Μικρή Ζωή (Γ΄)

Ανακάλεσε στη μνήμη σου:

- Τα έργα που κατάφερες στη διάρκεια της ζωής σου.

- Τους ανθρώπους που λεηλάτησαν τη ζωή σου, όχι μόνο εν αγνοία σου, αλλά και χωρίς καν να πάρεις είδηση την απώλεια.

- Πόσο μικρό φαντάζει με την πάροδο του χρόνου το λίγο καλό που απόμεινε από όλα αυτά.

Και θα καταλάβεις ότι πεθαίνεις πρόωρα, ενώ ζεις σαν να επρόκειτο να ζήσεις για πάντα.

Ποτέ δεν αναλογίζεσαι πόσο αδύναμος είσαι.

Δεν παρατηρείς πόσο γρήγορα περνά ο καιρός.

Χάνεις το χρόνο σου σαν να είχες άλλο τόσο και ακόμα περισσότερο.

Και όλα αυτά τη στιγμή που είναι πολύ πιθανό, η μέρα που σπαταλάς να είναι η τελευταία της ζωής σου.

Τα καλλίτερα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα.

Δεν το αντιλαμβάνεσαι και δεν προσπαθείς να διασώσεις κάτι από αυτά τα χρόνια.

Να ζήσεις όσο πιο καλά γίνεται.

Αντίθετα τα αφήνεις να περάσουν και να φύγουν σαν να ήταν κάτι άχρηστο, σαν να μπορούσες να το επανακτήσεις ανά πάσα στιγμή.

Κάποιοι που θεωρούνται ότι βρίσκονται στο απόγειο της ευτυχίας, έφτασαν να πουν την αηδία που ένοιωθαν, για ότι είχαν κάνει μέχρι τότε στη ζωή τους.

Το άσχημο είναι ότι κανένας τους μετά από αυτές τις διαπιστώσεις δεν αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή του, αλλά επέστρεφαν στα ίδια.

Αυτογνωσία (Η΄)

Η κατανόηση του εαυτού είναι η αρχή της σοφίας.

Η αλήθεια, η ευτυχία, δεν μπορεί να έλθει χωρίς να κάνεις το ταξίδι μέσα στον εαυτό σου.

Δε μπορείς να ταξιδέψεις μακριά αν είσαι αγκυροβολημένος.

Είναι πολύ σημαντικό ν’ ανακαλύψεις από μόνος σου τι πραγματικά είσαι.

Όχι σύμφωνα με τις θεωρίες, τις ιδέες και τις εμπειρίες των ψυχολόγων, των φιλόσοφων και των γκουρού, αλλά:

Με την έρευνα όλης της φύσης του εαυτού σου, με το να δεις αυτό που πραγματικά είσαι.

Για να δεις ποιος πραγματικά είσαι, πρέπει να υπάρχει ελευθερία:

- Απ’ όλο το περιεχόμενο της συνείδησης σου,

- Όλα όσα έχει μαζέψει και συναρμολογήσει η σκέψη, που σημαίνει:

Να ελευθερώνεσαι από τους θυμούς, τις κτηνωδίες, τις ματαιοδοξίες και τις αλαζονείες σου, απ’ όλα τα πράγματα στα οποία είσαι παγιδευμένος.

Ο εαυτός πρέπει να κατανοηθεί στην καθημερινή ομιλία, στον τρόπο που σκεπτόμαστε και αισθανόμαστε.

Αν μπορέσεις να έχεις επίγνωση της κάθε σκέψης, του κάθε αισθήματος, την κάθε στιγμή, τότε θα κατανοήσεις τους τρόπους λειτουργίας του εαυτού σου.

Τότε μόνο υπάρχει η δυνατότητα της ηρεμίας του νου, που μέσα σ’ αυτή μόνο μπορεί να γεννηθεί η υπέρτατη πραγματικότητα.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θεός (Γ΄)

Ο άνθρωπος δέχεται πολύ εύκολα το μονοπάτι που είναι το πιο βολικό και το πιο ευχάριστο και έτσι:

- Η αυθεντία υπαγορεύει και θεσμοθετεί μέσα σ’ ένα πολιτικό, θρησκευτικό, ψυχολογικό σύστημα, προσφέροντας μια μέθοδο που μ’ αυτή σου λένε ότι θα βρεις ασφάλεια.

Ο άνθρωπος «εκπαιδεύεται» να ζει μέσα σ’ αυτό το πεδίο των υποδειγμάτων, των ιδανικών, των πίστεων κλπ.

Δεν υπάρχει κανένα υπόβαθρο φιλοσοφικό, θρησκευτικό, ιδεολογικό, στο παρελθόν, στο παρόν, ή στο μέλλον, που μπορεί να προσφέρει οποιοδήποτε είδος ασφάλειας.

Όταν συμμορφώνεσαι σ’ ένα υπόδειγμα δεν είσαι ποτέ ελεύθερος.

Τι στιγμή που θα δεις ότι το ερώτημα, «πως θα αλλάξω», τοποθετεί αυτόματα μια νέα αυθεντία:

Τότε έχεις ξεφύγει από την παγίδα της αυθεντίας για πάντα.

Όταν αντιληφθείς ότι πρέπει να αλλάξεις και ότι:

- Δεν μπορείς άλλο να στηρίζεσαι σε καμιά παράδοση,

- Δε χρειάζεσαι κάποιον να σε βοηθήσει ν’ αλλάξεις, ένα δάσκαλο, μια πίστη, ή ένα σύστημα.

Τότε είσαι ήδη ελεύθερος να ανακαλύψεις.

Όντας ελεύθερος, έχεις μείνει μόνος με τον εαυτό σου. Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση ζωής του ανθρώπου.

Όταν υπάρχει ελευθερία, υπάρχει ενέργεια και εκλείπει ο φόβος.

Μια ψυχή που δε φοβάται είναι γεμάτη αγάπη.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θάνατος – Φόβος (Α΄)

Φοβόμαστε το θάνατο και εφευρίσκομε όλων των ειδών τις θρησκείες, θεωρίες, πίστεις, ελπίδες, για να συγκαλύψομε το γεγονός του θανάτου.

Όμως, το γεγονός του θανάτου παραμένει.

Έχομε καλλιεργήσει ένα ολόκληρο δίκτυο από διαφυγές κι έτσι είμαστε παγιδευμένοι στη συνήθεια της διαφυγής.

Ζώντας σε μια τέτοια διεφθαρμένη και ηλίθια κοινωνία, όπως αυτή που ζούμε, που γεννά φόβο:

- Όλοι μας φέρομε το φορτίο κάποιου φόβου,

- Και ο φόβος αυτός παραμορφώνει και αποβλακώνει την καθημερινή μας ζωή.

Υπάρχει ο φυσικός φόβος, αλλά αυτό είναι κάτι που έχομε κληρονομήσει από τα ζώα.

Εδώ πρόκειται για τους ψυχολογικούς φόβους.

Όταν καταλάβομε τους ψυχολογικούς φόβους,

Τότε θα είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσομε και τους ζωώδεις φόβους.

Δεν υπάρχει φόβος σαν αφηρημένη ιδέα. Ο φόβος έχει πάντα σχέση με κάτι.

- Ο φόβος να μη χάσεις τη δουλειά, τη γυναίκα, τα παιδιά σου.

- Ο φόβος να μην πετύχεις, ο φόβος της αρρώστιας, του θανάτου, αναρίθμητοι προσωπικοί φόβοι.

Η σκέψη δημιουργεί με τον καιρό το αίσθημα ότι φοβάσαι. Η σκέψη είναι υπεύθυνη για το φόβο.

Αν δεν υπήρχε η σκέψη του θανάτου δεν θα φοβόσουν το θάνατο.

Όταν καταλάβεις ότι είσαι ένα μέρος του φόβου σου και όχι ξεχωριστός απ’ αυτόν, ότι είσαι ο φόβος...

Τότε δεν έχεις να κάνεις τίποτα γι’ αυτό, τότε ο φόβος τελειώνει ολοκληρωτικά.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Μικρή Ζωή (Β΄)

Μόνο για μια και μοναδική μέρα μπορούμε να μιλάμε. Αυτή ακριβώς που κυλά σήμερα.

Η ζωή δεν είναι μικρή, φαίνεται μικρή,

Επειδή ένα μεγάλο μέρος της το ξοδεύομε άσκοπα,

Χωρίς να μας νοιάζει να δημιουργήσουμε κάτι που να έχει αξία.

Κάνουμε τη ζωή να φαίνεται σύντομη με την απληστία μας.

Συλλογίσου πως πέρασες τη ζωή σου και θα δεις,

Ότι έχεις ζήσει πολύ λιγότερα χρόνια από αυτά που νομίζεις σύμφωνα με την ηλικία σου. Αφαίρεσε από την ηλικία σου το χρόνο που:

- Δαπάνησες για ασχολίες που ήσουν αναγκασμένος να κάνεις.

- Άφησες να περάσει ανεκμετάλλευτος.

- Ήσουν άρρωστος.

Θυμήσου:

- Τις ελάχιστες φορές, που κατάφερες να μην επιθυμήσεις τίποτα περισσότερο από αυτό που αποφάσισες αρχικά να επιδιώξεις.

- Τις σπάνιες εκείνες ημέρες που τελείωσαν, όπως ακριβώς είχες ευχηθεί,

- Τις στιγμές που κατάφερες να αξιοποιήσεις τον εαυτό σου, που το πρόσωπο σου ήταν γαλήνιο και το πνεύμα σου ήρεμο.

Αυτογνωσία (Ζ΄)

Πως συμβαίνει να προσκολλάσαι στην αποκλειστικότητα του ονόματος σου, της κοινωνικής σου θέσης, των αποκτημάτων σου; Γιατί επιδιώκεις τη φήμη;

Είμαστε το αποτέλεσμα των σκέψεων και των επιδράσεων των άλλων.

Έχομε διαπλαστεί από τη θρησκευτική και την πολιτική προπαγάνδα.

Είμαστε άδειοι μέσα μας και προσπαθούμε να γεμίσομε αυτό το κενό με λέξεις, με εντυπώσεις, με ελπίδες και με φαντασία.

Είμαστε τα πράγματα που κατέχομε, είμαστε εκείνο το οποίο προσκολλιόμαστε.

Η προσκόλληση είναι μια αυταπάτη του εγώ, είναι μια διαφυγή από το κούφιο του εγώ.

Τα πράγματα στα οποία είμαστε προσκολλημένοι, περιουσία, άνθρωποι, ιδέες κλπ, αποκτούν μεγάλη σημασία, γιατί χωρίς αυτά τα πράγματα που γεμίζουν το κενό, το εγώ δεν υπάρχει.

Όσο μεγαλύτερη είναι η εξωτερική επίδειξη, τόσο μεγαλύτερη είναι η εσωτερική φτώχεια.

Γιατί ταυτίζεσαι με κάποιον άλλο, με μια ομάδα, με μια χώρα;

Η ταύτιση σταματά κάθε δημιουργική κατανόηση και μετά γίνεσαι ένα απλό όργανο στα χέρια του αρχηγού κόμματος, του ηγέτη, του παπά κλπ.

Η ταύτιση είναι μια κίνηση της σκέψης, με την οποία ο νους επεκτείνει το εγώ του.

Γιατί συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιο ιδεώδες; Είναι διαφορετικό το ιδεώδες από τον εαυτό σου;

Είναι μια αυτοπροβολή, ένα πράγμα δικής σου κατασκευής και επομένως σε εμποδίζει να κατανοήσεις τον εαυτό σου όπως είναι.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θεός (Β΄)

Τα θρησκευτικά βιβλία περιγράφουν πολύ προσεχτικά:

Τι να κάνεις, ποιος είναι ο σκοπός σου, πώς να πετύχεις το σκοπό σου και τι είναι ο Θεός.

Τα μαθαίνεις αυτά απ’ έξω και τα ακολουθείς.

Επειδή ορισμένοι δάσκαλοι, ιερείς και λεγόμενοι σωτήρες είπαν ότι υπάρχει θεός και τον περιγράψανε:

Ο νους μπορεί να φανταστεί το Θεό σύμφωνα μ’ αυτούς τους όρους.

Αλλά αυτή είναι μόνο μια εικόνα, δεν είναι ο Θεός.

Όταν ζητάς κάτι, λαμβάνεις αυτό που εσύ ο ίδιος προβάλλεις.

Ο νους έχει την ικανότητα να δημιουργεί την εικόνα που εκείνος θέλει.

Ο νους μπορεί να φανταστεί το θεό με μια γενειάδα, ή με ένα μάτι κλπ.

Αλλά είναι αυτό η πραγματικότητα; Δεν είναι η προβολή των δικών σου γνώσεων;

Μπορεί να έχεις θαυμάσιες εμπειρίες, του Χριστού, του Βούδα, ή όποιου άλλου πιστεύεις.

Ο κομμουνιστής αν έχει οράματα θα δει το τέλειο κράτος!

Όσο πιο δυνατά πιστεύεις, τόσο πιο δυνατά θα είναι τα οράματα σου και οι προβολές των δικών σου επιθυμιών και ορμών.

Όμως βρίσκεσαι σε πλάνη γιατί:

Τα οράματα και οι οπτασίες είναι μια προβολή των δικών σου επιθυμιών και ορμών και επομένως δεν έχουν καμία αξία.

Οι περισσότεροι πνευματικοί αναζητητές πιάνονται στο δίχτυ των δικών τους σκέψεων και επιθυμιών.

Ακόμα και μερικοί από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της αλήθειας,

Έχοντας το χάρισμα του λόγου και τη δύναμη να θεραπεύουν,

Γίνονται αιχμάλωτοι των ικανοτήτων και των εμπειριών τους.

Είναι δυνατό να το αντιληφθείς αυτό τώρα, όχι αύριο

Και να μην ξεγελιέσαι από το μηχανισμό της φαντασίας και της προβολής;

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Μικρή Ζωή (Α΄)

Οι περισσότεροι άνθρωποι δαπανούν τα χρόνια τους, όχι με το να γεύονται τη ζωή,

Αλλά ξοδεύοντας την σε προετοιμασίες, που τάχα θα τους επιτρέψουν να τη χαρούν στο απώτερο μέλλον.

Καταρτίζουν μακροπρόθεσμα σχέδια, κάνοντας το μεγαλύτερο σφάλμα που υπάρχει:

- Αναβάλλουν να ζήσουν!

- Εμποδίζονται να χαρούν την κάθε μέρα, αντί αορίστων υποσχέσεων για το μέλλον.

- Κρατούν προσδοκίες μετέωρες στο αύριο και καταστρέφουν το σήμερα.

Στηρίζεσαι σε κείνο που ανήκει στην τύχη και αφήνεις ανεκμετάλλευτο εκείνο που εξαρτάται από σένα.

Τι επιδιώκεις; Για τι προετοιμάζεσαι; Τα μελλοντικά είναι και αβέβαια. Τη στιγμή ζήσε!

Από τον ποιητή Βιργίλιο:

«Η καλλίτερη της ζωής ημέρα των δύστυχων θνητών, πρώτη πάντα δραπετεύει.

Αν δεν επωφεληθείς από την κάθε μέρα, πάει η ζωή πέταξε.

Ακόμα και να επωφεληθείς, πάλι κάτι θα σου ξεφύγει.

Έχεις λοιπόν να την ανταγωνιστείς σε ταχύτητα γιατί:

Ενώ (η ζωή) τρέχει σαν χείμαρρος που πέφτει με ορμή, Δε θα τρέχει για πάντα.

Όσο πιο γρήγορα πιεις, τόσο πιο πολύ θα πιεις!

Αυτογνωσία (Ε΄)

Η σκέψη δημιουργεί την όλη δομή του εγώ. Ο εαυτός είναι ένα:

- Κουβάρι από διάφορες οντότητες, που η κάθε μια αντιτάσσεται την άλλη.

- Πεδίο μάχης συγκρουόμενων επιθυμιών.

- Κέντρο συνεχούς αγώνα ανάμεσα στο δικό μου και το μη δικό μου.

Ολόκληρο το κατασκεύασμα του εαυτού είναι αποτέλεσμα αντιφατικών ενδιαφερόντων και αξιών, πολλών και ποικίλων επιθυμιών.

Και όλες αυτές οι επιθυμίες γεννούν και το αντίθετο τους, γι’ αυτό η αντίφαση είναι αναπόφευκτη μέσα στο οικοδόμημα του εαυτού.

Η μία οντότητα δεν μπορεί να κατανοήσει τις πολλές οντότητες που μας αποτελούν.

Είμαστε πολλοί και όχι ένας, το όνομα του ανθρώπου είναι λεγεώνα.

Ο ένας δε γεννιέται παρά μόνο όταν παύσουν να υπάρχουν οι πολλοί.

Εφόσον δίνουμε σπουδαιότητα στον εαυτό, στο εμένα και το δικό μου:

Θα υπάρχει μια αυξάνουσα σύγκρουση μέσα μας και μέσα στον κόσμο.

Όσο περισσότερο βασανίζεσαι εσωτερικά, τόσο μεγαλύτερη είναι η ώθηση να είσαι βίαιος εξωτερικά.

Ο κόσμος βρίσκεται σε αταξία, γιατί ο καθένας από εμάς βρίσκεται σε αταξία.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Θεός (Α΄)

Αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι τι πιστεύεις, αλλά μόνο γιατί το πιστεύεις.

Τα γεγονότα δεν επηρεάζονται από την πίστη ή τη μη πίστη.

Ποια είναι η βάση της πίστης;

Είναι ο φόβος του αγνώστου, η αβεβαιότητα της ζωής, η έλλειψη ασφάλειας σ’ αυτό τον αέναα μεταβαλλόμενο κόσμο, η ανασφάλεια των σχέσεων…

Υπάρχει η ινδουιστική, η χριστιανική, η μουσουλμανική πίστη και αμέτρητες άλλες αιρετικές πεποιθήσεις, όλες σε πόλεμο μεταξύ τους, προσπαθώντας να προσηλυτίσουν η μια την άλλη.

Η πίστη διαιρεί τους ανθρώπους, τους κάνει σκληρούς, τους κάνει να μισούν ο ένας τον άλλο και καλλιεργεί τον πόλεμο.

Μια πίστη ενεργεί σαν χρωματιστά γυαλιά μέσα από τα οποία κοιτάζεις τον εαυτό σου.

Ο προσηλυτισμός είναι μια αλλαγή από τη μία πίστη στην άλλη, από το ένα δόγμα στο άλλο.

Αυτό που προσφέρεται είναι ένα, υποτίθεται, καλύτερο κλουβί.

Η πίστη σου δίνει παρηγοριά, όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση απελπισίας, λύπης, άγχους, αγωνίας.

Είναι δυνατό να ζήσεις χωρίς πίστεις;

Αυτό μπορείς να το ανακαλύψεις, αν μελετήσεις τον εαυτό σου σε σχέση με κάποια πίστη.

Όχι να αλλάξεις πίστη, όχι να αντικαταστήσεις τη μια πίστη με μια άλλη,

Αλλά να είσαι εντελώς ελεύθερος από κάθε πίστη, ώστε να αντιμετωπίζεις τη ζωή σαν κάτι καινούργιο, χωρίς «στηρίγματα».

Με την εμπειρία ελπίζεις ν’ αγγίξεις την αλήθεια της πίστης σου,

Όμως δεν είναι η εμπειρία που αποδεικνύει την πίστη, αλλά είναι η πίστη σου, που δημιουργεί την εμπειρία.

Η πίστη σου στο Θεό, θα σου προσφέρει την εμπειρία αυτού που ονομάζεις Θεό.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (Ζ΄)

Το εγώ είναι το δηλητήριο της ζωής, το σκουλήκι που καταστρέφει τις σχέσεις,

Αλλά το εγώ είναι μόνο μια εικόνα, ένα φαινόμενο, μια σύνθεση από ψεύτικα στοιχεία.

Το εγώ δεν μπορεί να αναγνωρίσει την αγάπη, γιατί η αγάπη δεν πηγάζει από το εγώ.

Όταν υπάρχει αγάπη, ο εαυτός, το εγώ, δεν υπάρχει.

Ο μόνος τρόπος για να βρεις την αγάπη είναι να φτάσεις σ’ αυτή χωρίς να την αναζητάς.

Όταν δεν: Επιζητάς, Θέλεις, Επιδιώκεις,

Τότε δεν υπάρχει κέντρο, δεν υπάρχει εγώ και

Μόνο τότε υπάρχει αγάπη.

Η αγάπη είναι μια κατάσταση του είναι, από την οποία οι εντυπώσεις σαν σκέψεις απουσιάζουν εντελώς.

Δεν μπορείς ν’ αγαπάς, αν ο αντικειμενικός σου σκοπός είναι να επιτύχεις ένα αποτέλεσμα.

Η αγάπη δεν είναι μια επίτευξη.

Δεν υπάρχει θα αγαπήσω, ή έχω αγαπήσει.

Η αγάπη είναι μια πραγματικότητα, που υπάρχει στο τώρα και είναι κραταιά και τελική σαν το θάνατο.

Η αιωνιότητα βρίσκεται στο τώρα.

Ν’ αγαπάς σημαίνει να έχεις επίγνωση της αιωνιότητας.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αυτογνωσία (Δ΄)

Κοίταξε βαθειά μέσα σου και συνειδητοποίησε ότι έχεις μια:

- Αντίληψη για τον εαυτό σου και την κοινωνία,

- Γνώμη για το τι είναι σωστό και τι λάθος,

Και ενεργείς σύμφωνα με αυτή την ιδεολογία και με αυτή τη γνώμη σου.

Έχεις επίγνωση ότι είσαι διαμορφωμένος;

Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναρωτηθείς και όχι πως θα απελευθερωθείς από τη διαμόρφωση σου.

Όταν δεν υπάρχει: Ιδεώδες, Αντίθετο, ο δυαδικός παράγοντας (αυτός που «είσαι» και δεν σου αρέσει και θέλεις να «αλλάξεις»),

Όταν δεν συγκρίνεσαι καθόλου:

Το μυαλό σου σταματά να δημιουργεί το αντίθετο και γίνεται πολύ έξυπνο, πολύ ευαίσθητο, γεμάτο ζωτική ενέργεια.

Αν δε συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιον άλλο, θα είσαι αυτός που είσαι πραγματικά.

Το να δεις τι πραγματικά είσαι χωρίς καμία σύγκριση, σου δίνει μια τρομαχτική ενέργεια για να βλέπεις.

Το να καταλάβεις τον εαυτό σου είναι η αρχή της σοφίας.

Το άτομο είναι μια τοπική οντότητα, που ζει σε συγκεκριμένη χώρα, πολιτισμό, κοινωνία και θρησκεία.

Το ανθρώπινο ον δεν καθορίζεται τοπικά, είναι παντού.

Το άτομο, (το εγώ), είναι μια εξαρτημένη, μίζερη, απογοητευμένη οντότητα, ευχαριστημένη με τους μικρούς θεούς της και τις μικρές παραδόσεις της.

Το ανθρώπινο ον ενδιαφέρεται για την ολική ευτυχία, την ολική δυστυχία και την ολική σύγχυση του κόσμου.

Το εγώ, το ατομικό και το συλλογικό, που ενεργεί ατομικά ή συλλογικά, δημιουργεί τον παράδεισο και την κόλαση.

Η κατανόηση του, είναι ο τερματισμός του, πού είναι καλοσύνη, αγάπη και νοημοσύνη.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (ΣΤ΄)

Οι οργανικές ανάγκες διαμορφώνονται και μεγεθύνονται από τις ψυχολογικές επιθυμίες.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι η απελευθέρωση από την επιθυμία.

Αν παρατηρήσεις όλη την κίνηση της επιθυμίας μέσα σου,

Βλέπεις ότι υπάρχει πάντα ένα αντικείμενο προς το οποίο κατευθύνεται ο νους σου:

Για περισσότερη αίσθηση και ευχαρίστηση.

Αυτή η επιδίωξη συνεπάγεται: πειρασμό, αντίσταση και πειθάρχηση.

Όταν υπάρχει επίγνωση όλων αυτών, γίνεται ένα αληθινό θαύμα:

Το σταμάτημα της επιθυμίας.

Μπορείς να μείνεις μόνος με μια επιθυμία, χωρίς να αντισταθείς ηθελημένα;

Ούτε να:

Την αφήσεις να ξεφύγει μέσα από κάποια δραστηριότητα,

Της επιτρέψεις να εκπληρωθεί,

Δημιουργήσεις το αντίθετο της με κάποια δικαιολογία,

Την καταδικάσεις,

Αλλά να μείνεις μόνος μαζί της;

Το να μείνεις μόνος με μια επιθυμία φέρνει μια μεταμόρφωση της ίδιας της επιθυμίας:

Όπου δεν υπάρχει κανένα είδος ηθελημένης δράσης, που να δημιουργεί αντίσταση και σύγκρουση.

Τότε υπάρχει άμεση αντίληψη και δράση, χωρίς την παρέμβαση σκέψεων.

Μόνο όταν τελειώσει η επιθυμία του γίγνεσθαι, υπάρχει η δράση του είναι.

Οι επιθυμίες ανήκουν στο εγώ. Στο είναι βρίσκεται η αγάπη.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αυτογνωσία (Γ΄)

Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σύμφωνα με ένα τύπο που έχουν φτιάξει με πολλή φροντίδα.

Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να γνωρίσομε τον εαυτό μας.

Όχι σύμφωνα με ένα υπόδειγμα, ή σύμφωνα με ένα δάσκαλο.

Είμαστε άνθρωποι από «δεύτερο χέρι».

Ζούμε, είτε πάνω σ’ αυτό που μας έχουν πει,

Είτε οδηγημένοι από τις κλήσεις και τις διαθέσεις μας.

Για αιώνες είμαστε διαμορφωμένοι, εξαρτημένοι:

Από την εθνικότητα, την κοινωνική τάξη, τις παραδόσεις, τη θρησκεία, τη γλώσσα,

Τη μόρφωση, τα έθιμα, τους κανόνες, τις προπαγάνδες όλων των ειδών.

Κάθε επιρροή που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Και άρα οι αντιδράσεις μας σε κάθε κατάσταση σε κάθε πρόβλημα είναι διαμορφωμένες.

Για την πνευματικότητα μας εξαρτιόμαστε από κάποιον άλλο,

Για την ευτυχία μας από κάποιον άλλο,

Για τη φώτιση μας από κάποιον άλλο…

Μας έχουν αποκοιμίσει, υπνωτίσει,

Αλλά δεν έχομε επίγνωση ότι είμαστε υπνωτισμένοι, νομίζομε ότι έτσι πρέπει να είναι.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (E΄)

Είναι η αγάπη το αντίθετο του μίσους; Αν είναι το αντίθετο του μίσους, τότε δεν είναι αγάπη.


Όλα τα αντίθετα περιέχουν τα αντίθετα τους. Η αγάπη δεν έχει αντίθετο.

Η επιθυμία να μην πληγωθείς σε κάνει να πληγώνεις τους άλλους.

Όσο περισσότερο βασανίζεσαι εσωτερικά, τόσο μεγαλύτερη είναι η ώθηση να είσαι βίαιος εξωτερικά.

Αν μπορείς να ζεις με τη γυναίκα, τον άντρα σου, χωρίς αντιφατικές καταστάσεις, τότε ίσως θα ξέρεις τι είναι αγάπη.

Είμαστε όλοι πιασμένοι βαθιά στην αναζήτηση της ευχαρίστησης. Η ευχαρίστηση είναι η δομή της κοινωνίας.

Δεν καταδικάζεται η ευχαρίστηση, ούτε λέμε ότι είναι σωστή, ή λάθος,

Αλλά όταν την επιζητείς, ας το κάνεις ξέροντας ότι,

Θα βρίσκεις αναπόφευκτα και τη σκιά της, τον πόνο.

Είναι ο αγώνας να επαναλάβεις και να παρατείνεις την ευχαρίστηση που τη μετατρέπει σε πόνο.

Αν θέλεις να τελειώσεις με την ευχαρίστηση, που σημαίνει να τελειώσεις και με τον πόνο,

Πρέπει να δείξεις ολοκληρωτική προσοχή σ’ ολόκληρο το οικοδόμημα της ευχαρίστησης, να δεις όλο το νόημα της ευχαρίστησης.

Τότε θα έχεις μια ζωή γεμάτη χαρά.

Η ευτυχία δεν ανήκει στο χθες, δεν είναι προϊόν χρόνου.

H ευτυχία δεν υπάρχει στο παρελθόν ή στο μέλλον, αλλά μόνο στην κίνηση του παρόντος, την άχρονη κατάσταση.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αυτογνωσία (Β΄)

Όταν απορρίψεις τελείως:

Όλα τα βιβλία, τις ιδεολογίες, τις φιλοσοφίες, τους αγίους, τους αναρχικούς,

Μένεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό σου, έτσι όπως είσαι, Αυτός που Είσαι Πραγματικά.

Το να απελευθερωθείς απ’ όλες τις αυθεντίες, τη δική σου και των άλλων,

Είναι ταυτόσημο με το να πεθάνει κάθε τι από το χτες,

Έτσι που το πνεύμα σου να είναι συνεχώς φρέσκο, πάντα νέο, αθώο, γεμάτο δύναμη και πάθος.

Μόνο σ’ αυτή την κατάσταση μπορείς να παρατηρείς και να μαθαίνεις.

Αν μπορείς να το δεις αυτό, τότε ο νους είναι ελεύθερος, τότε είσαι το φως του εαυτού σου.

Οι ονομαζόμενοι θρησκευόμενοι, ή ευσεβείς άνθρωποι ανά τους αιώνες,

Σε μοναστήρι, ή στην έρημο, ή σε μια σπηλιά,

Μετά από τυραννία του μυαλού και του σώματος τους για να «σωθούν»,

Εξαναγκάζουν τη σκέψη τους να συμμορφώνεται σ’ ένα καθορισμένο πρότυπο.

Αλλά ένα βασανισμένο μυαλό, ένα διαλυμένο μυαλό,

Που έχει γίνει ηλίθιο από την πειθαρχία και την υπακοή,

Όσο και αν ψάχνει θα ανακαλύπτει μόνο σύμφωνα με τη δική του διαμόρφωση.

Είναι εκπληκτικό, το ότι αν και οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αντίθετοι στην πολιτική τυραννία και τη δικτατορία,

Δέχονται μέσα τους την εξουσία κάποιου άλλου, που παραμορφώνει το πνεύμα τους και τον τρόπο ζωής τους.

Ποτέ δεν είμαστε φως για μας τους ίδιους,

Για να είμαστε, πρέπει να υπάρχει ελευθερία από κάθε παράδοση, από κάθε αυθεντία,

Ώστε ο νους να παρατηρεί και να μαθαίνει.

Το βλέπειν είναι πράττειν. Το να βλέπεις είναι να δρας.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αυτογνωσία (A΄)

Ο άνθρωπος ζει συγχρόνως σε δύο κόσμους:

Σ’ εκείνον που υπάρχει και

Σ’ εκείνον που κατασκευάζει μόνος του, τον κόσμο των συμβόλων.

Οι μεγαλύτεροι ανά τους αιώνες φιλόσοφοι και θεολόγοι έπεσαν στο λάθος,

Να ταυτίσουν τα καθαρώς λεκτικά τους οικοδομήματα σε γεγονότα,

Ή ακόμα χειρότερα να φανταστούν ότι τα σύμβολα είναι πιο πραγματικά από εκείνα που συμβολίζουν.

Με τη γνώση του εαυτού και όχι με την πίστη στα σύμβολα κάποιου άλλου,

Μπορείς να φθάσεις στην αιώνια πραγματικότητα, στην οποία έχει τα θεμέλια της η ύπαρξη.

Δεν μπορείς να εξαρτιέσαι από κανένα.

Δεν υπάρχει οδηγός, δάσκαλος, δεν υπάρχει αυθεντία.

Δεν μπορείς να βασίζεσαι σε σωτήρες και διδασκάλους.

Υπάρχεις μόνο εσύ, η σχέση σου με τους άλλους και τον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Δεν μπορείς να καταλάβεις τον εαυτό σου σύμφωνα με τον Φρόυντ, τον Γιούγκ, ή τον Κρισναμούρτι.

Οι θεωρίες των άλλων ανθρώπων δεν έχουν καμιά σημασία.

Όλα τα συστήματα είναι άχρηστα και ο γκουρού γίνεται επιβλαβής.

Όλες οι ιδεολογίες είναι πέρα για πέρα ηλίθιες, γιατί:

Πάντοτε λειτουργούν μέσα στα όρια κάποιου προτύπου και

Το πρότυπο γίνεται ιδεολογία και στη συνέχεια αυθεντία.

Για να καταλάβεις τον εαυτό σου,

Δεν χρειάζεται καμία αυθεντία,

Συμπεριλαμβανομένης και της εσωτερικής δικής σου αυθεντίας,

Των δικών σου μικρών εμπειριών, γνώσεων, ιδεών και ιδανικών.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (Δ΄)

Είναι αγάπη η επιθυμία;

Για τους περισσότερους αγάπη είναι:

Επιθυμία με σεξουαλική ευχαρίστηση, ή ευχαρίστηση που βγαίνει από τις αισθήσεις.

Σου έχει δώσει, το σώμα της, τα συναισθήματα της, ένα κάποιο είδος ασφάλειας και καλοπερασιάς.

Αλλά κάποτε φεύγει μακριά σου με κάποιον άλλο…

Τα πάντα γκρεμίζονται γύρω σου και μένει μόνο ζήλεια, θλίψη, πόνος, μίσος και βία.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι:

Όσο μου ανήκεις σ’ αγαπώ, αλλά από τη στιγμή που δε μου ανήκεις σε μισώ.

Όσο μπορώ να στηρίζομαι σε σένα για να:

Ικανοποιώ τις απαιτήσεις μου, σεξουαλικές, συναισθηματικές και άλλες, σε αγαπώ.

Αν σταματήσεις να μου δίνεις αυτά που θέλω, σε μισώ και θέλω να σε εκδικηθώ.

Ο άνθρωπος γνωρίζει το σεξ της σκέψης, που είναι το αναμάσημα της ευχαρίστησης και της επανάληψης της.

Η βιολογική ορμή δε γεννάει τη σκέψη, είναι η σκέψη που αιχμαλωτίζει τη βιολογική ορμή.

Τη χρησιμοποιεί και πλάθει εικόνες απ’ αυτή την ορμή και τότε η βιολογική ορμή γίνεται σκλάβα στη σκέψη.

Είναι η σκέψη που γεννά τη βιολογική ορμή πολλές φορές. Η σκέψη παράγει την απόλαυση.

Η συνεχής σκέψη γύρω από το σεξ γίνεται λαγνεία.

Αυτό που ενδιαφέρει τους περισσότερους ανθρώπους είναι το πάθος της λαγνείας.

Πόθος πριν και μετά το σεξ είναι λαγνεία.

Αυτός ο πόθος είναι σκέψη, δεν είναι αγάπη.

Ο σεξουαλισμός ανήκει στο νου και εκείνο που ανήκει στο νου πρέπει να εκπληρώνεται, διαφορετικά υπάρχει απογοήτευση.

Η απόλαυση της ευχαρίστησης, ή η καταστολή της, φθείρουν την ποιότητα του νου.

Χρειάζεται να καταλάβεις την επιθυμία και την ευχαρίστηση, όχι διανοητικά, αλλά πραγματικά.

Πρέπει να κοιτάζεις το σεξ, όπως και κάθε τι με καθαρά μάτια, χωρίς τη μνήμη του χθες.

Τότε το σεξ, δε γίνεται πρόβλημα.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (Γ΄)

Ο έρωτας παίζει ένα εξαιρετικά σπουδαίο ρόλο στη ζωή γιατί:

- Είναι ίσως η μόνη βαθειά εμπειρία στην οποία υπάρχει ελευθερία και ένταση.

Για εκείνη την ώρα, εκείνη τη στιγμή, ξεχνάς τον εαυτό σου.

Σ’ αυτή την πράξη, εκείνα τα μερικά δευτερόλεπτα που είναι τόσο όμορφα:

- Αφήνεσαι, παραδίδεσαι, κυριεύεσαι προσκολλάσαι.

- Και η προσκόλληση γίνεται εφιάλτης και σκλαβιά.

- Η σκλαβιά είναι η απαίτηση της συνέχισης της.

Και μετά:

- Θέλεις να ελευθερωθείς να μην γίνεις σκλάβος του σεξ.

- Έτσι ο νους σου εφευρίσκει την ιδέα της αγνότητας, και της αγαμίας.

- Προσπαθείς με την καταπίεση να είσαι αγνός.

Ο έρωτας, η πράξη αυτή καθ’ αυτή:

- Δε δημιουργεί πρόβλημα.

- Η σκέψη για την πράξη δημιουργεί το πρόβλημα.

Την κάνεις πρόβλημα επειδή:

- Δεν μπορείς να κάνεις αρκετό έρωτα,

- Νοιώθεις τύψεις γιατί έχεις κάνει,

- Δεν τηρείς τους «κανόνες» της κοινωνίας.

Ο νους σου ασχολείται συνέχεια με το σεξ, γιατί είναι ο μόνος τρόπος διαφυγής και αυτολησμονιάς.

Ελευθερώνοντας το νου από τη σκλαβιά και την προσκόλληση:

- Ο έρωτας έχει τη δική του θέση στη ζωή,

- Αλλά δεν πρέπει να καταβροχθίζει τα πάντα.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

Αγάπη (Β')

Η ζήλεια δεν προκαλείται από τον άλλο,

- Αλλά από την αξία και τη σημασία που δίνεις στον εαυτό σου.

- Αλλά λες, «εγώ δεν έχω καμιά σημασία».

- Η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, είναι το παν για μένα».

Όλοι έχουν ένα πράγμα από το οποίο γαντζώνονται, μολονότι παίρνει διαφορετικές μορφές,

- Η πρόθεση είναι η ίδια, χωρίς το αντικείμενο της προσκόλλησης.

- Αισθάνεσαι χαμένος, φοβάσαι να είσαι ολομόναχος.

Χρησιμοποιείς τη γυναίκα σου, όπως σε χρησιμοποιεί κι αυτή,

- Για να είσαι «ευτυχισμένος».
- Για να έχεις ένα σύντροφο και να μη νοιώθεις μοναξιά.

Αυτή την αμοιβαία ανάγκη την ονομάζομε αγάπη.

Αν έβλεπες κάποιον άλλο άνδρα,

- Δε θα ζήλευες πια τον άνδρα σου, αλλά θα προσκολλιόσουν στον άλλο και θα ζήλευες μετά αυτόν...κοκ.

Η ζήλεια είναι ένας από τους τρόπους για να κρατήσεις τον άνθρωπο σου.

Όσο περισσότερο ζηλεύεις, τόσο μεγαλύτερο είναι το αίσθημα κατοχής.

Κατέχω σημαίνει ζηλεύω.

Το να κατέχεις,

- Σε κάνει ευτυχισμένο, σου δίνει βεβαιότητα και ασφάλεια, σε κάνει σπουδαίο και

- Σ’ αυτή τη σπουδαιότητα προσκολλάσαι.

Όταν ενσυνείδητα δεν «κατέχεις» και δε σε απασχολεί η βεβαιότητα, τότε δεν υπάρχει ζήλεια, υπάρχει αγάπη.

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

ΤΑΟ, «Ο Δρόμος» (ΣΤ΄)

Σκέψου ότι από τότε που γεννήθηκες,

- Ολόκληρη η εσωτερική και εξωτερική σου ύπαρξη ήταν ένας κοσμικός φαύλος κύκλος.

Παρόλο που διαθέτεις ουράνια ενέργεια,

- Αυτή είναι κρυμμένη και αόρατη.

Η στροφή της προσοχής προς τα μέσα είναι ένα δυναμωτικό βάλσαμο.

- Ο καθένας διαθέτει την ουσία και είναι ικανός να επιστρέψει στη ρίζα.

- Ο καθένας κατέχει το πνεύμα και μπορεί να γυρίσει στη νεότητα.

Η μετέπειτα ζωή,

- Είναι μια εκδήλωση της ζωής που έζησες προηγουμένως.

- Αν δεν καλλιεργείς τον εαυτό σου σε αυτή τη ζωή,

- Πως θα ξέρεις από ποιο δρόμο να γυρίσεις στην ερχόμενη ζωή;

Επιλογή από το έργο, «Η Αφύπνιση στο ΤΑΟ», του Λιου Ι Μινγκ.

ΤΑΟ, «Ο Δρόμος» (Ε΄)

Να αγαπάς τον εαυτό σου.

Αν Εσύ:

- Είσαι παρών, τα πράγματα και οι καταστάσεις δεν μπορούν να σε παρασύρουν.

- Απουσιάζεις, η ουσία σου συσκοτίζεται.

- Είσαι πάντα στο σπίτι, ακόμη και ο βασιλιάς του θανάτου θα αποτραβηχτεί με έκπληξη.

Η γνήσια προσπάθεια σημαίνει:

- Να είσαι προσεχτικός με τον εαυτό σου.

- Να είσαι συνεχώς συνειδητός.

- Να εξετάζεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά.

Αν ξέρεις πώς:

- Να προχωράς μπροστά, αλλά όχι πώς να μένεις πίσω.

- Να είσαι επιθετικός, αλλά όχι πώς να υποχωρείς.

Τότε περιορίζεις και βλάπτεις τον εαυτό σου.

Αν μπορείς να:

- Κυριαρχείς στον εαυτό σου και να ασκείς αυτοσυγκράτηση.

- Αποφεύγεις την ακαμψία και να γίνεσαι υποχωρητικός.

- Διώχνεις όλο το θυμό και τη μνησικακία.

- Είσαι ανιδιοτελής και απρόσωπος.

- Αδειάζεις το νου σου.

Τότε μπορείς να βρεθείς στο μέσο της δημιουργίας!

Επιλογή από το έργο, «Η Αφύπνιση στο ΤΑΟ», του Λιου Ι Μινγκ.

Αγάπη (Α')

Η αγάπη δεν είναι:

- Πείρα και μνήμη.
- Ζήλεια.
- Εξάρτηση και ταύτιση.
- Κατοχή και εξουσία του προσώπου που «αγαπάς».
- Αγωνία και φόβος να μη σε αγαπούν.
- Συμπάθεια και αισθησιακές εντυπώσεις.

Την αγάπη δε μπορείς να την:

- Σκεφθείς.
- Καλλιεργήσεις.
- Εξασκήσεις.

Όταν η σκέψη χωρίζει την αγάπη σε:

- Απρόσωπη, προσωπική, αισθησιακή, πνευματική, η πατρίδα μου, η πατρίδα σου, ο θεός μου, o θεός σου..

- Τότε δεν είναι αγάπη.

- Είναι προϊόν μνήμης, βολέματος, παρηγοριάς, προπαγάνδας κλπ.

Αν αγαπάς πραγματικά δεν τοποθετείς την ευτυχία σου στα πράγματα, στα ιδεώδη.

Δεν έχεις αγάπη όταν:

- Φοβάσαι μη χάσεις τον άνθρωπο που «αγαπάς».
- Αποζητάς ασφάλεια και παρηγοριά.
- Γίνεσαι βίαιος, επειδή δεν βρίσκεις ανταπόκριση στα αισθήματα σου.

Όταν σπάει η σχέση:

- Πονάς και κλαις, ώσπου να διαλυθεί η ταύτιση που είχες και που είναι ένα πρόσκαιρο, μηχανικό, ψυχολογικό, φαινόμενο.

- Μπορεί ν’ αρχίσει μια άλλη σχέση – ταύτιση κοκ...

Όταν χάνεις κάποιον που αγαπάς:

- Είσαι δυστυχισμένος και χύνεις δάκρυα.

- Είναι τα δάκρυα σου γι’ αυτόν που έφυγε, ή για σένα τον ίδιο;

Από τη διδασκαλία του Κρισναμούρτι.

ΤΑΟ, «Ο Δρόμος» (Δ΄)

Όσο πιο σοβαρά παίρνουν οι άνθρωποι την απόκτηση περιουσίας, τόσο λιγότερο ασχολούνται με τη διατήρηση του σώματος.

Εργάζονται μέρα και νύχτα, καταλήγοντας με άγνωστες βλάβες της ζωτικότητας και του πνεύματος, και σε εκφυλισμό της ενέργειας, έτσι εισέρχονται στο δρόμο του θανάτου.

Οι άνθρωποι επιφέρουν τον ίδιο το θάνατο τους και το αποδίδουν στο πεπρωμένο.

Καλλιεργούν περιττές συνήθειες, ακολουθούν τις επιθυμίες τους, αποκόβοντας τη ρίζα της ζωής.

Εκείνοι που προκαλούν την ατυχία τους είναι εκείνοι που χρησιμοποιούν την ακτινοβολία τους εξωτερικά.

Εκείνοι που προκαλούν την καλοτυχία τους είναι εκείνοι που χρησιμοποιούν την ακτινοβολία τους εσωτερικά.

Οι άνθρωποι της σοφίας έχουν ένα διαφορετικό τρόπο διατήρησης της ζωής:

- Δε στρέφουν το νου τους στην τροφή και τα ρούχα.

- Δεν εστιάζουν την προσοχή τους στα υλικά κέρδη.

Οι ανόητοι άνθρωποι αγωνίζονται για τα εξωτερικά, χάνοντας με αυτό τον τρόπο τα εσωτερικά.

Τα φωτισμένα άτομα αποκόβουν τα εξωτερικά για να κυβερνήσουν εσωτερικά.

Επιλογή από το έργο, «Η Αφύπνιση στο ΤΑΟ», του Λιου Ι Μινγκ.

Σκέψεις Γεωργίου Ιβάνοβιτς Γκουρτζίεφ (Β΄)

Η ζωή δε δόθηκε στους ανθρώπους γι’ αυτούς τους ίδιους, αλλά για την εξυπηρέτηση υψηλών κοσμικών σκοπών και γι’ αυτό η μεγάλη φύση φροντίζει, ώστε η ζωή να κυλάει με λίγο πολύ ανεκτό τρόπο και να μην τελειώνει πριν την ώρα της.

Μήπως κι εμείς δεν παχαίνουμε τα πρόβατα και τα άλλα ζώα μας, δεν τα περιποιούμαστε, δε φροντίζουμε να κάνουμε τη ζωή τους όσο το δυνατό πιο άνετη;

Τα κάνουμε όλα αυτά επειδή εκτιμούμε τη ζωή τους, για χάρη της ζωής τους;

Όχι, όλα αυτά τα κάνουμε για να τα σφάξουμε μια μέρα και να πάρουμε το κρέας τους.

Έτσι ακριβώς και η φύση παίρνει τα μέτρα της για να ζούμε χωρίς να μας κυριεύει ο τρόμος και να μην κρεμαστούμε, αλλά να ζούμε και μόλις μας χρειαστεί μας σφάζει.

Όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως είναι σκλάβοι της φύσης, για να εκπληρώσουν αυτό που καθορίστηκε για τον καθένα σύμφωνα με το είναι του, δηλαδή σύμφωνα με ότι του μεταδόθηκε κληρονομικά και ότι απέκτησε συνειδητά μόνος του.

Ο αληθινός άνθρωπος, αυτός που απέκτησε ήδη το δικό του «είναι», όπως και ο άνθρωπος σε εισαγωγικά, που δεν το έχει, είναι το ίδιο σκλάβοι της φύσης, ωστόσο υπάρχει ανάμεσα τους μια διαφορά:

Ο πρώτος παίρνοντας μια συνειδητή στάση απέναντι στη σκλαβιά του, αποκτά τη δυνατότητα ενώ υπηρετεί την παγκόσμια πραγματοποίηση, να αφιερώνει ένα μέρος από τις εκδηλώσεις του, σύμφωνα με τις προβλέψεις της μεγάλης φύσης, στην απόκτηση ενός άφθαρτου είναι.

Ο άλλος, επειδή δε συνειδητοποιεί τη σκλαβιά του παραμένει σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του ένα «εγώ», το οποίο όταν πια γίνει άχρηστο, καταστρέφεται για πάντα.

Θα πρέπει να πεθάνεις για όλα όσα αποτελούν τη συνηθισμένη ζωή.

Χωρίς θάνατο καμία ανάσταση. Αν δεν πεθάνεις δε θα αναστηθείς.

Δεν πρόκειται για το θάνατο του σώματος, γιατί για το θάνατο αυτό, διόλου ανάσταση χρειάζεται.

Όλοι οι προφήτες και ο Χριστός έχουν μιλήσει γι’ αυτό το θάνατο, σ’ αυτή τη ζωή:

Το θάνατο του τυράννου, του εγώ, που μας μετατρέπει σε σκλάβους.

Η καταστροφή του εγώ μπορεί να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του ανθρώπου.

Από το φιλοσοφικό συγγραφικό έργο του Γεωργίου Ιβάνοβιτς Γκουρτζίεφ.

Σκέψεις Γεωργίου Ιβάνοβιτς Γκουρτζίεφ (Α΄)

Η φύση του ανθρώπου:

- Με το πρώτο δώρο που του κάνεις σου φιλάει τα πόδια.

- Με το δεύτερο σου φιλάει το χέρι.

- Με το τρίτο υποκλίνεται.

- Με το τέταρτο απλά κουνάει το κεφάλι του.

- Με το πέμπτο εξοικειώνεται μαζί σου.

- Με το έκτο σε προσβάλλει.

- Με το έβδομο σε πάει στα δικαστήρια γιατί δεν του έδωσες αρκετά.

Και μια μόνο άρνηση στον ασυνείδητο και ασύνετο, μηδενίζει χίλια καλά που του έκανες.
Λογικός θα είσαι μόνο τότε, όταν μάθεις να ξεχωρίζεις αυτό που θα σου είναι καλό ή κακό αύριο, απ’ αυτό που σου φαίνεται καλό ή κακό σήμερα.

Αν είχε δοθεί στον άνθρωπο η δυνατότητα να νοιώσει, ή έστω να προβλέψει νοερά, ότι ύστερα από μια συγκεκριμένη ημερομηνία θα πεθάνει, διερωτάται κανείς τι θα του απόμενε τότε από όλα όσα ως εκείνη τη μέρα του γέμιζαν και αποτελούσαν τη ζωή του;

Τα πάντα γι’ αυτόν θα έχαναν αμέσως το νόημα τους. Προς τι τα πλούτη που έχει συγκεντρώσει, τα αξιώματα, τα παράσημα. Αυτά τα πράγματα δε θα έχουν πια την ίδια βαρύτητα αν μάθει ότι ο θάνατος θα έλθει έστω σε 5, ή 10 χρόνια.

Ο συνηθισμένος άνθρωπος δε μπορεί να «κοιτάξει», κατά πρόσωπο το θάνατο του, γιατί θα του έφευγε το έδαφος κάτω από τα πόδια του και θα του γεννιόταν το ερωτηματικό, «προς τι η ζωή αυτή και γιατί να υποφέρει κανείς».

Γι’ αυτό η μεγάλη φύση φρόντισε να μην προσλαμβάνουν και να μη νοιώθουν την πραγματικότητα οι άνθρωποι.

Η αίσθηση της ροής του χρόνου είναι ευθέως ανάλογη προς την ποιότητα και την ποσότητα των σκέψεων που ρέουν.

Από το φιλοσοφικό συγγραφικό έργο του Γεωργίου Ιβάνοβιτς Γκουρτζίεφ.

ΤΑΟ, «Ο Δρόμος» (Γ΄)

Ο νους του ανθρώπου ξεγελιέται από τις ενέργειες του ποτού, του σεξ και των αποκτημάτων.

Η φύση του ανθρώπου ξεγελιέται από τις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες του.

Εσωτερικά και εξωτερικά τεχνητός ο άνθρωπος χάνει πλήρως τη ζωτικότητα του.

Οι κοσμικοί άνθρωποι:

- Ακολουθούν τις επιθυμίες τους.

- Αγωνίζονται για τη φήμη.

- Παλεύουν για το κέρδος.

- Παρασύρονται στο ποτό και την ακολασία.

- Θεωρούν τα τεχνητά σαν γνήσια, τα διεγερτικά σαν ευχάριστα.

- Αγωνίζονται αβέβαιοι, μέρα και νύχτα με άγχος και έγνοιες συνεχώς, φθείροντας τη ζωτικότητα και το πνεύμα τους.

- Δεν σταματούν, έως τη μέρα που πεθαίνουν.

- Είναι σαν τις νυχτοπεταλούδες που πετάνε στο φως και καίγονται.

Αυτό ονομάζεται αναχώρηση για το θάνατο, χωρίς το κάλεσμα του μεγάλου θεριστή.

Αν οι άνθρωποι:

- Παρατήσουν τα συναισθηματικά μπερδέματα.

- Απαλλαγούν από τον εθισμό στα ποτά, τον αισθησιασμό και τα αποκτήματα.

- Θεωρήσουν τον πλούτο και τα αξιώματα σαν εφήμερα σύννεφα, τη δύναμη και το κέρδος σαν ληστές και εχθρούς.

Τότε δε θα προσκολλιόντουσαν σε τίποτε και θα ήταν ελεύθεροι.

Επιλογή από το έργο, «Η Αφύπνιση στο ΤΑΟ», του Λιου Ι Μινγκ.

ΚB΄ (Τελευταίος) Διάλογος Ερμή – Elzin

Ερμής λέει:

Η γνώση και η λογική δεν καταργούνται. Είναι τα απαραίτητα εφόδια για να ζήσουμε στον πυκνό κόσμο της ύλης.

Όμως είμαστε κάτι παραπάνω από χωμάτινα όντα..

Μια ματιά στην αιωνιότητα αρκεί, για να γίνει ο καθένας μας καλύτερος και μαζί μας ο κόσμος μας.

Elzin λέει:

Οπωσδήποτε!!

«Η γνώση και η λογική δεν καταργούνται. Είναι τα απαραίτητα εφόδια για να ζήσουμε στον πυκνό κόσμο της ύλης.

Όμως είμαστε κάτι παραπάνω από χωμάτινα όντα.. Μια ματιά στην αιωνιότητα αρκεί, για να γίνει ο καθένας μας καλύτερος και μαζί μας ο κόσμος μας».

Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι αγκαλιάζοντας τον κόσμο γύρω μας, αλλά και υπερασπίζοντας τον και χρησιμοποιώντας την γνώση και την λογική, την αρετή, την διάκριση, το μέτρον, το γνώθι σαυτόν γιατί είμαστε παραπάνω από χωμάτινα όντα..

Kαι η αιωνιότητα μας περιμένει μαζί με την ενεργό πλευρά του Απείρου.

Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε διάλογος, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνος του, θα βοηθούσε πολύ τον αναγνώστη να παρακολουθήσει χρονολογικά τους διαλόγους. Ορισμένα θέματα που τίθενται υπό μορφή ερωτήσεων απαντώνται στον νεότερο χρονολογικά διάλογο.

ΚΑ΄ Διάλογος Ερμή – Elzin

Ερμής λέει:

Ο ίδιος σου ο νους είναι πάνω και πέρα από όλες τις μορφές, είναι ελεύθερος, ήρεμος και πλήρης.

Αιώνια αποτυπώνεται στις έξη σου αισθήσεις και στα τέσσερα στοιχεία σου.

Ξέκοψε από τη διανοητική κατανόηση και εισχώρησε άμεσα στα βάθη της ταυτότητας του νου. Έξω απ’ αυτόν δεν υπάρχει πραγματικότητα.

Κατασίγασε τη διττότητα του υποκειμένου και του αντικειμένου. Ξέχασε τα και τα δύο.

Αν δεν ξεπεράσεις την αντίθεση του ναι και του όχι, δεν έχεις ελπίδα ότι θα ζήσεις ποτέ μια ζωή αληθινής ελευθερίας.


Elzin λέει:

Ακούγονται πολύ λογικά όλα αυτά , αλλά … Θα πρέπει να προσέξουμε να μη υποπέσουμε στην αστοχία θρησκόληπτων οπαδών διαφόρων θεωριών, που αφού αρνούνται, καταργούν την γνώση, το νου, τον ορθό λόγο, την λογική και εμμένουν στην πίστη και στην κενότητα του νου.

Αυτοαναιρούνται αντιφάσκοντες και χρησιμοποιούν τον νου, τον λόγο, επιχείρηματα “λογικής” και γνώσεις από το Γνωστό, να “αποδείξουν” το πιστεύω τους μιλώντας με πολλές λέξεις και λέγοντας πολλά ενώ σύμφωνα με την θεωρία τους …

Θα έπρεπε να σιωπούν στη πραγματικότητα της γαλήνης τους και στην ευτυχία της αληθινής ζωής τους…;

Αυτός που μιλάει διαχωρίζει πάντα αυτός που σιωπά ενώνει. Στην ιστορία δεν γνωρίσαμε πολλούς “σιωπηλούς” ανθρώπους και θεούς.

Όλοι μιλήσανε διδάξανε διαχωρίσανε και προσπάθησαν να περάσουν την γραμμή τους.

Δυστυχώς δεν μπορείς να διδάξεις την σιωπή μιλώντας για αυτήν ούτε την ενότητα φτιάχνοντας αποκλειστικά δόγματα αλήθειας.

K΄ Διάλογος Ερμή – Elzin

Ερμής λέει:

Η εσωτερική αναζήτηση δεν είναι ούτε εγωκεντρική, ούτε αυτιστική, ούτε έχει σχέση με εξωτερικούς παράγοντες.

Δεν ψάχνουμε κάτι που είναι στη Σφαίρα του Γνωστού.

Αδειάζοντας τη σωρευμένη γνώση, βαδίζουμε σε άγνωστα μονοπάτια…

Βιώνουμε την Ολότητα, Όπου Ανήκουμε.

Όπως Πάνω έτσι και Κάτω…

Elzin λέει:

Όπως Πάνω έτσι και Κάτω…όπως τα έξω έτσι και τα μέσα…

Γνωρίζοντας και διακρίνοντας τους εξωτερικούς παράγοντες ξεκαθαρίζοντας την σφαίρα του Γνωστού, στερεώνοντας ένα Νησί συνειδησιακής επίγνωσης και σφυρηλατημένη πειθαρχίας εισερχόμαστε με ασφάλεια να περπατήσουμε την σφαίρα του Αγνώστου και του εσωτερικού και να τα συνδέσουμε με γέφυρα αμφίδρομη.

Σπρώχνοντας την λογική στα όρια της θα βρεθούμε στο κέντρο της αναγκαστικά.

Δεν θα την καταργήσουμε γιατί θα αποτελέσει το σημείο εκκίνησης μας και χρειάζεται να την δουλέψουμε πολύ και να καλλιεργήσουμε το μυαλό μας ποικιλοτρόπως για να μη καταλήξουμε “θρησκόληπτα εσωτεριστές” σε κάτι και απλώς βολεμένοι σε διάφορα δόγματα και πεποιθήσεις της κοινωνικής διαμόρφωσης.

Η αναμέτρηση με το Άγνωστο είναι σκληρή υπόθεση για γερά νεύρα και δυνατούς πολεμιστές εκπαιδευμένους άριστα στο Γνωστό, πάνοπλους και προετοιμασμένους για όλα.

Η Ολότητα όσο διατηρούμε την ανθρώπινη μορφή, δεν μπορεί να περιλαμβάνει μόνο την μια πλευρά αφού είναι αλληλεπίδραση και ένωση όλων των παραγόντων μιας ύπαρξης.

ΤΑΟ, ο «Δρόμος» (Β΄)

Να είσαι σταθερός χωρίς να είσαι επιθετικός, να είσαι εύκαμπτος χωρίς να είσαι αδύναμος. Να κατακαίς τις αποκτημένες συνήθειες που έχουν γίνει καταναγκαστικές.

Αντιμετωπίζοντας τα γεγονότα χωρίς φόβο, δίχως να ταράσσεσαι από τις δυσκολίες, η τύχη ή η ατυχία που συναντάς εξαρτάται από τους άλλους, ενώ η δημιουργία της ζωής εξαρτάται από εσένα τον ίδιο.

Αποδεχόμενος το πικρό μαζί με το γλυκό, αποδεχόμενος τη ζωή αλλά και το θάνατο, ισχυρός στην πειθαρχία, μπορείς να δράσεις, να αναπαυθείς, να αλλάξεις, χωρίς να εμποδίζεσαι κατά κανένα τρόπο.

Όντας ικανός να είσαι δυνατός, ικανός να υποχωρείς σε συμφωνία με την αλήθεια και συμβαδίζοντας με την εποχή, γνωρίζοντας πότε να προχωρείς και πότε να υποχωρείς, να είσαι μεγάλος και να είσαι μικρός, να είσαι ενεργητικός και παθητικός, τότε μπορείς να αναλάβεις τη Δημιουργία, να ξεπεράσεις τη ζωή και το θάνατο.

Είναι σημαντικό να μη χάνεις χρόνο αμφιταλαντευόμενος και να μην τα παρατάς στη μέση, γιατί έτσι θα σου μείνει μόνο η δυστυχία.

Να είσαι κενός και διαυγής, χωρίς να παράγεις σκέψεις από τα μέσα, ούτε να προσλαμβάνεις πράγματα από έξω, πάντοτε ατάραχος αλλά ανταποκριτικός, τότε ακόμα και αν βρίσκεσαι στο μέσο της αναστάτωσης και της ταραχής, ο νους σου θα είναι καθαρός σαν καθρέπτης, τότε θα είσαι ανεπηρέαστος από τις καταστάσεις.

Όταν οι άνθρωποι υπερβάλλουν και εξυψώνουν τον εαυτό τους, έχοντας εμπιστοσύνη στο ταλέντο και την ικανότητα τους, καμαρώνοντας σαν να ήταν σοφοί, οι άλλοι συχνά τους απεχθάνονται και τελικά πέφτουν πιο κάτω από τους άλλους.

Όταν οι άνθρωποι ταπεινώνονται και μειώνουν τον εαυτό τους, εγκαταλείποντας το διανοουμενισμό, μετριοπαθείς και συγκρατημένοι, τότε οι άλλοι τους σέβονται.

Ο μετριόφρων επιδέχεται αύξηση, ενώ ο αυτάρεσκος συναντά την απώλεια.

Στα εξελιγμένα άτομα όσο πιο ανώτερο γίνεται το μονοπάτι τους, τόσο πιο ταπεινή είναι η καρδιά τους.

Τα εξελιγμένα ανθρώπινα όντα μεταμορφώνουν το παροδικό και αποκαθιστούν το αρχέγονο. Αναπαύουν το σώμα τους στο ανοικτό διάστημα, αποθηκεύουν το πνεύμα τους σε σιωπηλή ηρεμία.

Επιλογή από το έργο, «Η Αφύπνιση στο ΤΑΟ», του Λιου Ι Μινγκ.

ΙΘ΄ Διάλογος Ερμή – Elzin

Ερμής λέει:

Το νόημα της διδασκαλίας των Πραγματικών Μεγάλων Πνευμάτων είναι να γνωρίσουμε τον Εσώτερο Θεϊκό-Άφθαρτο εαυτό μας.

Στην εσωτερική αναζήτηση δε χωράνε ενοχές και σκέψεις, διαφορετικά ψάχνουμε τα δημιουργήματα του νου των αισθήσεων μας.

Όσα πνεύματα επιδίωξαν οπαδούς Δεν τα Δεχόμαστε.

Φυσικά πρέπει να έχουμε τα απαραίτητα εφόδια και εργαλεία για να ζήσουμε σ’ αυτή τη ζωή. Ας μην τα λατρέψουμε όμως…

Elzin λέει:

Η εσωτερική αναζήτηση είναι σημαντική, και σπουδαία, αρκεί να μη γίνεται εγωκεντρική, αυτιστική και μονόπλευρη λαμβάνοντας υπ όψιν και το εξωτερικό κοινωνικό “γίγνεσται” με εκάστοτε επικρατούσες συνθήκες του. Να μην είναι ‘φυγή” και υπεκφυγή.

Να είναι αλληλεπίδραση και όχι απομόνωση και στρουθοκαμηλισμός.

“Όσα πνεύματα επιδίωξαν οπαδούς Δεν τα Δεχόμαστε.” Όχι δεν τα δεχόμαστε!

Και από την ποιότητα των οπαδών που δημιούργησαν και την συμπεριφορά τους βγάζουμε συμπεράσματα και για τους σκοπους και τις προθέσεις των αρχηγών τους. Το ψάρι από το κεφάλι μυρίζει…

“Φυσικά πρέπει να έχουμε τα απαραίτητα εφόδια και εργαλεία για να ζήσουμε σ’ αυτή τη ζωή. Ας μην τα λατρέψουμε όμως…” Αυτά απλά τα χρησιμοποιούμε με μέτρο και σύνεση…

Δεν υποδουλωνόμαστε σε “θεούς και αυθεντίες” αποκλειστικές αλήθειες, δόγματα, ούτε προσκυνούμε και “λατρεύουμε¨ κανένα εκτιμούμε ανθρώπους , διακρίνουμε την προσφορά τους και την προσπάθεια τους και … αυτό αρκεί.

Σημείωση Ερμή: Αν και κάθε διάλογος, γενικά μπορεί να κατανοηθεί από μόνος του, θα βοηθούσε πολύ τον αναγνώστη να παρακολουθήσει χρονολογικά τους διαλόγους. Ορισμένα θέματα που τίθενται υπό μορφή ερωτήσεων απαντώνται στον νεότερο χρονολογικά διάλογο.

ΙΗ΄ Διάλογος Ερμή – Elzin

Ερμής λέει:

Τα μεγάλα πνεύματα έδειξαν ένα Δρόμο…

Οι άνθρωποι ψάχνουν πάντα να φορτώνουν τις αθλιότητες τους σε Άλλους.

Είχαμε πει από την αρχή ότι δεν μπορούμε να εξαρτιόμαστε από κανένα και ότι δεν υπάρχει Οδηγός, Δάσκαλος, Σωτήρας, δεν υπάρχει Αυθεντία.

Όλα τα συστήματα είναι άχρηστα και ο γκουρού γίνεται επιβλαβής. Όλες οι ιδεολογίες είναι πέρα για πέρα ηλίθιες, γιατί πάντοτε λειτουργούν μέσα στα όρια κάποιου προτύπου και το πρότυπο γίνεται ιδεολογία και αυθεντία.

Όταν απορρίψεις τελείως όλα τα βιβλία, τις ιδεολογίες, τις φιλοσοφίες, τους αγίους, τους αναρχικούς, μένεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό σου, έτσι όπως Είσαι.

Είναι φοβερό και καταθλιπτικό πράγμα, να δεις τον εαυτό σου, όπως πραγματικά Είναι…

Elzin λέει:

Το να τα φορτώνεις συνέχεια στους Άλλους ή στον Εαυτό σου, ίσως να είναι η ίδια μορφή Εγωισμού και στρουθοκαμηλισμού.

Σε μία εξελισσόμενη αλληλεπιδρώμενη, συμμετοχική κοινωνία ανθρώπων απαιτείται κρίση και διάκριση στο που, πως και σε τι φταίνε οι άλλοι και ποια είναι η δική σου ευθύνη, που αρχίζει και που σταματά. και τι μπορεί να γίνει καλύτερα.

Το να αντιμετωπίζει κανείς τον εαυτό του συνέχεια με ενοχές, αμαρτίες και το μαστίγιο δεν απέχει πολύ από το να μη τον βλέπει καθόλου ή να κλείνεται αυτιστικά σε αυτόν απομονώνοντας τον από την κοινωνική ροή και μεταβολή.

“Είχαμε πει από την αρχή ότι δεν μπορούμε να εξαρτιόμαστε από κανένα και ότι δεν υπάρχει Οδηγός, Δάσκαλος, Σωτήρας, δεν υπάρχει Αυθεντία.” Άρα δεν δεχόμαστε και τα μεγάλα Πνεύματα …και τον δρόμο που έδειξαν.

Θα πάρουμε όμως δασκάλους για τα παιδιά μας να μάθουν γραφή και ανάγνωση χωρίς να είναι αυθεντίες θεοί και πνεύματα. Αν είναι καλοί δάσκαλοι τα παιδιά μας θα μάθουν να σκέφτονται να διαβάζουν και να γράφουν και μεγαλώνοντας ίσως…δεν θα τους χρειάζονται στην ιδανική πολιτεία ανθρώπων.

Χρειάζεται να γνωρίσεις κάτι πριν το απορρίψεις και να το γνωρίσεις καλά! Ο μηδενισμός να είναι απόρροια της γνώσης και όχι της άγνοιας και είναι μακρύς ο δρόμος της μάθησης για μια ανθρώπινη ζωή.