηθά να ωριμάσει, να εξελιχθεί και να ζήσει ανώτερα.

Αυτή είναι μια παλιά παράδοση των χωρών της ανατολής και της δύσης, με διαφορετική μορφή.

Η πίστη σε τέτοιες θεωρίες φέρνει μεγάλη παρηγοριά, το συναίσθημα ότι είσαι ασφαλής γιατί υπάρχει κάποιος που φροντίζει εσένα και τον κόσμο.

Αυτή η θεωρία δίδει ένα είδος ελπίδας σε μια ουτοπία στο μέλλον.

Το υπέρτατο δεν έχει καμιά σχέση με τη δικιά σου, η οποιουδήποτε άλλου πίστη, γνώμη, ή συμπέρασμα.

Πως είναι δυνατό το απροσμέτρητο, το άρρητο να ασχολείται με τις στενοχώριες, την αθλιότητα και τη σύγχυση που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε;

Ζητάμε προστασία από θεούς που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε!

Ο Διαχωρισμός, μεταξύ του Θεού, ή της πραγματικότητας και του εαυτού σου, δημιουργείται από εσένα, από το νου σου, που γαντζώνεται από το γνωστό, από τη βεβαιότητα, από την εξασφάλιση.

Κανείς δεν μπορεί να πει, δεν υπάρχει θεός, ή ξέρει το θεό και τα δύο είναι βλαστήμια.

Χωρίς αυτογνωσία, ο Θεός που αναζητάς είναι ο θεός της πλάνης.

Η αυτογνωσία δεν είναι ο τελικός σκοπός, είναι ο δρόμος προς το απροσμέτρητο.

Ο Θεός υπάρχει, όταν δεν υπάρχεις εσύ, (το εγώ σου), όταν υπάρχεις δεν υπάρχει.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θάνατος – Φόβος (Γ΄)

Τι είναι η ζωή μας;

Γεννιόμαστε, πηγαίνομε σχολείο, πανεπιστήμιο, γάμος, παιδιά, δουλειά για 50 χρόνια, χαρές, λύπες, αγωνίες, άγχη κλπ και θέλομε να ξέρομε τι υπάρχει μετά το θάνατο.

Αν πετάξεις όλα αυτά που έχεις συγκεντρώσει μέσα σου, τότε αντιμετωπίζεις το πραγματικό γεγονός, ότι το εγώ σου τελειώνει, πεθαίνει.

Το εγώ σου που είναι φτιαγμένο από τη σκέψη σου, όλες σου τις αγωνίες, τα άγχη και τους πόθους τελειώνουν.

Το τελείωμα της προσκόλλησης στο εγώ είναι θάνατος.

Κάποιος είναι άπληστος, και όταν πεθαίνει, δεν μπορεί να πάρει μαζί του τη απληστία του.

Γι’ αυτό τελείωσε τη απληστία σου τώρα. Αυτό είναι θάνατος.

Ώστε να ζεις πριν το θάνατο σημαίνει να ζεις με το θάνατο.

Κι έτσι ζεις σ’ ένα άχρονο κόσμο, γιατί καθετί που αποχτάς τελειώνει αδιάκοπα.

Αυτό σημαίνει το άδειασμα του περιεχομένου της συνείδησης σου.

Έτσι δεν υπάρχει πια χρόνος. Ο χρόνος σταματά κι αυτό είναι θάνατος.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Μικρή Ζωή (Δ΄)

Οι πιο ευτελείς ενασχολήσεις είναι το μεθύσι και η σεξουαλική απόλαυση.

Μια κακοήθης γάγγραινα κατατρώγει, όλους όσους έχουν την εμμονή της κοιλιοδουλείας και των ηδονών.

Δεν υπάρχει τίποτα που να απασχολεί τον άνθρωπο λιγότερο από το να μάθει την τέχνη του ζην,

Όπως και δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο να μάθει. Χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να μάθουμε να τη ζούμε.

Και το πιο περίεργο από όλα:

Χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να μάθουμε πώς να πεθαίνομε.

Το να ξέρει κανείς πώς να επενδύσει το χρόνο του, είναι γνώρισμα ανώτερου ανθρώπου.

Όσο λίγο, ή πολύ και αν διαρκέσει η ζωή του, είναι το ποσοστό της που διέθεσε σωστά.

Δεν εύχεται για το αύριο και δεν το φοβάται.

Όλα όσα τον ενδιαφέρουν τα γνωρίζει και τα έχει χορτάσει.

Αυτογνωσία (Θ΄)

Υπάρχει το εγώ, ο εαυτός, όταν του αφαιρεθούν οι ιδιότητες του;

Ο φόβος του να μην είσαι τίποτα είναι που σπρώχνει το εγώ σε δραστηριότητα.

Αλλά ο εαυτός (χωρίς το εγώ) δεν είναι τίποτα, είναι ένα κενό.

Αν μπορέσεις να αντικρίσεις αυτό το κενό και ζήσεις τη μηδενικότητα, τότε ο φόβος εξαφανίζεται και έρχεται η ελευθερία.

Τι είναι αυτό που υπερασπίζεσαι, που προφυλάσσεις πιο πολύ; Ασφαλώς είναι η ιδέα περί του εαυτού σου σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Αν δεν προφύλαγες την ιδέα, το κέντρο συσσωρεύσεως, δεν θα υπήρχε το εγώ και το δικό μου.

Αλλά αντιστέκεσαι σε κάθε τι που θα κατάστρεφε την ιδέα του εγώ.

Η ιδέα του εγώ είναι εντελώς επιφανειακή και επειδή ζεις στην επιφάνεια, μένεις ικανοποιημένος με τις αυταπάτες.

Το να είσαι τίποτα, σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα να είσαι κάτι.

Όταν είσαι «τίποτα», είσαι τα πάντα, όχι μέσα:

- Από το δυνάμωμα της θέσης σου, ή την αύξηση του πλούτου και της δύναμης σου,

- Από την έμφαση που δίνεται στο Εγώ, στην προσωπικότητα,

Αλλά με τη συνεχή διάλυση αυτής της συνείδησης που δημιουργεί τη δύναμη, την απληστία, τη ζηλοφθονία, την κτητική φροντίδα, το φόβο και το πάθος.

Είναι άχρηστο να λες «θα προσπαθήσω ν’ αλλάξω», ή «αύριο θα είμαι διαφορετικός», γιατί αυτό που είσαι σήμερα θα είσαι και αύριο.

Μέσα στο τώρα βρίσκεται η αιωνιότητα και όταν κατανοήσεις το τώρα, είσαι ελεύθερος από το χρόνο.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θεός (Δ΄)

Ότι ξέρομε για το Θεό είναι:

- Οι ιδέες, οι σκέψεις, τα βιώματα των άλλων, ή και κάποιες στιγμές ενός μάλλον αορίστου δικού μας βιώματος.

Ο Θεός, δεν είναι κάτι του οποίου μπορείς να έχεις πείρα.

Ο Θεός είναι ένα βίωμα που δε βασίζεται σε καμία πίστη, σε κανένα δόγμα και σε καμία προηγούμενη πείρα.

Για να γνωρίσομε αυτό που είναι απροσμέτρητο, που είναι άχρονο:

- Ο νους πρέπει να είναι ελεύθερος από το χρόνο, δηλαδή να απελευθερωθεί απ’ όλες τις ιδέες και σκέψεις περί Θεού.

Ο Θεός δεν είναι ένα πράγμα του νου, δεν γεννιέται δια της αυτοπροβολής.

Ο νους που πιστεύει ότι υπάρχει θεός, ή ότι δεν υπάρχει, είναι εξίσου ένας οριοθετημένος, προκατειλημμένος νους.

Αν η σκέψη μπορεί να σκεφθεί το Θεό, την αλήθεια, την πραγματικότητα:

Αυτή η σκέψη δεν μπορεί να είναι η πραγματικότητα.

Για να μάθεις αν υπάρχει μια πραγματικότητα πέρα από τα μέτρα του νου σου:

Πρέπει να βάλεις στην άκρη κάθε πιστεύω και ν’ αρνηθείς κάθε μορφή ελπίδας, γιατί η ελπίδα γεννιέται από το πιστεύω. Αυτό απαιτεί πολύ ενέργεια.

Η αλήθεια δε βρίσκεται σε κανένα ναό, σε κανένα τζαμί, σε καμιά εκκλησία, που είναι ίσως σύμβολα, αλλά τα σύμβολα δεν είναι η πραγματικότητα.

Λατρεύοντας ένα σύμβολο χάνεις το πραγματικό, την αλήθεια, το Θεό.

Δυστυχώς στο σύμβολο έχει δοθεί μεγαλύτερη σημασία από την αλήθεια.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θάνατος – Φόβος (B΄)

Ο φόβος σε κάνει να ταυτίζεσαι με κάποιον άλλο, με μια ομάδα, με μια ιδεολογία.

Η ταύτιση είναι ένα καταφύγιο, είναι η εξωτερική έκφραση και προβολή εσωτερικών αιτημάτων.

Ταυτίζεσαι με μια ιδέα ή με μια ομάδα, είτε κοσμική, είτε πνευματική, για να είσαι ασφαλής.

Ένα καταφύγιο απαιτεί προστασία και εκείνο που έχει ανάγκη προστασίας, γρήγορα καταστρέφεται.

Εκείνος που έχει ταυτιστεί με κάτι, ποτέ δε θα γνωρίσει την ελευθερία, μέσα στην οποία γεννιέται η αλήθεια.

Ο φόβος γεννιέται από την επιθυμία της ασφάλειας.

Αν υπάρχει απόλυτη ψυχολογική ασφάλεια, δεν υπάρχει φόβος.

Δεν μπορεί όμως ποτέ να υπάρξει ψυχολογική ασφάλεια, αν πάντα «προσπαθείς να γίνεις κάτι».

Υπάρχει πλήρης ασφάλεια, όταν δεν είσαι τίποτα, που σημαίνει να μην είσαι κάτι που η σκέψη έχει δημιουργήσει.

Βέβαια, το να είσαι απολύτως τίποτα, σημαίνει μια πλήρη αντίφαση με όλα όσα έχεις μάθει.

Όταν αντιληφθείς ότι δεν υπάρχει:

- Σιγουριά σε τίποτα, στη ζωή, στο θάνατο,

- Ασφάλεια σε καμία αυθεντία,

Τότε πραγματικά έχεις νοημοσύνη.

Αυτή η νοημοσύνη δίδει απόλυτη σιγουριά.

Και τότε μπορείς να ζήσεις χωρίς καμία καθοδήγηση, χωρίς κανένα έλεγχο.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Μικρή Ζωή (Γ΄)

Ανακάλεσε στη μνήμη σου:

- Τα έργα που κατάφερες στη διάρκεια της ζωής σου.

- Τους ανθρώπους που λεηλάτησαν τη ζωή σου, όχι μόνο εν αγνοία σου, αλλά και χωρίς καν να πάρεις είδηση την απώλεια.

- Πόσο μικρό φαντάζει με την πάροδο του χρόνου το λίγο καλό που απόμεινε από όλα αυτά.

Και θα καταλάβεις ότι πεθαίνεις πρόωρα, ενώ ζεις σαν να επρόκειτο να ζήσεις για πάντα.

Ποτέ δεν αναλογίζεσαι πόσο αδύναμος είσαι.

Δεν παρατηρείς πόσο γρήγορα περνά ο καιρός.

Χάνεις το χρόνο σου σαν να είχες άλλο τόσο και ακόμα περισσότερο.

Και όλα αυτά τη στιγμή που είναι πολύ πιθανό, η μέρα που σπαταλάς να είναι η τελευταία της ζωής σου.

Τα καλλίτερα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα.

Δεν το αντιλαμβάνεσαι και δεν προσπαθείς να διασώσεις κάτι από αυτά τα χρόνια.

Να ζήσεις όσο πιο καλά γίνεται.

Αντίθετα τα αφήνεις να περάσουν και να φύγουν σαν να ήταν κάτι άχρηστο, σαν να μπορούσες να το επανακτήσεις ανά πάσα στιγμή.

Κάποιοι που θεωρούνται ότι βρίσκονται στο απόγειο της ευτυχίας, έφτασαν να πουν την αηδία που ένοιωθαν, για ότι είχαν κάνει μέχρι τότε στη ζωή τους.

Το άσχημο είναι ότι κανένας τους μετά από αυτές τις διαπιστώσεις δεν αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή του, αλλά επέστρεφαν στα ίδια.

Αυτογνωσία (Η΄)

Η κατανόηση του εαυτού είναι η αρχή της σοφίας.

Η αλήθεια, η ευτυχία, δεν μπορεί να έλθει χωρίς να κάνεις το ταξίδι μέσα στον εαυτό σου.

Δε μπορείς να ταξιδέψεις μακριά αν είσαι αγκυροβολημένος.

Είναι πολύ σημαντικό ν’ ανακαλύψεις από μόνος σου τι πραγματικά είσαι.

Όχι σύμφωνα με τις θεωρίες, τις ιδέες και τις εμπειρίες των ψυχολόγων, των φιλόσοφων και των γκουρού, αλλά:

Με την έρευνα όλης της φύσης του εαυτού σου, με το να δεις αυτό που πραγματικά είσαι.

Για να δεις ποιος πραγματικά είσαι, πρέπει να υπάρχει ελευθερία:

- Απ’ όλο το περιεχόμενο της συνείδησης σου,

- Όλα όσα έχει μαζέψει και συναρμολογήσει η σκέψη, που σημαίνει:

Να ελευθερώνεσαι από τους θυμούς, τις κτηνωδίες, τις ματαιοδοξίες και τις αλαζονείες σου, απ’ όλα τα πράγματα στα οποία είσαι παγιδευμένος.

Ο εαυτός πρέπει να κατανοηθεί στην καθημερινή ομιλία, στον τρόπο που σκεπτόμαστε και αισθανόμαστε.

Αν μπορέσεις να έχεις επίγνωση της κάθε σκέψης, του κάθε αισθήματος, την κάθε στιγμή, τότε θα κατανοήσεις τους τρόπους λειτουργίας του εαυτού σου.

Τότε μόνο υπάρχει η δυνατότητα της ηρεμίας του νου, που μέσα σ’ αυτή μόνο μπορεί να γεννηθεί η υπέρτατη πραγματικότητα.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θεός (Γ΄)

Ο άνθρωπος δέχεται πολύ εύκολα το μονοπάτι που είναι το πιο βολικό και το πιο ευχάριστο και έτσι:

- Η αυθεντία υπαγορεύει και θεσμοθετεί μέσα σ’ ένα πολιτικό, θρησκευτικό, ψυχολογικό σύστημα, προσφέροντας μια μέθοδο που μ’ αυτή σου λένε ότι θα βρεις ασφάλεια.

Ο άνθρωπος «εκπαιδεύεται» να ζει μέσα σ’ αυτό το πεδίο των υποδειγμάτων, των ιδανικών, των πίστεων κλπ.

Δεν υπάρχει κανένα υπόβαθρο φιλοσοφικό, θρησκευτικό, ιδεολογικό, στο παρελθόν, στο παρόν, ή στο μέλλον, που μπορεί να προσφέρει οποιοδήποτε είδος ασφάλειας.

Όταν συμμορφώνεσαι σ’ ένα υπόδειγμα δεν είσαι ποτέ ελεύθερος.

Τι στιγμή που θα δεις ότι το ερώτημα, «πως θα αλλάξω», τοποθετεί αυτόματα μια νέα αυθεντία:

Τότε έχεις ξεφύγει από την παγίδα της αυθεντίας για πάντα.

Όταν αντιληφθείς ότι πρέπει να αλλάξεις και ότι:

- Δεν μπορείς άλλο να στηρίζεσαι σε καμιά παράδοση,

- Δε χρειάζεσαι κάποιον να σε βοηθήσει ν’ αλλάξεις, ένα δάσκαλο, μια πίστη, ή ένα σύστημα.

Τότε είσαι ήδη ελεύθερος να ανακαλύψεις.

Όντας ελεύθερος, έχεις μείνει μόνος με τον εαυτό σου. Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση ζωής του ανθρώπου.

Όταν υπάρχει ελευθερία, υπάρχει ενέργεια και εκλείπει ο φόβος.

Μια ψυχή που δε φοβάται είναι γεμάτη αγάπη.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θάνατος – Φόβος (Α΄)

Φοβόμαστε το θάνατο και εφευρίσκομε όλων των ειδών τις θρησκείες, θεωρίες, πίστεις, ελπίδες, για να συγκαλύψομε το γεγονός του θανάτου.

Όμως, το γεγονός του θανάτου παραμένει.

Έχομε καλλιεργήσει ένα ολόκληρο δίκτυο από διαφυγές κι έτσι είμαστε παγιδευμένοι στη συνήθεια της διαφυγής.

Ζώντας σε μια τέτοια διεφθαρμένη και ηλίθια κοινωνία, όπως αυτή που ζούμε, που γεννά φόβο:

- Όλοι μας φέρομε το φορτίο κάποιου φόβου,

- Και ο φόβος αυτός παραμορφώνει και αποβλακώνει την καθημερινή μας ζωή.

Υπάρχει ο φυσικός φόβος, αλλά αυτό είναι κάτι που έχομε κληρονομήσει από τα ζώα.

Εδώ πρόκειται για τους ψυχολογικούς φόβους.

Όταν καταλάβομε τους ψυχολογικούς φόβους,

Τότε θα είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσομε και τους ζωώδεις φόβους.

Δεν υπάρχει φόβος σαν αφηρημένη ιδέα. Ο φόβος έχει πάντα σχέση με κάτι.

- Ο φόβος να μη χάσεις τη δουλειά, τη γυναίκα, τα παιδιά σου.

- Ο φόβος να μην πετύχεις, ο φόβος της αρρώστιας, του θανάτου, αναρίθμητοι προσωπικοί φόβοι.

Η σκέψη δημιουργεί με τον καιρό το αίσθημα ότι φοβάσαι. Η σκέψη είναι υπεύθυνη για το φόβο.

Αν δεν υπήρχε η σκέψη του θανάτου δεν θα φοβόσουν το θάνατο.

Όταν καταλάβεις ότι είσαι ένα μέρος του φόβου σου και όχι ξεχωριστός απ’ αυτόν, ότι είσαι ο φόβος...

Τότε δεν έχεις να κάνεις τίποτα γι’ αυτό, τότε ο φόβος τελειώνει ολοκληρωτικά.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Μικρή Ζωή (Β΄)

Μόνο για μια και μοναδική μέρα μπορούμε να μιλάμε. Αυτή ακριβώς που κυλά σήμερα.

Η ζωή δεν είναι μικρή, φαίνεται μικρή,

Επειδή ένα μεγάλο μέρος της το ξοδεύομε άσκοπα,

Χωρίς να μας νοιάζει να δημιουργήσουμε κάτι που να έχει αξία.

Κάνουμε τη ζωή να φαίνεται σύντομη με την απληστία μας.

Συλλογίσου πως πέρασες τη ζωή σου και θα δεις,

Ότι έχεις ζήσει πολύ λιγότερα χρόνια από αυτά που νομίζεις σύμφωνα με την ηλικία σου. Αφαίρεσε από την ηλικία σου το χρόνο που:

- Δαπάνησες για ασχολίες που ήσουν αναγκασμένος να κάνεις.

- Άφησες να περάσει ανεκμετάλλευτος.

- Ήσουν άρρωστος.

Θυμήσου:

- Τις ελάχιστες φορές, που κατάφερες να μην επιθυμήσεις τίποτα περισσότερο από αυτό που αποφάσισες αρχικά να επιδιώξεις.

- Τις σπάνιες εκείνες ημέρες που τελείωσαν, όπως ακριβώς είχες ευχηθεί,

- Τις στιγμές που κατάφερες να αξιοποιήσεις τον εαυτό σου, που το πρόσωπο σου ήταν γαλήνιο και το πνεύμα σου ήρεμο.

Αυτογνωσία (Ζ΄)

Πως συμβαίνει να προσκολλάσαι στην αποκλειστικότητα του ονόματος σου, της κοινωνικής σου θέσης, των αποκτημάτων σου; Γιατί επιδιώκεις τη φήμη;

Είμαστε το αποτέλεσμα των σκέψεων και των επιδράσεων των άλλων.

Έχομε διαπλαστεί από τη θρησκευτική και την πολιτική προπαγάνδα.

Είμαστε άδειοι μέσα μας και προσπαθούμε να γεμίσομε αυτό το κενό με λέξεις, με εντυπώσεις, με ελπίδες και με φαντασία.

Είμαστε τα πράγματα που κατέχομε, είμαστε εκείνο το οποίο προσκολλιόμαστε.

Η προσκόλληση είναι μια αυταπάτη του εγώ, είναι μια διαφυγή από το κούφιο του εγώ.

Τα πράγματα στα οποία είμαστε προσκολλημένοι, περιουσία, άνθρωποι, ιδέες κλπ, αποκτούν μεγάλη σημασία, γιατί χωρίς αυτά τα πράγματα που γεμίζουν το κενό, το εγώ δεν υπάρχει.

Όσο μεγαλύτερη είναι η εξωτερική επίδειξη, τόσο μεγαλύτερη είναι η εσωτερική φτώχεια.

Γιατί ταυτίζεσαι με κάποιον άλλο, με μια ομάδα, με μια χώρα;

Η ταύτιση σταματά κάθε δημιουργική κατανόηση και μετά γίνεσαι ένα απλό όργανο στα χέρια του αρχηγού κόμματος, του ηγέτη, του παπά κλπ.

Η ταύτιση είναι μια κίνηση της σκέψης, με την οποία ο νους επεκτείνει το εγώ του.

Γιατί συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιο ιδεώδες; Είναι διαφορετικό το ιδεώδες από τον εαυτό σου;

Είναι μια αυτοπροβολή, ένα πράγμα δικής σου κατασκευής και επομένως σε εμποδίζει να κατανοήσεις τον εαυτό σου όπως είναι.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θεός (Β΄)

Τα θρησκευτικά βιβλία περιγράφουν πολύ προσεχτικά:

Τι να κάνεις, ποιος είναι ο σκοπός σου, πώς να πετύχεις το σκοπό σου και τι είναι ο Θεός.

Τα μαθαίνεις αυτά απ’ έξω και τα ακολουθείς.

Επειδή ορισμένοι δάσκαλοι, ιερείς και λεγόμενοι σωτήρες είπαν ότι υπάρχει θεός και τον περιγράψανε:

Ο νους μπορεί να φανταστεί το Θεό σύμφωνα μ’ αυτούς τους όρους.

Αλλά αυτή είναι μόνο μια εικόνα, δεν είναι ο Θεός.

Όταν ζητάς κάτι, λαμβάνεις αυτό που εσύ ο ίδιος προβάλλεις.

Ο νους έχει την ικανότητα να δημιουργεί την εικόνα που εκείνος θέλει.

Ο νους μπορεί να φανταστεί το θεό με μια γενειάδα, ή με ένα μάτι κλπ.

Αλλά είναι αυτό η πραγματικότητα; Δεν είναι η προβολή των δικών σου γνώσεων;

Μπορεί να έχεις θαυμάσιες εμπειρίες, του Χριστού, του Βούδα, ή όποιου άλλου πιστεύεις.

Ο κομμουνιστής αν έχει οράματα θα δει το τέλειο κράτος!

Όσο πιο δυνατά πιστεύεις, τόσο πιο δυνατά θα είναι τα οράματα σου και οι προβολές των δικών σου επιθυμιών και ορμών.

Όμως βρίσκεσαι σε πλάνη γιατί:

Τα οράματα και οι οπτασίες είναι μια προβολή των δικών σου επιθυμιών και ορμών και επομένως δεν έχουν καμία αξία.

Οι περισσότεροι πνευματικοί αναζητητές πιάνονται στο δίχτυ των δικών τους σκέψεων και επιθυμιών.

Ακόμα και μερικοί από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της αλήθειας,

Έχοντας το χάρισμα του λόγου και τη δύναμη να θεραπεύουν,

Γίνονται αιχμάλωτοι των ικανοτήτων και των εμπειριών τους.

Είναι δυνατό να το αντιληφθείς αυτό τώρα, όχι αύριο

Και να μην ξεγελιέσαι από το μηχανισμό της φαντασίας και της προβολής;

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Μικρή Ζωή (Α΄)

Οι περισσότεροι άνθρωποι δαπανούν τα χρόνια τους, όχι με το να γεύονται τη ζωή,

Αλλά ξοδεύοντας την σε προετοιμασίες, που τάχα θα τους επιτρέψουν να τη χαρούν στο απώτερο μέλλον.

Καταρτίζουν μακροπρόθεσμα σχέδια, κάνοντας το μεγαλύτερο σφάλμα που υπάρχει:

- Αναβάλλουν να ζήσουν!

- Εμποδίζονται να χαρούν την κάθε μέρα, αντί αορίστων υποσχέσεων για το μέλλον.

- Κρατούν προσδοκίες μετέωρες στο αύριο και καταστρέφουν το σήμερα.

Στηρίζεσαι σε κείνο που ανήκει στην τύχη και αφήνεις ανεκμετάλλευτο εκείνο που εξαρτάται από σένα.

Τι επιδιώκεις; Για τι προετοιμάζεσαι; Τα μελλοντικά είναι και αβέβαια. Τη στιγμή ζήσε!

Από τον ποιητή Βιργίλιο:

«Η καλλίτερη της ζωής ημέρα των δύστυχων θνητών, πρώτη πάντα δραπετεύει.

Αν δεν επωφεληθείς από την κάθε μέρα, πάει η ζωή πέταξε.

Ακόμα και να επωφεληθείς, πάλι κάτι θα σου ξεφύγει.

Έχεις λοιπόν να την ανταγωνιστείς σε ταχύτητα γιατί:

Ενώ (η ζωή) τρέχει σαν χείμαρρος που πέφτει με ορμή, Δε θα τρέχει για πάντα.

Όσο πιο γρήγορα πιεις, τόσο πιο πολύ θα πιεις!

Αυτογνωσία (Ε΄)

Η σκέψη δημιουργεί την όλη δομή του εγώ. Ο εαυτός είναι ένα:

- Κουβάρι από διάφορες οντότητες, που η κάθε μια αντιτάσσεται την άλλη.

- Πεδίο μάχης συγκρουόμενων επιθυμιών.

- Κέντρο συνεχούς αγώνα ανάμεσα στο δικό μου και το μη δικό μου.

Ολόκληρο το κατασκεύασμα του εαυτού είναι αποτέλεσμα αντιφατικών ενδιαφερόντων και αξιών, πολλών και ποικίλων επιθυμιών.

Και όλες αυτές οι επιθυμίες γεννούν και το αντίθετο τους, γι’ αυτό η αντίφαση είναι αναπόφευκτη μέσα στο οικοδόμημα του εαυτού.

Η μία οντότητα δεν μπορεί να κατανοήσει τις πολλές οντότητες που μας αποτελούν.

Είμαστε πολλοί και όχι ένας, το όνομα του ανθρώπου είναι λεγεώνα.

Ο ένας δε γεννιέται παρά μόνο όταν παύσουν να υπάρχουν οι πολλοί.

Εφόσον δίνουμε σπουδαιότητα στον εαυτό, στο εμένα και το δικό μου:

Θα υπάρχει μια αυξάνουσα σύγκρουση μέσα μας και μέσα στον κόσμο.

Όσο περισσότερο βασανίζεσαι εσωτερικά, τόσο μεγαλύτερη είναι η ώθηση να είσαι βίαιος εξωτερικά.

Ο κόσμος βρίσκεται σε αταξία, γιατί ο καθένας από εμάς βρίσκεται σε αταξία.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θεός (Α΄)

Αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι τι πιστεύεις, αλλά μόνο γιατί το πιστεύεις.

Τα γεγονότα δεν επηρεάζονται από την πίστη ή τη μη πίστη.

Ποια είναι η βάση της πίστης;

Είναι ο φόβος του αγνώστου, η αβεβαιότητα της ζωής, η έλλειψη ασφάλειας σ’ αυτό τον αέναα μεταβαλλόμενο κόσμο, η ανασφάλεια των σχέσεων…

Υπάρχει η ινδουιστική, η χριστιανική, η μουσουλμανική πίστη και αμέτρητες άλλες αιρετικές πεποιθήσεις, όλες σε πόλεμο μεταξύ τους, προσπαθώντας να προσηλυτίσουν η μια την άλλη.

Η πίστη διαιρεί τους ανθρώπους, τους κάνει σκληρούς, τους κάνει να μισούν ο ένας τον άλλο και καλλιεργεί τον πόλεμο.

Μια πίστη ενεργεί σαν χρωματιστά γυαλιά μέσα από τα οποία κοιτάζεις τον εαυτό σου.

Ο προσηλυτισμός είναι μια αλλαγή από τη μία πίστη στην άλλη, από το ένα δόγμα στο άλλο.

Αυτό που προσφέρεται είναι ένα, υποτίθεται, καλύτερο κλουβί.

Η πίστη σου δίνει παρηγοριά, όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση απελπισίας, λύπης, άγχους, αγωνίας.

Είναι δυνατό να ζήσεις χωρίς πίστεις;

Αυτό μπορείς να το ανακαλύψεις, αν μελετήσεις τον εαυτό σου σε σχέση με κάποια πίστη.

Όχι να αλλάξεις πίστη, όχι να αντικαταστήσεις τη μια πίστη με μια άλλη,

Αλλά να είσαι εντελώς ελεύθερος από κάθε πίστη, ώστε να αντιμετωπίζεις τη ζωή σαν κάτι καινούργιο, χωρίς «στηρίγματα».

Με την εμπειρία ελπίζεις ν’ αγγίξεις την αλήθεια της πίστης σου,

Όμως δεν είναι η εμπειρία που αποδεικνύει την πίστη, αλλά είναι η πίστη σου, που δημιουργεί την εμπειρία.

Η πίστη σου στο Θεό, θα σου προσφέρει την εμπειρία αυτού που ονομάζεις Θεό.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (Ζ΄)

Το εγώ είναι το δηλητήριο της ζωής, το σκουλήκι που καταστρέφει τις σχέσεις,

Αλλά το εγώ είναι μόνο μια εικόνα, ένα φαινόμενο, μια σύνθεση από ψεύτικα στοιχεία.

Το εγώ δεν μπορεί να αναγνωρίσει την αγάπη, γιατί η αγάπη δεν πηγάζει από το εγώ.

Όταν υπάρχει αγάπη, ο εαυτός, το εγώ, δεν υπάρχει.

Ο μόνος τρόπος για να βρεις την αγάπη είναι να φτάσεις σ’ αυτή χωρίς να την αναζητάς.

Όταν δεν: Επιζητάς, Θέλεις, Επιδιώκεις,

Τότε δεν υπάρχει κέντρο, δεν υπάρχει εγώ και

Μόνο τότε υπάρχει αγάπη.

Η αγάπη είναι μια κατάσταση του είναι, από την οποία οι εντυπώσεις σαν σκέψεις απουσιάζουν εντελώς.

Δεν μπορείς ν’ αγαπάς, αν ο αντικειμενικός σου σκοπός είναι να επιτύχεις ένα αποτέλεσμα.

Η αγάπη δεν είναι μια επίτευξη.

Δεν υπάρχει θα αγαπήσω, ή έχω αγαπήσει.

Η αγάπη είναι μια πραγματικότητα, που υπάρχει στο τώρα και είναι κραταιά και τελική σαν το θάνατο.

Η αιωνιότητα βρίσκεται στο τώρα.

Ν’ αγαπάς σημαίνει να έχεις επίγνωση της αιωνιότητας.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αυτογνωσία (Δ΄)

Κοίταξε βαθειά μέσα σου και συνειδητοποίησε ότι έχεις μια:

- Αντίληψη για τον εαυτό σου και την κοινωνία,

- Γνώμη για το τι είναι σωστό και τι λάθος,

Και ενεργείς σύμφωνα με αυτή την ιδεολογία και με αυτή τη γνώμη σου.

Έχεις επίγνωση ότι είσαι διαμορφωμένος;

Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναρωτηθείς και όχι πως θα απελευθερωθείς από τη διαμόρφωση σου.

Όταν δεν υπάρχει: Ιδεώδες, Αντίθετο, ο δυαδικός παράγοντας (αυτός που «είσαι» και δεν σου αρέσει και θέλεις να «αλλάξεις»),

Όταν δεν συγκρίνεσαι καθόλου:

Το μυαλό σου σταματά να δημιουργεί το αντίθετο και γίνεται πολύ έξυπνο, πολύ ευαίσθητο, γεμάτο ζωτική ενέργεια.

Αν δε συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιον άλλο, θα είσαι αυτός που είσαι πραγματικά.

Το να δεις τι πραγματικά είσαι χωρίς καμία σύγκριση, σου δίνει μια τρομαχτική ενέργεια για να βλέπεις.

Το να καταλάβεις τον εαυτό σου είναι η αρχή της σοφίας.

Το άτομο είναι μια τοπική οντότητα, που ζει σε συγκεκριμένη χώρα, πολιτισμό, κοινωνία και θρησκεία.

Το ανθρώπινο ον δεν καθορίζεται τοπικά, είναι παντού.

Το άτομο, (το εγώ), είναι μια εξαρτημένη, μίζερη, απογοητευμένη οντότητα, ευχαριστημένη με τους μικρούς θεούς της και τις μικρές παραδόσεις της.

Το ανθρώπινο ον ενδιαφέρεται για την ολική ευτυχία, την ολική δυστυχία και την ολική σύγχυση του κόσμου.

Το εγώ, το ατομικό και το συλλογικό, που ενεργεί ατομικά ή συλλογικά, δημιουργεί τον παράδεισο και την κόλαση.

Η κατανόηση του, είναι ο τερματισμός του, πού είναι καλοσύνη, αγάπη και νοημοσύνη.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (ΣΤ΄)

Οι οργανικές ανάγκες διαμορφώνονται και μεγεθύνονται από τις ψυχολογικές επιθυμίες.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι η απελευθέρωση από την επιθυμία.

Αν παρατηρήσεις όλη την κίνηση της επιθυμίας μέσα σου,

Βλέπεις ότι υπάρχει πάντα ένα αντικείμενο προς το οποίο κατευθύνεται ο νους σου:

Για περισσότερη αίσθηση και ευχαρίστηση.

Αυτή η επιδίωξη συνεπάγεται: πειρασμό, αντίσταση και πειθάρχηση.

Όταν υπάρχει επίγνωση όλων αυτών, γίνεται ένα αληθινό θαύμα:

Το σταμάτημα της επιθυμίας.

Μπορείς να μείνεις μόνος με μια επιθυμία, χωρίς να αντισταθείς ηθελημένα;

Ούτε να:

Την αφήσεις να ξεφύγει μέσα από κάποια δραστηριότητα,

Της επιτρέψεις να εκπληρωθεί,

Δημιουργήσεις το αντίθετο της με κάποια δικαιολογία,

Την καταδικάσεις,

Αλλά να μείνεις μόνος μαζί της;

Το να μείνεις μόνος με μια επιθυμία φέρνει μια μεταμόρφωση της ίδιας της επιθυμίας:

Όπου δεν υπάρχει κανένα είδος ηθελημένης δράσης, που να δημιουργεί αντίσταση και σύγκρουση.

Τότε υπάρχει άμεση αντίληψη και δράση, χωρίς την παρέμβαση σκέψεων.

Μόνο όταν τελειώσει η επιθυμία του γίγνεσθαι, υπάρχει η δράση του είναι.

Οι επιθυμίες ανήκουν στο εγώ. Στο είναι βρίσκεται η αγάπη.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αυτογνωσία (Γ΄)

Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σύμφωνα με ένα τύπο που έχουν φτιάξει με πολλή φροντίδα.

Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να γνωρίσομε τον εαυτό μας.

Όχι σύμφωνα με ένα υπόδειγμα, ή σύμφωνα με ένα δάσκαλο.

Είμαστε άνθρωποι από «δεύτερο χέρι».

Ζούμε, είτε πάνω σ’ αυτό που μας έχουν πει,

Είτε οδηγημένοι από τις κλήσεις και τις διαθέσεις μας.

Για αιώνες είμαστε διαμορφωμένοι, εξαρτημένοι:

Από την εθνικότητα, την κοινωνική τάξη, τις παραδόσεις, τη θρησκεία, τη γλώσσα,

Τη μόρφωση, τα έθιμα, τους κανόνες, τις προπαγάνδες όλων των ειδών.

Κάθε επιρροή που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Και άρα οι αντιδράσεις μας σε κάθε κατάσταση σε κάθε πρόβλημα είναι διαμορφωμένες.

Για την πνευματικότητα μας εξαρτιόμαστε από κάποιον άλλο,

Για την ευτυχία μας από κάποιον άλλο,

Για τη φώτιση μας από κάποιον άλλο…

Μας έχουν αποκοιμίσει, υπνωτίσει,

Αλλά δεν έχομε επίγνωση ότι είμαστε υπνωτισμένοι, νομίζομε ότι έτσι πρέπει να είναι.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (E΄)

Είναι η αγάπη το αντίθετο του μίσους; Αν είναι το αντίθετο του μίσους, τότε δεν είναι αγάπη.


Όλα τα αντίθετα περιέχουν τα αντίθετα τους. Η αγάπη δεν έχει αντίθετο.

Η επιθυμία να μην πληγωθείς σε κάνει να πληγώνεις τους άλλους.

Όσο περισσότερο βασανίζεσαι εσωτερικά, τόσο μεγαλύτερη είναι η ώθηση να είσαι βίαιος εξωτερικά.

Αν μπορείς να ζεις με τη γυναίκα, τον άντρα σου, χωρίς αντιφατικές καταστάσεις, τότε ίσως θα ξέρεις τι είναι αγάπη.

Είμαστε όλοι πιασμένοι βαθιά στην αναζήτηση της ευχαρίστησης. Η ευχαρίστηση είναι η δομή της κοινωνίας.

Δεν καταδικάζεται η ευχαρίστηση, ούτε λέμε ότι είναι σωστή, ή λάθος,

Αλλά όταν την επιζητείς, ας το κάνεις ξέροντας ότι,

Θα βρίσκεις αναπόφευκτα και τη σκιά της, τον πόνο.

Είναι ο αγώνας να επαναλάβεις και να παρατείνεις την ευχαρίστηση που τη μετατρέπει σε πόνο.

Αν θέλεις να τελειώσεις με την ευχαρίστηση, που σημαίνει να τελειώσεις και με τον πόνο,

Πρέπει να δείξεις ολοκληρωτική προσοχή σ’ ολόκληρο το οικοδόμημα της ευχαρίστησης, να δεις όλο το νόημα της ευχαρίστησης.

Τότε θα έχεις μια ζωή γεμάτη χαρά.

Η ευτυχία δεν ανήκει στο χθες, δεν είναι προϊόν χρόνου.

H ευτυχία δεν υπάρχει στο παρελθόν ή στο μέλλον, αλλά μόνο στην κίνηση του παρόντος, την άχρονη κατάσταση.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αυτογνωσία (Β΄)

Όταν απορρίψεις τελείως:

Όλα τα βιβλία, τις ιδεολογίες, τις φιλοσοφίες, τους αγίους, τους αναρχικούς,

Μένεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό σου, έτσι όπως είσαι, Αυτός που Είσαι Πραγματικά.

Το να απελευθερωθείς απ’ όλες τις αυθεντίες, τη δική σου και των άλλων,

Είναι ταυτόσημο με το να πεθάνει κάθε τι από το χτες,

Έτσι που το πνεύμα σου να είναι συνεχώς φρέσκο, πάντα νέο, αθώο, γεμάτο δύναμη και πάθος.

Μόνο σ’ αυτή την κατάσταση μπορείς να παρατηρείς και να μαθαίνεις.

Αν μπορείς να το δεις αυτό, τότε ο νους είναι ελεύθερος, τότε είσαι το φως του εαυτού σου.

Οι ονομαζόμενοι θρησκευόμενοι, ή ευσεβείς άνθρωποι ανά τους αιώνες,

Σε μοναστήρι, ή στην έρημο, ή σε μια σπηλιά,

Μετά από τυραννία του μυαλού και του σώματος τους για να «σωθούν»,

Εξαναγκάζουν τη σκέψη τους να συμμορφώνεται σ’ ένα καθορισμένο πρότυπο.

Αλλά ένα βασανισμένο μυαλό, ένα διαλυμένο μυαλό,

Που έχει γίνει ηλίθιο από την πειθαρχία και την υπακοή,

Όσο και αν ψάχνει θα ανακαλύπτει μόνο σύμφωνα με τη δική του διαμόρφωση.

Είναι εκπληκτικό, το ότι αν και οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αντίθετοι στην πολιτική τυραννία και τη δικτατορία,

Δέχονται μέσα τους την εξουσία κάποιου άλλου, που παραμορφώνει το πνεύμα τους και τον τρόπο ζωής τους.

Ποτέ δεν είμαστε φως για μας τους ίδιους,

Για να είμαστε, πρέπει να υπάρχει ελευθερία από κάθε παράδοση, από κάθε αυθεντία,

Ώστε ο νους να παρατηρεί και να μαθαίνει.

Το βλέπειν είναι πράττειν. Το να βλέπεις είναι να δρας.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αυτογνωσία (A΄)

Ο άνθρωπος ζει συγχρόνως σε δύο κόσμους:

Σ’ εκείνον που υπάρχει και

Σ’ εκείνον που κατασκευάζει μόνος του, τον κόσμο των συμβόλων.

Οι μεγαλύτεροι ανά τους αιώνες φιλόσοφοι και θεολόγοι έπεσαν στο λάθος,

Να ταυτίσουν τα καθαρώς λεκτικά τους οικοδομήματα σε γεγονότα,

Ή ακόμα χειρότερα να φανταστούν ότι τα σύμβολα είναι πιο πραγματικά από εκείνα που συμβολίζουν.

Με τη γνώση του εαυτού και όχι με την πίστη στα σύμβολα κάποιου άλλου,

Μπορείς να φθάσεις στην αιώνια πραγματικότητα, στην οποία έχει τα θεμέλια της η ύπαρξη.

Δεν μπορείς να εξαρτιέσαι από κανένα.

Δεν υπάρχει οδηγός, δάσκαλος, δεν υπάρχει αυθεντία.

Δεν μπορείς να βασίζεσαι σε σωτήρες και διδασκάλους.

Υπάρχεις μόνο εσύ, η σχέση σου με τους άλλους και τον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Δεν μπορείς να καταλάβεις τον εαυτό σου σύμφωνα με τον Φρόυντ, τον Γιούγκ, ή τον Κρισναμούρτι.

Οι θεωρίες των άλλων ανθρώπων δεν έχουν καμιά σημασία.

Όλα τα συστήματα είναι άχρηστα και ο γκουρού γίνεται επιβλαβής.

Όλες οι ιδεολογίες είναι πέρα για πέρα ηλίθιες, γιατί:

Πάντοτε λειτουργούν μέσα στα όρια κάποιου προτύπου και

Το πρότυπο γίνεται ιδεολογία και στη συνέχεια αυθεντία.

Για να καταλάβεις τον εαυτό σου,

Δεν χρειάζεται καμία αυθεντία,

Συμπεριλαμβανομένης και της εσωτερικής δικής σου αυθεντίας,

Των δικών σου μικρών εμπειριών, γνώσεων, ιδεών και ιδανικών.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (Δ΄)

Είναι αγάπη η επιθυμία;

Για τους περισσότερους αγάπη είναι:

Επιθυμία με σεξουαλική ευχαρίστηση, ή ευχαρίστηση που βγαίνει από τις αισθήσεις.

Σου έχει δώσει, το σώμα της, τα συναισθήματα της, ένα κάποιο είδος ασφάλειας και καλοπερασιάς.

Αλλά κάποτε φεύγει μακριά σου με κάποιον άλλο…

Τα πάντα γκρεμίζονται γύρω σου και μένει μόνο ζήλεια, θλίψη, πόνος, μίσος και βία.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι:

Όσο μου ανήκεις σ’ αγαπώ, αλλά από τη στιγμή που δε μου ανήκεις σε μισώ.

Όσο μπορώ να στηρίζομαι σε σένα για να:

Ικανοποιώ τις απαιτήσεις μου, σεξουαλικές, συναισθηματικές και άλλες, σε αγαπώ.

Αν σταματήσεις να μου δίνεις αυτά που θέλω, σε μισώ και θέλω να σε εκδικηθώ.

Ο άνθρωπος γνωρίζει το σεξ της σκέψης, που είναι το αναμάσημα της ευχαρίστησης και της επανάληψης της.

Η βιολογική ορμή δε γεννάει τη σκέψη, είναι η σκέψη που αιχμαλωτίζει τη βιολογική ορμή.

Τη χρησιμοποιεί και πλάθει εικόνες απ’ αυτή την ορμή και τότε η βιολογική ορμή γίνεται σκλάβα στη σκέψη.

Είναι η σκέψη που γεννά τη βιολογική ορμή πολλές φορές. Η σκέψη παράγει την απόλαυση.

Η συνεχής σκέψη γύρω από το σεξ γίνεται λαγνεία.

Αυτό που ενδιαφέρει τους περισσότερους ανθρώπους είναι το πάθος της λαγνείας.

Πόθος πριν και μετά το σεξ είναι λαγνεία.

Αυτός ο πόθος είναι σκέψη, δεν είναι αγάπη.

Ο σεξουαλισμός ανήκει στο νου και εκείνο που ανήκει στο νου πρέπει να εκπληρώνεται, διαφορετικά υπάρχει απογοήτευση.

Η απόλαυση της ευχαρίστησης, ή η καταστολή της, φθείρουν την ποιότητα του νου.

Χρειάζεται να καταλάβεις την επιθυμία και την ευχαρίστηση, όχι διανοητικά, αλλά πραγματικά.

Πρέπει να κοιτάζεις το σεξ, όπως και κάθε τι με καθαρά μάτια, χωρίς τη μνήμη του χθες.

Τότε το σεξ, δε γίνεται πρόβλημα.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (Γ΄)

Ο έρωτας παίζει ένα εξαιρετικά σπουδαίο ρόλο στη ζωή γιατί:

- Είναι ίσως η μόνη βαθειά εμπειρία στην οποία υπάρχει ελευθερία και ένταση.

Για εκείνη την ώρα, εκείνη τη στιγμή, ξεχνάς τον εαυτό σου.

Σ’ αυτή την πράξη, εκείνα τα μερικά δευτερόλεπτα που είναι τόσο όμορφα:

- Αφήνεσαι, παραδίδεσαι, κυριεύεσαι προσκολλάσαι.

- Και η προσκόλληση γίνεται εφιάλτης και σκλαβιά.

- Η σκλαβιά είναι η απαίτηση της συνέχισης της.

Και μετά:

- Θέλεις να ελευθερωθείς να μην γίνεις σκλάβος του σεξ.

- Έτσι ο νους σου εφευρίσκει την ιδέα της αγνότητας, και της αγαμίας.

- Προσπαθείς με την καταπίεση να είσαι αγνός.

Ο έρωτας, η πράξη αυτή καθ’ αυτή:

- Δε δημιουργεί πρόβλημα.

- Η σκέψη για την πράξη δημιουργεί το πρόβλημα.

Την κάνεις πρόβλημα επειδή:

- Δεν μπορείς να κάνεις αρκετό έρωτα,

- Νοιώθεις τύψεις γιατί έχεις κάνει,

- Δεν τηρείς τους «κανόνες» της κοινωνίας.

Ο νους σου ασχολείται συνέχεια με το σεξ, γιατί είναι ο μόνος τρόπος διαφυγής και αυτολησμονιάς.

Ελευθερώνοντας το νου από τη σκλαβιά και την προσκόλληση:

- Ο έρωτας έχει τη δική του θέση στη ζωή,

- Αλλά δεν πρέπει να καταβροχθίζει τα πάντα.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (Β')

Η ζήλεια δεν προκαλείται από τον άλλο,

- Αλλά από την αξία και τη σημασία που δίνεις στον εαυτό σου.

- Αλλά λες, «εγώ δεν έχω καμιά σημασία».

- Η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, είναι το παν για μένα».

Όλοι έχουν ένα πράγμα από το οποίο γαντζώνονται, μολονότι παίρνει διαφορετικές μορφές,

- Η πρόθεση είναι η ίδια, χωρίς το αντικείμενο της προσκόλλησης.

- Αισθάνεσαι χαμένος, φοβάσαι να είσαι ολομόναχος.

Χρησιμοποιείς τη γυναίκα σου, όπως σε χρησιμοποιεί κι αυτή,

- Για να είσαι «ευτυχισμένος».
- Για να έχεις ένα σύντροφο και να μη νοιώθεις μοναξιά.

Αυτή την αμοιβαία ανάγκη την ονομάζομε αγάπη.

Αν έβλεπες κάποιον άλλο άνδρα,

- Δε θα ζήλευες πια τον άνδρα σου, αλλά θα προσκολλιόσουν στον άλλο και θα ζήλευες μετά αυτόν...κοκ.

Η ζήλεια είναι ένας από τους τρόπους για να κρατήσεις τον άνθρωπο σου.

Όσο περισσότερο ζηλεύεις, τόσο μεγαλύτερο είναι το αίσθημα κατοχής.

Κατέχω σημαίνει ζηλεύω.

Το να κατέχεις,

- Σε κάνει ευτυχισμένο, σου δίνει βεβαιότητα και ασφάλεια, σε κάνει σπουδαίο και

- Σ’ αυτή τη σπουδαιότητα προσκολλάσαι.

Όταν ενσυνείδητα δεν «κατέχεις» και δε σε απασχολεί η βεβαιότητα, τότε δεν υπάρχει ζήλεια, υπάρχει αγάπη.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.